فیلم Highest 2 Lowest 2025

«Highest 2 Lowest» بازسازی مدرن اسپایک لی از فیلم 1963 آکیرا کوروساوا، «High and Low»، و تا حدی اقتباس‌شده از رمان 1959 «King Ransom» نوشتهٔ اد مک‌بِین است. در مرکز روایت، دیوید کینگ (دنزل واشینگتن) یک غول موسیقی است که با شهرت داشتن «بهترین گوش‌ها در صنعت» ثروت اندوخته و مؤسسهٔ ضبط «Stackin’ Hits Records» را بنا کرده بود — یک کمپانی بزرگ برای هنرمندان...

«Highest 2 Lowest» بازسازی مدرن اسپایک لی از فیلم 1963 آکیرا کوروساوا، «High and Low»، و تا حدی اقتباس‌شده از رمان 1959 «King Ransom» نوشتهٔ اد مک‌بِین است. در مرکز روایت، دیوید کینگ (دنزل واشینگتن) یک غول موسیقی است که با شهرت داشتن «بهترین گوش‌ها در صنعت» ثروت اندوخته و مؤسسهٔ ضبط «Stackin’ Hits Records» را بنا کرده بود — یک کمپانی بزرگ برای هنرمندان سیاه‌پوست اوایل دههٔ 2000. در زمان حال، دیوید در پنت‌هاوسی با چشم‌انداز نیویورک زندگی می‌کند به همراه همسرش پم (ایلِفِنِش هادرا) و پسر 17 ساله‌اش تری (آبری جوزف)، اما دیگر در اوج صنعت موسیقی نیست و در آستانهٔ معامله‌ای برای بازخرید شرکت قدیمی‌اش قرار دارد؛ معامله‌ای که برای ادامهٔ خدمات او به فرهنگ سیاه‌پوستان اهمیت زیادی دارد. ماجرا هنگامی پیچیده می‌شود که گمان می‌رود تری ربوده شده، اما دیوید به‌زودی می‌فهمد که ربایندگان به اشتباه پسر دوست دیرینه‌اش، پاول (جفری رایت)، یعنی کایل (الیا رایت) را برده‌اند. رباینده مبلغ 17.5 میلیون دلار طلب می‌کند؛ رقمی که تقریباً همان‌قدر است که دیوید برای تکمیل معامله‌اش نیاز دارد. حال دیوید باید بین معامله‌ای حیاتی برای کار و فرهنگش یا نجات پسری که خونِ او نیست و صرف تقریباً تمام دارایی خانواده‌اش برای پرداخت باج، یکی را انتخاب کند. دیالوگ‌های فیلم بسیار خوب‌اند. آلن فاکس به‌عنوان نویسندهٔ فیلمنامه آمده، هرچند اسپایک لی بعد از پیوستن دنزل واشینگتن بخش‌هایی را بازنویسی کرده است؛ گفتگوها جریان طبیعی دارند و حرف‌ها واقع‌گرایانه به‌نظر می‌رسند. بازی‌ها نیز به این طبیعی‌بودن کمک می‌کنند: جفری رایت در نقش پاول فوق‌العاده است؛ پدری نگران که برای بازگرداندن پسرش هیچ حدی را قبول نمی‌کند و گذشتهٔ پیچیده‌ای دارد که او را به روابطی وصل می‌کند که شاید نباید می‌داشت. با پاول همدردی بیشتری نسبت به دیگران پیدا می‌کنید، چون تنها یک انگیزهٔ ساده و شفاف دارد. دنزل واشینگتن در اوج است. نقش دیوید کینگ چندلایه است: خودخواه و سرد، اما خانواده و نزدیکانش — از جمله شریک کاری‌اش پاتریک (مایکل پاتس) — به او یادآوری می‌کنند که زندگی فقط کسب‌وکار و پول نیست. اجرای واشینگتن هم به همان اندازه پیچیده است؛ می‌توان فهمید او می‌داند کار درست چیست، اما رسیدن به آن شخصِ درست در مقام عمل، او را دستخوش کشمکش می‌کند. در سکانسی نزدیک پایان، واشینگتن با تسلط و روانی غافلگیرکننده‌ای کلام می‌ریزد و مثل یک اجرا به نظر می‌رسد؛ گرچه شخصیتش ادعا می‌کند موسیقیدان یا رپر نیست، اما آنجا