فیلم One Battle After Another 2025

وای، چه سواری دیوانه‌کننده‌ای بود. دائم روی لبه صندلی‌ات نشسته‌ای. اگر دنبال شبی آرام و دلپذیر در سینما هستی، فراموشش کن… صندلیت را از زیر پایت می‌کشند. اینجا جای آسایش یا استراحت نیست. کاری استادانه است. «یک نبرد پشت سر دیگری» یک دستاورد فنی است؛ فیلمی با بازی‌های درخشان و تراکم تماتیک که تنها پس از چند بار دیدن و در گذر زمان واقعاً قابل هضم...

وای، چه سواری دیوانه‌کننده‌ای بود. دائم روی لبه صندلی‌ات نشسته‌ای. اگر دنبال شبی آرام و دلپذیر در سینما هستی، فراموشش کن… صندلیت را از زیر پایت می‌کشند. اینجا جای آسایش یا استراحت نیست. کاری استادانه است. «یک نبرد پشت سر دیگری» یک دستاورد فنی است؛ فیلمی با بازی‌های درخشان و تراکم تماتیک که تنها پس از چند بار دیدن و در گذر زمان واقعاً قابل هضم است. فیلمی آشفته، پرشدت و به‌طور غافلگیرکننده‌ای خنده‌دار که وضع آمریکا، بار تاریخ و نحوه انتقال مبارزه برای آینده‌ای بهتر از نسلی به نسل بعد را واکاوی می‌کند. تمام بازیگران فوق‌العاده‌اند، اما تازه‌وارد چیس اینفینیتی کشف واقعی است و اجرایی جذاب و احساسی ارائه می‌دهد که کاملاً تم امید نسل‌ها را تجسم می‌کند. گرچه من با اغراق‌های اولین واکنش‌ها موافق نیستم، اما واضح است که این یکی از مهم‌ترین و خوش‌ساخت‌ترین فیلم‌های سال است. با سکانس‌های ساخته‌شده روی موسیقی استادانه و فیلمنامه‌ای تیز از پال توماس اندرسون که در آن هر جزئیاتی اهمیت دارد، داستانی فشرده درباره نبردهایی است که گریزی از آن‌ها نیست و خانواده‌ای که برایش می‌جنگیم. امتیاز: A- فیلم بی‌چون‌وچرای سال، تنها چهار روز از اکرانش می‌گذرد اما تماشاگران و منتقدان را مسحور کرده و بی‌دلیل نیست. در میان صدها اثر متوسطی که هر سال عرضه می‌شوند، این فیلم بالاخره اثری است که با صراحت حرفی برای گفتن دارد — و در زمانی اجتماعی و تاریخی بسیار مناسب. فیلم زندگی کسانی را روایت می‌کند که علیه نظام سرمایه‌داری بلعنده قرن بیست‌ویکم دست به اقدام زده‌اند؛ سیستمی که با واکنش‌ها به‌ناچار به رژیم فاشیستی دچار می‌شود. تمرکز اصلی بر پیامدهایی است که این افراد از دستگاه دولتی انتقام‌جو متحمل می‌شوند؛ دستگاهی که هر چیزی یا هر کسی را که جرئت مخالفت داشته باشد، می‌تکاند. فیلم در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۵ در سینماها اکران شد — پیش از اتمام سال اول دوره دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ و بیش از سه سال مانده به انتخابات بعدی. پال توماس اندرسون در نوشتن و کارگردانی «یک نبرد پشت سر دیگری» موضع سیاسی روشنی نسبت به آنچه در آمریکا و جهان رخ می‌دهد اتخاذ کرده است. هرچند داستان در آمریکا می‌گذرد، روی افراد خاص تمرکز نمی‌کند و حتی به نهادها هم محدود نیست؛ بنابراین