فیلم Man Bites Dog 1992

فیلمی بسیار تجربی و عاری از معنا، اما با نکاتی از کیفیت. من این فیلم را دوست نداشتم. فیلمی کم‌بودجه به کارگردانی رمی بلوو (Rémy Belvaux) که عملاً نوعی مستند ساختگی دربارهٔ فعالیت‌های جنایی و خشونت‌آمیز یک قاتل بی‌رحم و خون‌خوار است که حاضر می‌شود هنگام کشتن قربانیانش فیلمبرداری شود. فیلمی که بیشتر شبیه پروژهٔ دانشجویی سینماست تا اثری ساخته‌شده برای مخاطب عام. قطعاً برای دانشجویان...

فیلمی بسیار تجربی و عاری از معنا، اما با نکاتی از کیفیت. من این فیلم را دوست نداشتم. فیلمی کم‌بودجه به کارگردانی رمی بلوو (Rémy Belvaux) که عملاً نوعی مستند ساختگی دربارهٔ فعالیت‌های جنایی و خشونت‌آمیز یک قاتل بی‌رحم و خون‌خوار است که حاضر می‌شود هنگام کشتن قربانیانش فیلمبرداری شود. فیلمی که بیشتر شبیه پروژهٔ دانشجویی سینماست تا اثری ساخته‌شده برای مخاطب عام. قطعاً برای دانشجویان فیلم و منتقدان سینما می‌تواند جالب باشد، ولی برای عموم تماشاگران توصیه‌ای نیست. فیلم نقاط مثبت آشکاری هم دارد، از جمله اجرای درخشان بنوآ پوئلوورد (Benoît Poelvoorde) که نقش اصلی را بازی می‌کند و تنها شخصیت شاخصِ داستان است؛ بقیه بیشتر بازیگران فرعی‌اند یا صرفاً باید در صحنه حضور داشته باشند. واقع‌گرایی فیلم گاهی تکان‌دهنده است و فیلمبرداری سیاه‌وسفید نیز بسیار خوب و خلاقانه کار شده است. مشکل بزرگ فیلم حس آماتوری و تجربه‌گراییِ بیش از حد است که در لحظات مختلف محسوس است. علاوه بر این، فیلم از آن‌گونه آثار بسیار خشنی است که همه‌چیز در آن اتفاق می‌افتد بدون اینکه دلیل واقعی یا هدف روشنی داشته باشد؛ بخش عمدهٔ فیلم یک توالی از جنایات خشونت‌آمیز است که عملاً خشونتِ بی‌هدف را نمایش می‌دهد. قاتل می‌کشد چون می‌خواهد، و به نظر می‌رسد روزنامه‌نگارانی که او را دنبال می‌کنند هم صرفاً به این خاطر فیلم می‌گیرند که باید چیزی فیلم کنند. یکی از عاشق‌کارانه‌ترین فیلم‌هایی که دیده‌ام. تمام فیلم نمایش دردناکی از خودْ اَلتِرِ ایگوی کارگردان/نویسنده است؛ بازی‌ها اغراق‌آمیز و خشونت بیش از حد است. همه‌چیز بی‌هدف به نظر می‌رسد و پایان‌بندی این حس را تشدید می‌کند. هشدار: در فیلم یک صحنهٔ تجاوز گروهی وجود دارد.