بیشتر از یک تلاش سطحی نشان می‌دهد. اما بازیِ ASAP Rocky قوی نیست. شاید نقش او لزوماً نیاز به بازیگر حرفه‌ای نداشته باشد، ولی هر چیز خارج از چارچوبِ نمایش یک هنرمند جاه‌طلب و مغرور، به‌زور و کم‌قانع‌کننده درمی‌آید. در صحنهٔ درگیریِ مترو، واشینگتن به‌نظر می‌رسد که عمدهٔ مجموعه‌حرکات را به دوش می‌کشد و Rocky از تکرار یک زمزمهٔ آزاردهنده در طول آن سکانس استفاده می‌کند که می‌تواند آزارنده شود. به‌عنوان یک تریلر نیو-نوآر، نیمهٔ اول فیلم جذاب‌تر است؛ وقتی دیوید درگیر تردیدِ پرداخت یا عدم پرداخت باج است و مسئلهٔ خون‌نَسب مطرح است، داستان جالب‌تر و شُک‌دهنده‌تر دنبال می‌شود. اما پس از این تصمیم، روایت به سمت پیش‌بینی‌پذیری می‌رود: تصمیمی که ناگهانی به‌نظر می‌آید و در سکانس‌های بعدی الگوی قابل انتظاری از پرداخت باج، گم‌شدن پول، پیدا شدن پسر و جست‌وجوی دوبارهٔ پول دنبال می‌شود. محبوب‌ترین سکانس پس از آن، صحنهٔ انتقال باج در مترو است که طراحیِ نسبتا پیچیدهٔ تحویل پول با موتورسیکلت دارد و دیدنی است، ولی بعد از آن روایت به مسیرهای قابل پیش‌بینی می‌افزاید. اسپایک لی تمرکز زیادی روی موسیقی و فرهنگ سیاه‌پوستان دارد که در مجموع تا حد زیادی موفق است. حداقل سه ویدئوی موسیقایی کامل در فیلم وجود دارد (ابتدای فیلم، برخورد نهایی دیوید با رباینده و اجرای پایانی). این‌که موسیقی بخشی از بطنِ داستان باشد وجه جذابی از فیلم است؛ شخصیت‌ها بیشتر از هر چیز دیگری با موسیقی پیش می‌روند و گاهی موسیقی بر منطق پیشی می‌گیرد که البته برای انگیزهٔ شخصیتی قابل توجیه است. استفادهٔ موسیقی در اجرا نیز زیباست: افتتاحیه با اجرای «Oh, What a Beautiful Mornin’» از نورم لوئیس و تصاویر هواییِ صبح زود از ترافیک و طلوع آفتاب همراهی می‌شود و فیلم‌برداری چشمگیری دارد. سهم ASAP Rocky در ساندترک هم قابل قبول است و قطعهٔ عنوانیِ فیلم در پایان می‌تواند مو را بر تن سیخ کند. از سوی دیگر، فیلمنامه، تدوین و بعضی اجراها در اجرایی‌کردن کاملِ این ایده‌ها ضعیف عمل کرده‌اند. نکتهٔ مثبت دیگرِ فیلم، بیانیهٔ شفاف و مؤثرش دربارهٔ وضعیت فعلی حمایت از هنر و فرهنگ در جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی است؛ بحث دربارهٔ این‌که چه پروژه‌هایی شایستهٔ حمایت مالی‌اند و چه آثاری صرفاً به‌خاطر سودآوری پاداش می‌گیرند، در فیلم با ظرافت مطرح می‌شود. اجرای قطعهٔ عنوانی فیلم شایستگی توجه در رقابت‌های جوایزی مثل اسکار را دارد. قابل تحسین است که لی برای بیان این مسئله به فریاد و حملهٔ تند به تماشاگر متوسل نمی‌شود — رویکردی که تغییر مطلوبی نسبت به برخی از کارهای پیشین اوست. در مجموع، «Highest 2 Lowest» اجراهای برجسته‌ای — به‌ویژه از دنزل واشینگتن — فیلم‌برداری چشمگیر و موسیقی فوق‌العاده دارد، اما داستان آن‌قدر به موقعیت‌های امن و قابل انتظار گره خورده که در نهایت فیلم را به میانه‌رویی گره می‌زند؛ اثری میان خوب و متوسط از کارگردانی که معمولاً توقعات بالاتری از او می‌رود.