فیلم The Light at the Edge of the World 1971

یول برینر («کانگره») نقش کاپیتانِ ظاهراً موقّر اما در حقیقت خشنی را بازی می‌کند که نقشه می‌کشد فانوس دریایی‌ای را تصرف کند — فانوسی که نگهبانش دِنتونِ چابکِ کرک داگلاس است — و سپس چراغ را خاموش کند تا کشتی‌های عبوری را به گل بنشاند، غنایم لوکس آنها را غارت کند و خدمه را بکشد. دِنتون از نسل‌کشی همکارانش فرار می‌کند، اما تا زمان ورود...

یول برینر («کانگره») نقش کاپیتانِ ظاهراً موقّر اما در حقیقت خشنی را بازی می‌کند که نقشه می‌کشد فانوس دریایی‌ای را تصرف کند — فانوسی که نگهبانش دِنتونِ چابکِ کرک داگلاس است — و سپس چراغ را خاموش کند تا کشتی‌های عبوری را به گل بنشاند، غنایم لوکس آنها را غارت کند و خدمه را بکشد. دِنتون از نسل‌کشی همکارانش فرار می‌کند، اما تا زمان ورود آربِلا (سامانتا اگر) نتوانست مانع موفقیت چشمگیر این طرح شود. دِنتون به‌طرزی نامعقول تصور می‌کند او شاید نامزد پیشینش باشد و کانگره که به او دل‌بسته می‌شود، زندگی پرزرق‌وبرقی با لباس‌های نفیس به او پیشنهاد می‌دهد — هرچند در جزیره‌ای دورافتاده نزدیک نوک جنوبی آمریکای جنوبی. داستان سرگرم‌کننده است و هر دو بازیگر ظاهراً با روحیه‌ای بازی کرده‌اند که می‌دانستند این فیلمِ با بودجهٔ نه‌چندان‌زیاد به کار حرفه‌ای‌شان کمک چندانی نخواهد کرد. دیالوگ‌ها چندان چشم‌گیر نیستند و کشمکش بیش از حد کشیده شده است؛ پایان‌بندی هم برایم کمی افسرده‌کننده و سست و تا حدی مضحک بود. دیدنِ دو ستارهٔ هالیوود در چنین ساخته‌ای اندکی غم‌انگیز است؛ حتی اگر داگلاس تهیه‌کنندهٔ اجرایی فیلم هم بوده، باز هم افتِ این‌چنینی از اوج برایم تأسف‌آور است. ماجراها در فانوس دریایی‌ای دورافتاده نزدیک تیرا دل فوئگو رخ می‌دهد و داستان بر اساس اثر ژول ورن «فانوس دریایی در انتهای دنیا» است. نویسندهٔ فرانسوی پیش‌نویس اول را در 1901 نوشت و پسرش پس از مرگِ او آن را تا 1905 کامل کرد. ورن از فانوس واقعی جزیرهٔ دِ لوس اِستادوس در آرژانتین — واقع در نوک جنوبی آمریکای جنوبی — الهام گرفت. به‌خاطر داشته باشید که قبل از ساخت کانال پاناما در 1914، کشتی‌ها مجبور بودند مسیر طولانی‌تری را طی کنند. فیلم عناصر اندکی از «جزیرهٔ اسرارآمیز» (1961) و «روزی که ماهی‌ها بیرون آمدند» را با لحن تلخ و خشنِ «درهٔ آخر» (که شش ماه قبل از آن در 1971 اکران شده بود) ترکیب کرده است. پس این فیلم مناسب کودکان نیست؛ قصه‌ای بقاخواهانه دربارهٔ تنهایی مطلق و رویارویی با انسان‌هایی وحشی است که به شر گراییده‌اند. نمایشِ دزدان دریایی در این فیلم نسبت به آنچه تا آن زمان مرسوم بود، واقع‌گرایانه‌تر به نظر می‌رسد. داگلاس هنگام فیلم‌برداری 53 ساله (نزدیک به 54) و برینر 50 ساله بود. سامانتا اگر نیز در نقش زن حاضر است. روایت با ریتمی آرام پیش می‌رود و به شخصیت‌ها فرصت می‌دهد در آن لوکیشن صعب‌العبور اما چشم‌نواز نفس بکشند. این فیلم برای تماشاگرانی که هر چند دقیقه یک صحنهٔ اکشن غیرقابل‌باور می‌خواهند مناسب نیست. مدت فیلم 2 ساعت و 8 دقیقه است و فیلم‌برداری بین اوت تا نوامبر 1970 در اسپانیا انجام شد. مدل فانوس دریایی در کابو دِ کروئس قرار داشت، در بخش شمال‌شرقیِ کشور (کاستا براوا در کاتالونیا، معروف به «ساحل وحشی») و حدود پانزده مایل جنوبِ مرز فرانسه در دریای مدیترانه. نمره: B