فیلم Rapid Fire 1992

این فیلم در ردیف KING OF NEW YORK قرار می‌گیرد، به‌عنوان یک دنبالهٔ معنوی — نه کاملاً دنباله — برای YEAR OF THE DRAGON. چند شخصیت مشابه را در شیکاگو می‌گذارند، ریموند جی. باری عملاً در همان نقش حاضر است (با این تفاوت که این‌بار آشکارتر فاسد و با ارتباط با اف‌بی‌آی است)، آن تاجر مواد تایلندی که جان لونه با او دیدار کرده بود...

این فیلم در ردیف KING OF NEW YORK قرار می‌گیرد، به‌عنوان یک دنبالهٔ معنوی — نه کاملاً دنباله — برای YEAR OF THE DRAGON. چند شخصیت مشابه را در شیکاگو می‌گذارند، ریموند جی. باری عملاً در همان نقش حاضر است (با این تفاوت که این‌بار آشکارتر فاسد و با ارتباط با اف‌بی‌آی است)، آن تاجر مواد تایلندی که جان لونه با او دیدار کرده بود با تزی ما عوض شده و پسر بروس لی هم به ترکیب اضافه می‌شود. کارگردان وحشت، درویت اچ. لیتل، که تازه از موفقیت MARKED FOR DEATH آمده بود، این بار چه نتیجه‌ای می‌گیرد؟ نتایج تا حدی آمیخته و متناقض است. در حالی که سکانس‌های اکشن عمدتاً قابل قبول‌اند، داستان واقعاً غافلگیرمان نمی‌کند. رابطهٔ عاشقانهٔ براندون با یک مأمور زن پلیس بی‌نتیجه و بی‌جان است و دینامیک پدر-پسریِ جانشینی که بین او و مأمور کهنه‌کار پاورز بوته برقرار است، به همان اندازه مصنوعی و دست‌وپاگیر به نظر می‌رسد. علاوه بر این، چرا یک محمولهٔ بزرگ مواد مخدر چینی از طریق بندر شیکاگو وارد می‌شود، در حالی که هر کدام از بنادر ساحل غربی هزار برابر مناسب‌تر بودند؟ پر از دست‌اندازهای داستانی است و یک فلش‌بک خیلی سُست به میدان تیان‌آنمن هم باعث می‌شود نوشته‌ها بیش از حد ابلهانه به نظر برسند و نتوان آنها را جدی گرفت. با این حال، براندون لی، هر چند کمی خام و ناپخته، در نقش اصلی فوق‌العاده کاریزماتیک است. شخصیت او بسیار شبیه ماهی‌ای است که از آب بیرون افتاده و اجراهایش در سکانس‌های متعدد هنرهای رزمی باعث می‌شود مرگ ناگهانی‌اش بیش از پیش تاسف‌آور به نظر برسد. اوج‌های اکشنِ لیتل اوایل فیلم با یک درگیری مسلحانهٔ شدید به‌وضوح الهام‌گرفته از جان وو در یک گالری هنری آغاز می‌شود و در میانهٔ فیلم به اوج می‌رسد، وقتی یک دسته گانگستر ایتالیایی دست‌وپاچلفتی مقر رستوران‌شان را به قلعه‌ای دفاعی تبدیل می‌کنند. نیک مانکوسو، آنتاگونیست اصلی فیلم، به‌طرز قابل‌توجهی می‌درخشد؛ نقش رییس مافیایی ضعیف و مضحکی را بازی می‌کند که به‌نوعی دوست‌داشتنی است. تماشای او لذت‌بخش است و حیف که شخصیتش قبل از پردهٔ سوم از فیلم خارج می‌شود؛ آن‌وقت فیلم به یک تقلید مستقیم از جان وو بدل می‌شود با یک درگیری کلیشه‌ای و کم‌تنش در یک... خشکشویی/کارخانهٔ چینی (؟؟؟). هم تزی ما و هم آل لیانگ صحنه‌های قابل‌توجه رزمی با براندون دارند، اما همچنان دیدن او در مبارزهٔ تن‌به‌تن با غول‌جثهٔ تونی لانگو در سکانس رستورانِ میانهٔ فیلم بسیار لذت‌بخش‌تر است. به‌طور کلی، RAPID FIRE پر است از اکشن خوش‌گذرانهٔ دههٔ ۸۰ و اوایل ۹۰ و از نظر کیفیت در کنار آثاری مثل RAW DEAL و HARD TO KILL قرار می‌گیرد. اگر فیلمنامهٔ ضعیف و زود‌تمام‌کننده‌ای که کارت‌هایش را خیلی زود رو می‌کند او را بار نمی‌داشت، می‌توانست بسیار بهتر باشد. در نهایت این فیلم آخرین ساختهٔ براندون نیست که کار را تمام می‌کند؛ THE CROW تازه آنچه لازم بود در بخش اکشن ارائه دهد و سرنوشت یکی از کوتاه‌ترین و امیدوارکننده‌ترین دوران‌های هالیوود را رقم زد.