فیلم The Naked Gun 2025

بازگشتی پیروزمندانه به سبکی از کمدی که به‌نظر در شرف نابودی است؛ نامه‌ای عاشقانه به زیرژانری که اغلب دست‌کم گرفته می‌شود، اما وقتی درست اجرا شود می‌تواند خنده‌ای واقعی و مسری به‌بار آورد. فیلمی ساده، سبک و از همه مهم‌تر بسیار خنده‌دار — دقیقاً همان چیزی که سینما هم باید باشد. داستان کم‌تکلیف و خطی فیلم در خدمتِ اجرای پشت‌سرِ هم شلغم‌های بدل به شوخی است:...

بازگشتی پیروزمندانه به سبکی از کمدی که به‌نظر در شرف نابودی است؛ نامه‌ای عاشقانه به زیرژانری که اغلب دست‌کم گرفته می‌شود، اما وقتی درست اجرا شود می‌تواند خنده‌ای واقعی و مسری به‌بار آورد. فیلمی ساده، سبک و از همه مهم‌تر بسیار خنده‌دار — دقیقاً همان چیزی که سینما هم باید باشد. داستان کم‌تکلیف و خطی فیلم در خدمتِ اجرای پشت‌سرِ هم شلغم‌های بدل به شوخی است: فرزند کارآگاه افسانه‌ای فرانک دربین (جونیور) برای کشف مرگ مرموز یک نابغهٔ الکترونیک وارد ماجرا می‌شود و در مسیرش با بت دِیوِنپورت (پملا اندرسون) همراه می‌شود تا نقشهٔ شیطانی ریچارد کیـن — کسی که دستگاهی دارد که می‌تواند آدم‌ها را به‌سمتِ خشونت و خودویرانگری سوق دهد — را خنثی کنند. قصه اساساً ابزاری است برای پیوند دادن یکی پس از دیگری شوخی‌ها و نمای‌های ابزورد. لیام نیسون با اجرای خشک و جدی‌نمایانه‌اش نقش دربینِ جوان را به شکلی بامزه از آنِ خود می‌کند؛ او با استفاده از جِثّهٔ گِراول‌صدا و وقارِ خاموشش، به‌طرزی موفق به میراثِ لزلی نیلسن ادای دین می‌کند. پملا اندرسون به‌عنوان زن جذابِ داستان صحنه‌ها را می‌دزدد؛ زمان‌بندی کمدی او، به‌خصوص در سکانس‌های عجیب مثل مونتاژ آدم‌برفی و بخش‌هایی با آوازهای پَرکنان، از نکات برجسته‌اند. دیگر بازیگران نیز با تعهد کامل به فضاسازی مضحک فیلم کمک می‌کنند تا جمعِ بازیگران هماهنگ به‌نظر برسد. فیلم پر از جوک‌های پیاپی است: کلمات‌بازی‌های سریع، شوخی‌های متا و اسلپ‌استیک فیزیکی (مثل گاز گرفتن لولهٔ تفنگ). بعضی از آن‌ها واقعاً بامزه و خلاقانه‌اند — سکانس‌های مادون‌قرمز، مونتاژ رمانتیک با آدم‌برفی و صحنهٔ مصیبت‌آمیز سوسیسِ چیلی از نمونه‌های درخشان‌اند — اما گاهی شوخی‌ها آن‌قدر پشت‌سرِ هم می‌آیند که خسته‌کننده یا تکراری می‌شوند؛ انگار صدها گَگ را پشت‌هم چسبانده‌اند و اثر گاهی از یک ریل گَگِ ممتد فراتر نمی‌رود. همچنین برخی از ارجاعات به فرهنگ پاپ مدرن سطحی یا بدزمانه به‌نظر می‌رسند. آکیوا شافر با فیلم‌برداری دینامیک و صحنه‌پردازی‌های چابک، ظاهر فیلم را از آن فضای تختِ تلویزیونیِ قبلی به‌روزرسانی کرده است؛ این به‌روزرسانی گاهی به نفع شوخی‌ها عمل می‌کند و گاهی هم حس کمینه‌گرایانه و خامِ نسخه‌های اصلی را کاهش می‌دهد. تدوین تند و زمانِ نه‌چندان طولانیِ فیلم (کم‌تر از نود دقیقه در بعضی گزارش‌ها) کمک می‌کند که ریتم بالا بماند و تکرار شوخی‌ها کمتر خسته‌کننده شود. نقدها دربارهٔ یکنواختیِ اثر و کاهش کشش در نیمهٔ دوم اختلاف‌نظر دارند؛ برای بعضی‌ها نیمهٔ اول فیلم پر از لحظات الهام‌بخش و خنده‌های واقعی است، اما در نیمهٔ دوم انرژی و ظرافتِ شوخی‌ها تحلیل می‌رود و به طنز نوجوانانه و بی‌مزه می‌رسد. با این حال، بسیاری قبول دارند که فیلم به‌عنوان ادای احترامی مودبانه و گاهی درخشان به میراث «نِیکِد گان» و نمونه‌های مشابه عمل می‌کند. در مجموع: فیلمی ناشی از عشق به کمدیِ آبکیِ دهه‌های گذشته—ناقص و نابرابر، اما اغلب خنده‌دار و نوستالژیک. اگر طرفدار طنزهای ابزورد، گَگ‌های سریع و ادای دین‌های سینمایی هستید، تجربهٔ لذت‌بخشی از آن خواهید داشت؛ برای تماشاگرانی که دنبال حکایت محکم یا کمدی ظریف‌ترند، ممکن است اثری ناپایدار و گاهی اضافی به‌نظر برسد.