فیلم Two Way Stretch 1960

من هیچ‌وقت طرفدار بزرگ فیلم‌های پیتر سلرز نبودم، اما این فیلم حسابی جواب می‌دهد. او که در زندان به‌سر می‌برد، همراه دو هم‌بندی‌اش زندگی بی‌دغدغه‌ای دارد تا این‌که یک همکار سابق — با نقشی پُرمایه‌تر برای دل‌نشین ویل‌فرد هاید-وایت — با لباس کشیش برای یک ملاقات معنوی سر می‌رسد. در این دیدار به «داجر» (پی‌اس) می‌گوید نقشه‌ای دارد که آن‌ها برای مدتی کوتاه از زندان...

من هیچ‌وقت طرفدار بزرگ فیلم‌های پیتر سلرز نبودم، اما این فیلم حسابی جواب می‌دهد. او که در زندان به‌سر می‌برد، همراه دو هم‌بندی‌اش زندگی بی‌دغدغه‌ای دارد تا این‌که یک همکار سابق — با نقشی پُرمایه‌تر برای دل‌نشین ویل‌فرد هاید-وایت — با لباس کشیش برای یک ملاقات معنوی سر می‌رسد. در این دیدار به «داجر» (پی‌اس) می‌گوید نقشه‌ای دارد که آن‌ها برای مدتی کوتاه از زندان فرار کنند، ثروتی از الماس بدزدند و دوباره به زندان برگردند تا آلیبی بی‌نقصی داشته باشند. او و یارانش «جِلی» (دیوید لُج) و «لِنی» (برنارد کریبینز) فکر می‌کنند همه‌اش خیال خام است، به‌ویژه وقتی فرماندار بی‌دست‌وپای زندان که به باغبانی علاقه‌مند است (موریس دنهم) با رئیس جدیدی روبه‌رو می‌شود: «کروت» (لیونل جفریز)، مردی سخت‌گیر که مصمم است اوضاع این زندان نسبتاً شلخته را سر و سامان دهد. آن‌چه پس از آن رخ می‌دهد مجموعه‌ای از ماجراهای سرگرم‌کننده است که به‌راحتی می‌توانم تصور کنم الهام‌بخش سریال بعدی بی‌بی‌سی، Porridge، بوده باشد. جفریز و دنهم پشتیبانی قوی‌ای ارائه می‌کنند؛ داستان هرچند ابلهانه است، اما اجازه می‌دهد چند شخصیت طنزآمیز شکل بگیرند و دیالوگ‌ها و موقعیت‌هایی پدید آیند که گاه لبخند بر لب می‌نشانند. شخصاً از پایان‌بندی کمی ناامید شدم، اما به‌عنوان یک کمدی جنایی، این فیلم واقعاً سرگرم‌کننده است و تماشایش ارزش دارد.