فیلم The Scalphunters 1968

اگر تو را توی لانهٔ خوک‌ها بیندازند، حتی نائب‌رئیس خوک‌ها بیرون می‌آیی. «The Scalphunters» به کارگردانی سیدنی پولاک است و فیلمنامهٔ فیلم را ویلیام دبلیو. نورتون از روی رمانی به همین نام نوشتهٔ اد فرایند اقتباس کرده است. در این فیلم برت لانکستر، اسی دیویس، تِلی ساوالاس و شِلی وینترز بازی می‌کنند. تولید رنگی Panavision/De Luxe است، موسیقی اثر اِلمر برنستین و فیلم‌برداری را ریچارد مور...

اگر تو را توی لانهٔ خوک‌ها بیندازند، حتی نائب‌رئیس خوک‌ها بیرون می‌آیی. «The Scalphunters» به کارگردانی سیدنی پولاک است و فیلمنامهٔ فیلم را ویلیام دبلیو. نورتون از روی رمانی به همین نام نوشتهٔ اد فرایند اقتباس کرده است. در این فیلم برت لانکستر، اسی دیویس، تِلی ساوالاس و شِلی وینترز بازی می‌کنند. تولید رنگی Panavision/De Luxe است، موسیقی اثر اِلمر برنستین و فیلم‌برداری را ریچارد مور و دوک کالاهان انجام داده‌اند. جو باس (لانکستر) شکارچی پوست است که با کالای زمستانی‌اش راه بازگشت را می‌پیماید که توسط سیکوآها متوقف می‌شود. آن‌ها پوست‌هایش را می‌گیرند و در عوض غلامی باسواد به نام جوزف لی (دیویس) را به عنوان «پرداخت» به او می‌دهند، غلامی که قبلاً از گروهی از کومانچی‌ها گرفته شده بود. جوزف همراهش می‌شود و جو به دنبال سیکوآها می‌افتد تا پوست‌ها را پس بگیرد، اما سیکوآها طعمهٔ گروه بی‌رحمی از پوست‌کَن‌ها می‌شوند که به رهبری جیم هاوی (ساوالاس) عمل می‌کنند؛ آن‌ها پوست‌ها را غارت می‌کنند و تصادفاً جوزف را نیز اسیر می‌کنند. اینجا جو باس تنهاست و فقط جوزف می‌داند که پوست‌کَن‌ها با چه چیزی روبه‌رو هستند. «آن پوست‌ها و آن مرد بیرون همان ترکیب شیطانی مرگ برای جیم هاوی‌اند.» پولاک فیلم را با اقتدار به صحنه آورده و تصویربرداری چشم‌نواز در دورانگو، مکزیک انجام شده است. «The Scalphunters» ترکیبی جالب از یک وسترن اکشنِ کمیک همراه با درام و دغدغه‌های حقوق مدنی است. ساختار فیلم ساده است: مردی نادان و بی‌سواد از دل طبیعت (لانکستر) با غلامی باسواد ولی منزوی (دیویس) روبه‌رو می‌شود؛ دو مرد از دو قطبِ متفاوت که هرکدام می‌توانند از دیگری سود ببرند اگر دیوارهای نژادی فرو ریزد. وقتی جوزف به دست پوست‌کَن‌ها می‌افتد، دوباره اسیر می‌شود، اما با هوش خود ممکن است بتواند درصورتی که گروه به مکزیک برسد، آزادی‌اش را بازپس گیرد. در حالی که جو باس گروه را تعقیب می‌کند و هربار که فرصت می‌یابد آن‌ها را کم و بیش از پای درمی‌آورد، تن‌آسایی و پویایی گروه پوست‌کَن‌ها به‌خوبی با صحنه‌های اکشنِ محکم شکسته می‌شود. چه جو باس که از میان سنگ‌ها می‌پرد و باعث ریزش سنگ‌ها می‌شود، چه اسب‌های پوست‌کَن‌ها که دیوانه‌وار می‌اُفتند، فیلم هیچ‌گاه از هیجان واقعی خالی نیست. بدلکاری‌های درخور توجهی هم در فیلم هست. فیلمنامه هوشمندانه و حساب‌شده است؛ پیام‌ها را با زور تحمیل نمی‌کند و شخصیت جوزف لی را هم دست‌کم نمی‌گیرد. حتی وقتی خنده‌ها در جریان قرار می‌گیرند، فیلمنامه نشان می‌دهد که عقل و زیرکی در اختیار مرد سیاه‌پوست است و نادانی از آنِ سفیدپوست‌هاست. بازیِ عالی بازیگران و موسیقیِ قویِ برنستین فیلم را به یک وسترن بسیار لذت‌بخش تبدیل کرده است. صحنه و شخصیتِ مورد علاقه‌تان را انتخاب کنید، اما