فیلم Lilo & Stitch 2025

لیلو و استیچ یکی از بامزه‌ترین و از نظر احساسات صادقانه‌ترین بازسازی‌های لایو-اکشن دیزنی تا کنون است. با بازی‌های گیراتر — و محافظت از مایا کیالوهـا به‌هرقیمت — استیچی فوق‌العاده بامزه و قلبی به وسعت دنیا، دین فلیشر کمپ نشان می‌دهد وقتی نسخه‌های جدید با روح و هدف ساخته شوند، جای‌شان هست. رابطه انسان و بیگانه نیروی محرکه‌ی یک داستان ساده اما عمیقاً تاثیرگذار است...

لیلو و استیچ یکی از بامزه‌ترین و از نظر احساسات صادقانه‌ترین بازسازی‌های لایو-اکشن دیزنی تا کنون است. با بازی‌های گیراتر — و محافظت از مایا کیالوهـا به‌هرقیمت — استیچی فوق‌العاده بامزه و قلبی به وسعت دنیا، دین فلیشر کمپ نشان می‌دهد وقتی نسخه‌های جدید با روح و هدف ساخته شوند، جای‌شان هست. رابطه انسان و بیگانه نیروی محرکه‌ی یک داستان ساده اما عمیقاً تاثیرگذار است که معنی واقعی «اوهانا» را به یادمان می‌آورد. کامل نیست، اما مثل قهرمانانش «کامل در نقص» است. و همین کافی است. امتیاز: B هَممم! مطمئن نبودم دارم یک نسخهٔ احساساتی از «هاوایی فایو-او» می‌بینم یا مجموعه‌ای از پشت‌صحنه‌های «سونیک»، چون این فیلم با ناامیدی نسبتاً زیادی نزدیک به دو ساعت پیش می‌رود. شروع امیدوارکننده‌ای دارد: «گرند کانسلوومن» آخرین ساختهٔ دانشمند دیوانهٔ «جامبا» را محکوم به تبعید می‌کند و او و کارشناس زمین «پلیکلی» مأمور نظارت می‌شوند. معلوم می‌شود موجود آبیِ عنوان فیلم موجودی بدجنس است که دردسر زیادی درست می‌کند، و وقتی مأموران در پی او می‌افتند، فکر می‌کند بهتر است در معرض دید پنهان شود و خودش را به «لیلو» (مایا کیالوهـا) که فکر می‌کند او سگ است، قبولانده شود! احمقانه‌تر اینکه خواهر بزرگ‌ترش «نانی» (سیدنی آگودونگ) هم چندان نگران این حیوان آبی سخنگو نیست — شاید چون از توجه پسر همسایه «دیوید» (کایپو دودویت، که نقشش گاهی چوب‌زبانی خنده‌داری دارد) خیره شده است. از آن پس قوس‌های شخصیتی پیش‌بینی‌شدنی ما را از سوگ و سرکشی به سمت پایان‌بندی از پیش‌منتظرِ داستان می‌برند. لحظات لورل و هاردی دارد و گاه شوخی‌های بسیار سبک — معمولاً از بیلی مگنوسن — اما متأسفانه داستان شجاعتِ مواضع بازیگوش اولیۀ خودش را ندارد و وقتی دریای احساسات مرا فرا گرفت، علاقه‌ام را از دست دادم. شاید نسخهٔ کارگردان به سبک «برایتبِرن» کمی آن را تندتر کند، اما در وضعیت فعلی برای کودکان تماشایی نسبتاً مطلوبی است و بیشتر از آن نه. وقتی نسخهٔ لایو-اکشن جدید دیزنی از «لیلو و استیچ» را دیدم، نیمهٔ اول فیلم نسبتاً به نسخهٔ انیمیشنی ۲۰۰۲ وفادار بود، اما نیمهٔ دوم تفاوت‌های شدیدی داشت. با بازنگری در فیلم اصلی، مشخص می‌شود بازسازی بسیاری از عناصر اصلی را تغییر داده است. پلیکلی و جامبا در فیلم جدید دگرگون شده‌اند: حالا با بازی بیلی مگنوسن و زک گالیفیناکیس، بیشتر فیلم را به شکل انسان‌اند (اوایل فیلم با فناوری بیگانه ظاهرِ انسان‌نما به خود می‌گیرند). احتمالاً این تغییر برای صرفه‌جویی در هزینه بوده و باعث شده حس غریب و نامطبوعی ایجاد شود. این فیلم قرار بود در اصل برای سرویس پخش باشد و با بودجهٔ پایین‌تری (حدود ۱۰۰ میلیون دلار) نسبت به سایر بازسازی‌های لایو-اکشن دیزنی ساخته شده است. مگنوسن دست‌کم شخصیت و لحن نزدیک‌تری به نسخهٔ اصلی دارد، اما جامبا در این بازسازی به نقش ضدقهرمان اصلی تبدیل شده و لهجۀ روسی او حذف شده است—در نسخهٔ اصلی جامبا تا وقتی استیچ از او کمک می‌خواهد دنبال‌کنندهٔ او بود. به‌عنوان انسان، هر دوی بازیگران طوری به نظر می‌رسند که انگار دندان مصنوعی یا جلوبودگی دارند که باعث تغییر در تکلم‌شان می‌شود و ظاهری ناهنجار و بیگانه ایجاد می‌کند. کوبرا بابِلز دیگر مامور سابقِ سازمان سیا که تبدیل به مددکار اجتماعی CPS شده بود، نیست؛ حالا صرفاً یک مأمور سیاست و شخصیتش تخت و کم‌عمق شده