می‌تواند به هر کشوری اشاره کند که دموکراسی‌اش بیمار است. تسلط کارگردانی و موسیقی فیلم طوری است که زمان برای بیننده نسبی می‌گذرد و نزدیک به سه ساعتِ مدت زمان فیلم پیش از اینکه بفهمی وارد سالن شده‌ای، ناپدید می‌شود. از منظر کارگردانی، صفحات جدیدی از تاریخ سینما نوشته شده است که اوج آن در تعقیب‌وگریز اتومبیلی در بزرگراه تپه‌ای بورِگو اسپرینگز تگزاس است. اجراهای همه بازیگران استثنایی بسیار خوب‌اند، بدون اینکه یکی به‌تنهایی آن‌قدر برجسته باشد که فریاد اسکار بزند. شان پن بار دیگر استعدادش را در نقش ضدقهرمان نشان می‌دهد و در چنین نقش‌هایی توانایی ویژه‌ای دارد که تماشاگر را واقعاً از شخصیت متنفر کند. با این همه، جوهره و قدرت فیلم بی‌تردید پیام سیاسی آن است. اندرسون از طریق داستانی ساختگی مانیفست سیاسی خود را رها می‌کند که جای برداشت‌های اشتباه باقی نمی‌گذارد. از عنوان فیلم تا نما از دی‌کاپریو که فیلم «نبرد الجزایر» را تماشا می‌کند، پیام واضح است: وقتی دموکراسی و آزادی‌های فردی زیر حمله‌اند، شهروندان باید وارد عمل شوند. اما برخلاف «نبرد الجزایر» که رویدادهای تاریخی را تا حدی نشان می‌دهد، در این فیلم ما تماشاگر وقایعی هستیم که هنوز رخ نداده‌اند — دست‌کم در آمریکا. بله، اعتراضات گسترده‌ای رخ داده و اخیراً بیش‌تر هم شده، اما «یک نبرد پشت سر دیگری» نه راه‌حلِ نشستن با پلاکارد را پیشنهاد می‌دهد و نه صرفاً تظاهرات مسالمت‌آمیز؛ بلکه در درجه اول حکمِ «چگونه» عمل را می‌دهد. «چه‌موقع» هنوز نامعلوم است. یک چیز قطعی‌ست: جامعه آمریکا دارد به جوش می‌آید و برخی در هر دو سمت آماده می‌شوند. گروهی از انقلاب‌خواهان در آمریکا به یک مرکز بازداشت مهاجران یورش می‌برند و اگرچه بسیاری از زندانی‌ها را آزاد می‌کنند، رهبرشان پرفیدیا (تیانا تیلور) تأثیر زیادی روی فرمانده مرکز، لاک‌جاو (شان پن) می‌گذارد. متأسفانه برای او، مدت زیادی آزاد نمی‌ماند، اما در فاصله‌ای که آزاد است او و هم‌رزمش «باب» (لئوناردو دی‌کاپریو) صاحب فرزندی می‌شوند. زمان می‌گذرد و حالا او نوجوانی است که با پدرش زندگی آرامی دارد، بی‌خبر از گذشته خطرناک خود. لاک‌جاو قصد فراموش کردن آن جسارت را ندارد و وقتی از محل اقامت‌شان خبردار می‌شود، آدم‌هایش را می‌فرستد. پرفیدیا دستگیر می‌شود، باب فرار می‌کند و بقیه داستان ماجراهای اوست که سعی می‌کند رفقای قدیمی را بسیج کند و دخترش ویلا (چیس اینفینیتی) را نجات دهد. همه‌چیز جذاب به نظر می‌رسد؛ ریتم فیلم نفس‌گیر است و دیالوگ‌ها سریع و غالباً پرکنایه‌اند، و مجموعه‌ای از سناریوها را می‌بینیم که یادآور «گروه آ» هستند. دی‌کاپریو و پن هر دو به‌نظر از کار لذت می‌برند، اما شخصیت‌هایشان و توطئه کلی فیلم در مسیر اوج‌گیری ماجرا به‌طرز ناامیدکننده‌ای کم‌عمق می‌شوند. آیا فیلم واقعاً باید این‌قدر طولانی باشد؟ مطمئن نیستم. گاهی اندکی اپیزودیک و بریده‌بریده به‌نظر می‌رسد، اما از منظر سیاسی دقیق و به‌موقع است (بسته به دیدگاه‌تان) و از موضوعات جاری مثل مهاجرت، شرکت‌سالاری و نظامی‌شدن بهره می‌گیرد. من عاشقش نشدم و فکر می‌کنم کمی بیش‌ازحد تبلیغ شده، اما هنوز فیلمی سرگرم‌کننده و قابل‌اطمینان است. فیلم نسبتاً عالی‌ای بود. حس می‌کردم در آینده نه‌چندان دور آمریکا می‌گذرد و تا حدی انگار در همان دنیای «جنگ داخلی» رخ می‌دهد، ولی این به معنای شباهت به آن فیلم نیست. انرژی دیوانه‌وار و اکشن از ابتدا مرا قفل کرد. امتیاز اضافه برای خلق حس تعطیلات با حضور باشگاه «ماجراجویان کریسمس»! زنده‌باد انقلاب! هرچقدر هم دوست داشته باشیم فکر کنیم مسائل بزرگ‌تر زندگی بیشترین نفوذ را بر رفتار ما دارند، جالب است که ببینیم مسائلی که بیش‌تر شخصی و ظاهراً «کوچک‌تر»ند در نهایت بیشترین تأثیر را بر رفتار ما دارند. این نکته در آخرین اثر نویسنده-کارگردان پال توماس اندرسون، بر اساس رمان «وین‌لند» (۱۹۹۰) از توماس پنچون، مشهود است. در نسخه‌ای شبه‌دیس‌توپی از آمریکا، نبردی برای کنترل جهت‌گیری فرهنگی و اجتماعی-سیاسی کشور بین مزدوران چپ‌گرای هوادار عدالت به نام «فرنچ ۷۵» و چهره‌های اقتدارگرای محافظه‌کار که از ارتش و طبقه پولدار نئونازی موسوم به «ماجراجویان کریسمس» پشتیبانی می‌شوند، در جریان است. اما با وجود اهمیت ظاهری این مبارزه، در نهایت رویدادهای زندگی شخصی بازیگران تأثیر بیش‌تری در هدایت اعمالشان دارند. داستان در طول تقریباً دو دهه دنبال می‌شود و رابطه بین نژادی اعضای فرنچ ۷۵، پرفیدیا (تیانا تیلور) و پت «راکت‌من» کالهون (لئوناردو دی‌کاپریو)، را دنبال می‌کند که ماموریت‌هایی شبیه رادیکال‌های دهه ۱۹۶۰ انجام می‌دهند. آن دو تا حدی عاشق هم‌اند، اما پس از یکی از حملات‌شان به کمپ بازداشت مهاجران، پرفیدیا با رقیبش، کلنل استیون لاک‌جاو (شان پن)، آشنا می‌شود؛ دیداری که به رابطه‌ای و حاملگی ناخواسته منجر می‌شود، همه بدون اطلاع راکت‌من. اندکی پس از تولد دختر پرفیدیا، او شریکش را ترک می‌کند تا کار شورشی خودش را دنبال کند و راکت‌من را با مسئولیت کودکی که فکر می‌کند مال اوست تنها می‌گذارد. اما وقتی پرفیدیا توسط مقامات دستگیر می‌شود، برای رفتن به برنامه حفاظت از شاهدان، همکارانش (از جمله راکت‌من) را لو می‌دهد و آن‌ها را وادار به مخفی‌کاری می‌کند. شانزده سال بعد، لاک‌جاو فرصتی برای ارتقا در سازمان «ماجراجویان کریسمس» پیدا می‌کند، مشروط بر اینکه از تست خلوص نژادی سفیدپوست عبور کند — موضوعی حساس برای مردی که احتمالاً پدر یک کودک دوقومی است. برای پوشاندن این مشکل احتمالی، باید دختر گمشده را بیابد؛ حالا نوجوانی که سال‌ها را با پدر فرضی‌اش گذرانده و هر دو با نام‌های مستعار در مخفیگاه