همیشه باید به یاد داشت که پشت این هیجان و مردانگیِ ظاهری، قلبی تماتیک و قدرتمند می‌تپد. امتیاز: 8/10 *** وسترنی مفرح از اواخر دههٔ ۶۰ با لانکستر، اسی دیویس و ساوالاس یک شکارچی زمخت (برت لانکستر) وادار می‌شود توسط گروهی از کیواها پوست‌های قیمتی‌اش را با یک بردهٔ فراری باسواد (اسی دیویس) معاوضه کند. برای پس گرفتن پوست‌ها، آن‌ها کیواها را تعقیب می‌کنند و سپس به دنبال گروهی از پوست‌کَن‌ها می‌افتند که رهبری‌شان را مردی پرهیاهو و کچل (تِلی ساوالاس) برعهده دارد. شِلی وینترز هم در فیلم حضور دارد. آنچه دربارهٔ «The Scalphunters» (۱۹۶۸) قابل توجه است — علاوه بر بازیگران — این است که تمام داستان در دل طبیعت جنوب‌غرب رخ می‌دهد؛ هیچ شهری، بنایی یا چادر تیپیایی در نما نیست. با این حال تصویربرداری در لوکیشن‌ها بسیار چشم‌نواز است. اگرچه قطعات کمدی سرگرم‌کننده‌ای وجود دارد، انتظار اغراق‌آمیزِ چیزی مثل «Blazing Saddles» (۱۹۷۴) را نداشته باشید. این فیلم بیش‌تر هم‌ردیف وسترن‌های هم‌عصر مانند «Bandoleros» (۱۹۶۸)، «The War Wagon» (۱۹۶۷) و «The Undefeated» (۱۹۶۹) قرار می‌گیرد. نه به عظمت اولین است و نه به خوبی دومی، ولی تقریباً در همان سطحِ دوم قرار دارد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۲ دقیقه است و در آریزونا (کوارتزسایت، پارکر و کوه‌های هارکاهالا) و مکزیک (بارانکا دل کوبر، چیواوا، دورانگو و سیِرا دِ ارگانوس) فیلم‌برداری شده است. نمره: B- *** اگر به دنبال ضدی برای آن همه وسترن سنگین و کم‌حرف هستید، این فیلم می‌تواند همان نیاز را برآورده کند. «جو» (برت لانکستر) شکارچی‌ای است که کار زمستانی‌اش توسط بومیان محلی به سرقت رفته و در عوض غلامی باسواد به نام «جوزف لی» (اسی دیویس) نصیبش می‌شود. او نمی‌داند با همراه جدید و فرهیخته‌اش چه کند، اما ابتدا باید پوست‌هایش را پس بگیرد. قبل از اینکه فرصت کند، آن‌ها توسط «جیم» بلندقد (تِلی ساوالاس) و گروهش از پوست‌کَن‌های یاغی مورد حمله قرار می‌گیرند، کسانی که برای هر پوست مبلغی می‌گیرند! تا آن زمان، میان دو تعقیب‌کننده کمی رابطه شکل گرفته، بنابراین مرد دوم داوطلب می‌شود تا در نقش یک هندی فراری که می‌خواهد به قبیله‌اش بازگردد، به دزدان بپیوندد. آن‌ها که قانع نشده‌اند، او را همراه می‌کنند تا بعداً بفروشند؛ بنابراین او می‌تواند مشغول حواس‌پرتیِ «جیم» شود تا «جو» برای پس‌گرفتن پوست‌ها نقشه بکشد. اما همان ضرب‌المثلِ نقشه‌های از پیش‌تنظیم‌شده چه می‌شود؟ وقتی به طرف مکزیک می‌روند، مشخص می‌شود که «کِیت» (شِلی وینترز) نیروی واقعی پشت صحنهٔ غارت‌گران است و در حالی که لی سعی می‌کند برخی لذات زنانهٔ او را ارضا کند و جو با انواع نقشه‌ها بقیه را گیج می‌کند، چه شانسی دارند که زنده بمانند تا الاغش را پس بگیرند؟ اگرچه لانکستر سرگرم‌کننده و مقتدر است، به گمانم دیویس واقعاً نقش را مال خودش می‌کند — دیالگ‌هایی تند و بذله‌گو که نقدهای ظریفی دربارهٔ نژاد و مقام ارائه می‌دهند و در عین حال با وینترز که معمولاً در این فیلم‌ها نقشِ یک دوشیزهٔ آسیب‌پذیر را برنمی‌گزید، خوب هم‌پوشانی دارد. او نیز با ساوالاس کاریزماتیک همراه شده و در نهایت داستانی محکم، خوش‌ریتم و با طعنه‌ای ملایم دربارهٔ الاغ‌ها با دو و چهار پا به ما ارائه می‌دهد.