فیلم Helen 2009

تماشای این فیلم سخت است چون موضوعش چیزی است که خودم با آن زندگی کرده‌ام. نکتهٔ مثبت و تنها دلیلِ دادنِ سه ستاره، بازیِ اشلی جاد است؛ درخششِ او در این نقش، که شاید بهترین نقشِ کاری او باشد، ارزش دیدن فیلم را دارد. نقش او آشکارا نمایش‌دهندهٔ رنجِ کسی است که با تشخیص‌های مشابهی دست‌به‌گریبان است: افسردگی اساسی با علائم روان‌پریشی و اختلال خفیف دوقطبی....

تماشای این فیلم سخت است چون موضوعش چیزی است که خودم با آن زندگی کرده‌ام. نکتهٔ مثبت و تنها دلیلِ دادنِ سه ستاره، بازیِ اشلی جاد است؛ درخششِ او در این نقش، که شاید بهترین نقشِ کاری او باشد، ارزش دیدن فیلم را دارد. نقش او آشکارا نمایش‌دهندهٔ رنجِ کسی است که با تشخیص‌های مشابهی دست‌به‌گریبان است: افسردگی اساسی با علائم روان‌پریشی و اختلال خفیف دوقطبی. جاد به‌خوبی اضطرابِ مداوم، گاه بی‌دلیل به‌نظر رسیدنِ حالت‌ها و نقاب‌هایی را که آدم‌ها روزبه‌روز برای زندگی «عادی» زدنشان لازم است، نشان می‌دهد. این فیلم از سوی دیگر مستندِ تجربیاتِ شخصیِ خودِ جاد هم هست؛ او سال‌ها با افسردگی اساسی دست‌وپنجه نرم کرده و نمی‌توان آن را «یک‌شبه» درمان کرد، فقط می‌شود با آن کنار آمد. زندگیِ دشوار در جوانی و دورهٔ بازتوانی در ۲۰۰۶ و نیز خودکشی مادرش در ۲۰۲۲ هم بُعدی از واقعیتِ خانوادگیِ این بیماری را نشان می‌دهد. اشتباهاتِ عمدهٔ فیلم بیش از همه به نویسنده و کارگردان، ساندرا نِتل‌بِک، بازمی‌گردد. قصه می‌توانست بهتر نوشته شود و انتخاب گوران ویسنیتش در نقش همسری مهربان که می‌کوشد با وضعیت کنار بیاید، چندان مناسب به‌نظر نمی‌رسد. همچنین باورِ حامیِ فیلم که فقط کسانی که خود افسردگی را تجربه کرده‌اند می‌توانند آن را بفهمند، تنها تا حدی درست است؛ بسیاری از مردم با همدلی هم می‌توانند درک کنند، حتی اگر خودشان تجربهٔ مستقیم نداشته باشند. در مجموع این فیلم را به کسانی توصیه می‌کنم که می‌خواهند بدانند زندگی با افسردگی اساسی چگونه است — تماشایش دردناک اما بسیار واقعی است. اگر فیلم در دستِ نویسنده و کارگردانِ ماهرتری بود، با بازیِ اشلی جاد می‌توانست نامزدِ بهترین بازیگر شود. در مجموع برای کارِ او امتیاز 6.0 از 10 (C+) می‌دهم.