زندگی کرده‌اند. وقتی ماجرا به گوش آن‌ها می‌رسد، باید فرار کنند تا از دستگیری (یا بدتر) در امان بمانند. این کار آسان نیست، به‌خصوص که راکت‌من دچار مشکلات سوءمصرف مواد شده که او را از پا درآورده؛ اما خوشبختانه او به کمک یک استاد خونسرد و زرنگ خیابانی (بنیسیو دل تورو) که امور ساکنان مهاجر یک شهر پناهگاهی را مدیریت می‌کند، می‌آید؛ کسی که در پنهان نگه داشتن دیگران از چنگ مقامات مهارت یافته است. بنابراین، با وجود تعارض گسترده‌تر، اولویت‌های شخصیت‌ها عمدتاً شخصی است و تلاش‌شان معطوف به دنبال کردن برنامه‌های خودشان است. آیا موفق می‌شوند؟ از این‌جا سفر هیجان‌انگیزی آغاز می‌شود؛ داستانی پر از سکانس‌های اکشن بزرگ، تعقیب‌های نفس‌گیر و پیچ‌وخم‌های جذاب، با چاشنی طنز برای جذابیت. به‌راستی گاهی (خصوصاً اوایل فیلم) پیوند میان رشته‌های داستانی واضح یا به‌خوبی توضیح داده نشده و شخصیت دل تورو کمی کمتر توسعه‌یافته به‌نظر می‌رسد، اما این‌ها با نقاط قوت دیگر فیلم و اجرای برجسته شان پن جبران می‌شود؛ نقشی که او علیه نوع معمول بازی‌اش بازی می‌کند. فیلم که حال‌وهوایی تا حدودی یادآور تریلر معاصر «ادینگتون» است، برای فیلمی با مدت زمان ۲ ساعت و ۴۱ دقیقه، سرعت‌مندی فوق‌العاده‌ای دارد که تحسین‌برانگیز است. همان‌طور که «ادینگتون»، این فیلم نیز واکنش‌های متفاوتی از بینندگان و منتقدان گرفته که احتمالاً ریشه در دلایل فرهنگی و سیاسی دارد. با این حال، «یک نبرد پشت سر دیگری» واقعاً ارزش دیدن دارد؛ اثری دیگر از یک فیلم‌ساز بااستعداد. نقد فیلم: «یک نبرد پشت سر دیگری» این فیلم کمدی-درام تاریک و استادانه‌ای است که به‌خوبی بین طنز و واقع‌نگری ناراحت‌کننده تعادل برقرار می‌کند. اجراها جذاب‌اند و فیلم‌برداری هم صمیمیت و هم تنش هر سکانس را به‌شکلی چشمگیر به تصویر می‌کشد. زیر لایه‌های طنز، روایت قدرتمندی درباره عشق، تاب‌آوری و هزینه انسانی درگیری‌های سیاسی نهفته است. توانایی فیلم در هم‌زمان لذت‌بخش و نگران‌کننده بودن، آن را تبدیل به تجربه‌ای تحریک‌آمیز و تأمل‌برانگیز می‌کند که مدت‌ها پس از تیتراژ در ذهن می‌ماند. امتیاز: ۸/۱۰ با انتظارات پایین دیدمش. بازاریابی آن‌قدر گسترده بود که انتظار داشتم ناامید شود. از انتظار فراتر رفت و تجربه‌ای هیجان‌انگیز ارائه داد. فیلمی است که یک‌بار دیدن و فراموش کردنش ممکن است، اما دیدنش ارزش دارد. «یک نبرد پشت سر دیگری» پال توماس اندرسون، برگرفته از رمان توماس پنچون، آثاری از مشخصات همیشگیِ یک فیلمِ PTA دارد اما به‌طرزی عمیق متفاوت است و آن را از هر چیزی که او قبلاً ساخته متمایز می‌کند. این نشان‌دهنده رشد اندرسون و ورود او به قلمرویی است که پیش‌تر فقط دور آن چرخیده بود. برای اولین بار، اندرسون آشکارا سیاسی و فوراً به‌موقع عمل می‌کند؛ مسائلی چون مهاجرت و