فیلم Highlander: The Final Dimension 1994

عذرخواهی‌ای برای طرفداران فیلم اول که هنوز چندان قانع‌کننده نیست گاهی حتی عاشق‌ترین و ساده‌دل‌ترین طرفدار سینما هم می‌تواند بفهمد که یک فیلم قرار است شکست بزرگی باشد. همین حس به نظر می‌رسد درباره «هایلندر ۲» صادق بوده؛ فیلمی که تقریباً می‌توان آن را یکی از بدترین دنباله‌هایی دانست که ساخته شده‌اند. پس از تصمیم‌گیری برای ساخت این فیلم، تهیه‌کنندگان و کارگردان اندرو موراهان ظاهراً به...

عذرخواهی‌ای برای طرفداران فیلم اول که هنوز چندان قانع‌کننده نیست گاهی حتی عاشق‌ترین و ساده‌دل‌ترین طرفدار سینما هم می‌تواند بفهمد که یک فیلم قرار است شکست بزرگی باشد. همین حس به نظر می‌رسد درباره «هایلندر ۲» صادق بوده؛ فیلمی که تقریباً می‌توان آن را یکی از بدترین دنباله‌هایی دانست که ساخته شده‌اند. پس از تصمیم‌گیری برای ساخت این فیلم، تهیه‌کنندگان و کارگردان اندرو موراهان ظاهراً به این موضوع واقف بودند و در نهایت تصمیم گرفتند که طوری رفتار کنند انگار این فیلم هرگز وجود نداشته و به سراغ فیلم اول بازگردند و از آن بستر ادامه بدهند. حاصل کار اگرچه موفقیت‌آمیز نبود، اما دست‌کم توهین‌آمیز هم نبود. فیلم‌نامه قرار است نشان دهد چه اتفاقی افتاد بعد از اینکه کانر مک‌لود اسکاتلند را ترک کرد، هنوز از مرگ همسر اولش زخمی و در عذاب. او به ژاپن می‌رود و به دنبال جادوگری خردمند به نام ناکانو می‌گردد. معلوم می‌شود جنگجوی نامیرا دیگری هم بوده که خواستار مقابله با ناکانو و کشتن او برای جذب جادو و قدرتش بوده: کین. مبارزه به مرگ جادوگر می‌انجامد. در زمان حال، غاری کشف می‌شود که استخوان‌ها و بقایایی در آن پیدا می‌شود که به حضور اسکاتلندی اشاره دارند؛ چیزی که باستان‌شناسان و تاریخ‌پژوهان را مجذوب می‌کند، در حالی که کانر، که اکنون یک عتیقه‌فروش محترم است، خود را برای نبرد نهایی با کین آماده می‌کند. فیلم‌نامه آشکارا درهم و آشفته است و برای چشم هر کسی که تاریخ را می‌فهمد و مطالعه می‌کند، احتمال‌های بسیار سخیفی را می‌پذیرد. با این حال نسبت به بسیاری موارد، فیلم‌نامه‌ای شرافتمندانه‌تر و همخوان‌تر با فیلم اصلی است که می‌توان آن را نکته‌ای مثبت دانست. با این وجود، چیز تازه یا بکری ارائه نمی‌دهد، به‌جز چند صحنه که در دوران باروک و فرانسه انقلاب‌زده می‌گذرد. حتی شرور داستان در باطن، بازگویی همان شرور فیلم اول است. بازیگران تا جایی که می‌توانند تلاش می‌کنند، اما تنها کریستوفر لمبرت است که لایق تحسین برای اجرای قابل‌رضایتش به نظر می‌رسد. صحنه‌ها و موقعیت‌های کلیشه‌ای زیادند و بارها این احساس را به مخاطب می‌دهند که شخصیت‌ها عاقلانه رفتار نمی‌کنند. ماکو سعی کرده تا اجرای خود را صادقانه کند و به شخصیتش اصالت ببخشد که نکته‌ای مثبت است، اما بقیه چیزها فراموش‌شدنی‌اند. ماریو وان پیبلز به نظر می‌رسد همه چیز را روی صدای خش‌دار و عمیقش شرط گذاشته و دبورا اونگر تنها چهره‌ای زیبا اما کم‌عمق در جریان فیلم است. از نظر فنی فیلم تلاش کرده ظاهر فیلم اول را بازسازی کند. کار فیلم‌برداری و جلوه‌های بصری و صوتی در برخی نقاط خوب است و موفق می‌شود برخی از جلوه‌های تماشایی فیلم نخست را بازآفرینی کند، هرچند بدون تازگی و اصالت آن. صحنه‌های تاریخی به‌طور کلی قابل‌قبول‌اند و هرچند برجسته نیستند، اما افزوده‌ای خوشایند هستند که اندکی از پیش‌زمینه شخصیت اصلی را نشان می‌دهند. موسیقی متن بار دیگر روی راکِ سنگین شرط می‌بندد، اما در کل فراموش‌شدنی است.