فیلم Pandora’s Box 1929

لوئیز بروکس در این روایت شیک و خوش‌تصویر از «لولُو» حال و هوایی پیترپنی دارد. او زیبا و وسوسه‌انگیز است و با نعمت‌های خود به‌راحتی مرد ثروتمند «دکتر شون» (فریتس کورتنر) را به دام می‌اندازد. اما وقتی پای ازدواج به میان می‌آید، او لکه‌دار محسوب می‌شود و دکتر به‌جای او نامزدِ «شارلوت» (دییزی دورا) می‌شود. او هنوز از نوع حسود است و مصمم که لولو...

لوئیز بروکس در این روایت شیک و خوش‌تصویر از «لولُو» حال و هوایی پیترپنی دارد. او زیبا و وسوسه‌انگیز است و با نعمت‌های خود به‌راحتی مرد ثروتمند «دکتر شون» (فریتس کورتنر) را به دام می‌اندازد. اما وقتی پای ازدواج به میان می‌آید، او لکه‌دار محسوب می‌شود و دکتر به‌جای او نامزدِ «شارلوت» (دییزی دورا) می‌شود. او هنوز از نوع حسود است و مصمم که لولو عاشق کس دیگری نشود؛ برای همین کاری می‌کند که لولو به نمایش تئاتری پسر بالغش «آلوا» (فرانسیس لدرر) بپیوندد، که او هم در برابر جذابیت‌های لولو بی‌تأثیر نیست. همان‌طور که انتظار می‌رود، این نقشه تنها آتش را شعله‌ورتر می‌کند و به‌زودی دکتری که حالا کاملاً درگیر و در عین حال شیفته شده، باید تصمیمی بگیرد که از آن اکراه دارد — تصمیمی که پیامدهای تراژیکی برای او و برای لولو در پی دارد. بازی‌ها سرشار از جذبه و شخصیت‌اند و نور و سایه با زیرکی فضاهایی از اشتیاق، ناامیدی و حتی تهدید را می‌سازند، در حالی که زن و زندگی‌اش جلو چشم ما اوج می‌گیرند و سقوط می‌کنند. کارل گوتس در نقش «شیگولخ» — یکی از نمونه‌های پیشین خساراتِ جانبی او — بسیار مؤثر ظاهر می‌شود، و کرافت-راشیگ نیز در نقشِ تنومند «کواست» تأثیرگذار است. از نگاه معیارهای امروز، این فیلم نوعی ملودرامِ آبکی است — ملودرامی بسیار خوب، خوش‌عکس و دلنشین — اما به هر حال ملودرام است و گه‌گاه بیش از حد به شانس و احتمال متکی می‌شود که برای من کمی آزاردهنده بود. با این همه، بروکس در این فیلم تقریباً در همه جنبه‌ها درخشان است و من از تماشای آن واقعاً لذت بردم.