نژادپرستی را مستقیم موردِ کنش قرار می‌دهد و به مسائلی که اکنون در ایالات متحده را آشفته کرده‌اند می‌پردازد. «باشگاه ماجراجویان کریسمس»، یک جامعه مخفی سفیدبرترپندار، به‌صورت طنزآمیز و گاهی واقعاً بامزه به تصویر کشیده شده است. این فاصله‌ای رادیکال با برخوردهای زیرکانه و سوزانِ اندرسون در آثاری مانند «آن‌جا پول خواهد بود» یا «استاد» است. این طنز صرفاً تزئینی نیست؛ مکانیزم محرک کل روایت است. خطوط اخلاقی واضح‌تر از آثار معمول او هستند؛ در اینجا می‌دانیم که شرورها چه کسانی‌اند و اندرسون می‌خواهد ما هم بدانیم. دیگر تفاوت آشکار پایان‌بندی است: پایانی نسبتاً پاک، امیدوارانه و تقریباً معمولی. اندرسون در این فیلم از رویه همیشگی‌اش که پایان‌های باز و مبهم دارد فاصله گرفته. در پایان دو آدم بد کشته می‌شوند، یکی به‌دست ویلا (چیس اینفینیتی)، که ادامه انقلاب مادرش را نوید می‌دهد؛ امیدوارکننده و روشن — قطعاً متفاوت از آن PTA سابق. با اینکه فیلم در این انحرافات متفاوت است، موفقیتش مرهون اجراهاست. شان پن و لئوناردو دی‌کاپریو کارهای درخشانی ارائه می‌کنند و در نقش‌هایی که به‌ظاهر مشخص‌اند، نوع شخصیتی زخمی و مبهمِ همیشگیِ اندرسون را می‌یابند. دی‌کاپریو به‌ویژه طنز و هجو فیلم را کشف می‌کند بدون اینکه از فضای نقش بیرون بیفتد و بین کمدی و تراژدی تعادلی ظریف برقرار می‌کند. «یک نبرد پشت سر دیگری» پال توماس اندرسون است که قد علم می‌کند، حرفش را می‌زند و نشان می‌دهد که تکامل الزاماً به معنی سازش نیست. من معمولاً نقد نمی‌نویسم، اما باید بگویم واقعاً از این فیلم لذت بردم. نگارش حس تازگی داشت، بازی‌ها عالی بود و پیچ‌وخم‌ها پشتِ سر هم می‌آمدند. همه‌اش در ذهنم این بود که حس یک تولید از سرجیو لئونه را دارد؛ یعنی بی‌وقفه ادامه پیدا می‌کند. لئوناردو دی‌کاپریو مثل همیشه شگفت‌انگیز است (در حال کم‌کم تبدیل شدن به جک نیکلسون)، و تازه‌وارد چیس اینفینیتی هم اجرای محکمی دارد، اما باید بگویم شان پن نمایش را از آن خود می‌کند. بازی گزنده و اغراق‌آمیز پن از یک شبه‌نظامی متعهد به ایدئولوژی که عملاً نیرویی توقف‌ناپذیر است، نمونه‌ای برجسته است. در کل، سفر خوبی بود و فیلمی دیدنی. تیانا تیلور هم بسیار خوب بود، هرچند نقش او کمی تک‌بعدی نوشته شده بود؛ او از آنچه در اختیار داشت بهترین را ارائه داد. فکر می‌کنم شان پن در اجرای کلنل لاک‌جاو از داستین هافمن تأثیر گرفته باشد؛ شخصیت او عمق بیشتری نسبت به بقیه داشت و این سؤال را به ذهن می‌آورد که آیا اندرسون خواسته شخصیت او را ضدقهرمان کند یا نه. پال توماس اندرسون در این اثر فراتر از خودش رفته؛ کارگردانی و فیلمنامه‌اش در هماهنگی کامل‌اند تا پیام برانگیزاننده‌ای درباره نظامی‌گرایی سمت راست افراطی و نژادپرستی مدرن ارائه دهند. جایزه‌ها و تقدیرهایش شایسته‌اند.