است. کورتنی بی. ونس نقش بابِلز را بازی می‌کند؛ بازی او قابل‌قبول است اما حضور فیزیکی او مناسبِ نقش نیست. به‌طرز عجیبی بعضی از بازیگران هنگام انتخاب برای این بازسازی نسخهٔ اصلی را ندیده بودند — مثلاً گالیفیناکیس حتی نمی‌دانست جامبا کیست و ونس به‌خاطر ترس فرزندانش از استیچ فیلم را تماشا نکرده بود؛ جای تعجب نیست که اجراها رضایت‌بخش نباشد. شخصیت بابِلز در این نسخه به دو شخصیت تقسیم شده: یک بابِلزِ مأمور سیا و یک مددکار CPS که تیآ کاررِ به‌عنوان نسخهٔ ملایم‌تر بعضی جنبه‌های بابِلز را به تصویر می‌کشد، اما این شخصیت جدید هم تا حدی تخت و کم‌رمق است. لیلو و نانی حالا همسایه‌هایی دارند که جزئی از اوهانای آن‌ها محسوب می‌شوند و این بازسازی دیوید را از هر چارمِی که داشت تهی می‌کند؛ کایپو دودویت او را آدمی دست‌وپاچلفتی نشان می‌دهد که حرف درست و حسابی از دهانش بیرون نمی‌آید. مادربزرگ توتو (اِیمی هیل) اغلب با چهارچرخه‌اش حاضر است و پشتِ سر نانی به لیلو کمک می‌کند تا استیچ را از پناهگاه حیوانات بگیرد؛ در حالی که در انیمیشن آن ایده از طرف نانی بود. تغییرات اساسی دیگری هم هست: لیلو در نسخهٔ اصلی دنیای خیال‌پردازی زنده‌ای داشت و با انفجاری از تخیل واکنش نشان می‌داد، اما در نسخهٔ جدید نوشتارِ شخصیتش بیشتر عادات آزاردهنده‌اش را برجسته می‌کند و کمتر آن‌چه را جذابش می‌کرد حفظ کرده است. در ۲۰۰۲، استیچ تا پایان کمتر از چند کلمه می‌گفت و بیشتر با زبان بیگانه و شعارهای مخصوصش حرف می‌زد؛ در این بازسازی او از نیمهٔ فیلم شروع به صحبت کردن در جملات کامل می‌کند و شوخی‌های بامزه و لطیف آن نسخه کمتر دیده می‌شود. احساسات استیچ نسبت به «جوجه‌اردک زشت» که در نسخهٔ اصلی بخش مهمی از رشد او بود، تقریباً حذف شده است؛ آن‌جا استیچ بخشی از خانواده بودن را از طریق همذات‌پنداری با جوجه‌اردک زشت می‌آموخت. ایدهٔ جدیدی هم اضافه شده که استیچ هرچه در آب بیشتر بماند سنگین‌تر می‌شود، که به نظر داستانی مصنوعی و گاهی نامعقول است (با اینکه استیچ از آب متنفر و قادر به شنا نبودن هم یکی از ویژگی‌های اصلی‌اش بود). تفاوت‌های کوچکِ دیگری نیز هست: تأکید کمتر روی الویس و موسیقی‌اش، نحوهٔ از دست دادن لباس قرمز بیگانگان در بازسازی متفاوت است، در نسخهٔ جدید استیچ عاشق کیک می‌شود در حالی که در انیمیشن یک لقمه می‌خورد و آن را برمی‌گرداند، صحنهٔ سکه‌گذاریِ سفینه یا صحنهٔ لباس پوشیدن در لباس زیر و حوله وجود ندارد و به‌جایش او یک «پاور ویلز» را تصاحب می‌کند نه «بِیگ ویل». از نظر بصری فیلم نسبتاً خوب است و گذار شخصیت‌های انیمیشنی به لایو-اکشن نسبتاً بی‌دردسر انجام شده؛ صحنه‌های استیچ بسیار خوب‌اند و تعاملات او با لیلو هنوز لذت‌بخش است. صحنه‌های مربوط به تفنگ گذرگاهی جامبا از بهترین لحظات فیلم‌اند. به‌عنوان طرفدار فیلم اصلی، این بازسازی احساسِ غیرضروری بودن القا می‌کند، مخصوصاً چون استیچ هنوز یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌های دیزنی است. در مجموع، «لیلو و استیچ» بازسازیِ تماشایی‌ای است با لحظات سرگرم‌کننده، اما میل آن به بازنویسیِ نیمی از ویژگی‌هایی که نسخهٔ انیمیشنی را به‌یادماندنی می‌کرد و قالب‌بندی آن‌ها در محصولی متوسط، مبهوت‌کننده است. خیلی بهتر از انتظارم بود؛ واقعاً عالی بود و بچه‌ام هم از سینما با خوشحالی بیرون آمد. فیلم بسیار دوست‌داشتنی و غیرمنتظره خنده‌دار بود! این فیلم احساساتم را جریحه‌دار کرد. استیچ دقیقاً همان‌طور زیر آن کامیون له می‌شود که سگ من شد — هر دو محور. آن صحنه را بارها در ذهنم دیده بودم؛ دیدنش در این زمینه عجیب بود. دیگر سگم را ندیدم. برای من از دقیقهٔ ۱:۳۳ فیلم عملاً تمام شد. بقیه‌اش خوب بود اما دلم فقط می‌خواست سگم را در آغوش بگیرم. خوشم آمد. بچه اذیت‌کننده نبود. داستان خوب بود. نسخهٔ اصلی را ندیده بودم. روحش شاد، تیگرا.