فیلم Tyler Perry’s A Madea Homecoming 2022

من از تمسخر جنبش BLM و دیگر مبارزات برای برابری به‌شدت منزجرم. فیلم افتضاح است و به‌واسطه حضور یک بازیگر سیاه‌پوست، انگار اجازه داده شده تا این جنبش را کوچک بشمارند. احتمالاً بدترین فیلمی است که در سال‌های اخیر دیده‌ام. در اصل، بازتکرار ضعیف و بی‌مزهای از «Big Momma's House» است، اما کاملاً خالی از هرگونه طنز. انگار بازیگران هر ثانیه تلاش می‌کنند سبک مارتین لارنس...

من از تمسخر جنبش BLM و دیگر مبارزات برای برابری به‌شدت منزجرم. فیلم افتضاح است و به‌واسطه حضور یک بازیگر سیاه‌پوست، انگار اجازه داده شده تا این جنبش را کوچک بشمارند. احتمالاً بدترین فیلمی است که در سال‌های اخیر دیده‌ام. در اصل، بازتکرار ضعیف و بی‌مزهای از «Big Momma's House» است، اما کاملاً خالی از هرگونه طنز. انگار بازیگران هر ثانیه تلاش می‌کنند سبک مارتین لارنس یا ادی مورفی را تقلید کنند، بی‌آنکه کوچک‌ترین موفقیتی به‌دست آورند. اوایل فیلم با صحنه‌ای شروع می‌شود که مردی کنار باربیکیو خودش را به آتش می‌کشد در قالب پارودی‌ای شبیه آثار مارکس برادران از دههٔ 1960، و بعد از آن شوخی‌های منسوخ و بی‌مزه پی‌درپی ادامه پیدا می‌کند. فیلم تا حدی پیش می‌رود که شوخی‌های نژادپرستانه دربارهٔ آلاباما و حتی مسائل زنای با محارم را بازگو می‌کند؛ شوخی‌هایی که در جامعهٔ امروزی و در شرایط جنبش BLM به‌نظر عتیقه و رقت‌انگیز می‌آیند و عملاً مکان‌هایی را که از نابرابری رنج می‌برند، به نژادپرستی بیشتر تحریک می‌کنند. فیلم به‌طور مستقیم رابطهٔ BLM با پلیس را دستاویزی برای شوخی قرار می‌دهد و حتی پارودی هجوآمیزی از ماجرای رزا پارکس که محرک جنبش‌های حقوق برابر بود، ارائه می‌دهد. معرفی برندن اوکارول کارکردی جز گفتن شوخی‌های منسوخِ مبتنی بر واژگان توهین‌آمیز نژادی و شوخی‌های مربوط به پنبه‌چینی ندارد. تبعیض در فیلم به همین‌جا ختم نمی‌شود و لحن‌هایی هم‌راستا با هم‌جنس‌گراهراسی در سرتاسر بخش‌های آغازین دیده می‌شود؛ رابطهٔ یک زوج هم‌جنس‌گرا هیچ‌گونه همدردی دریافت نمی‌کند اما پایان رابطهٔ یک زوج دگرجنس، با همدلی مواجه می‌شود و پس از جدایی شخصیت‌ها بار دیگر یکدیگر را «دوست» می‌نامند، گویی ارزش یا مشروعیتِ آن رابطه را زیر سوال برده‌اند. فیلم ظاهراً می‌خواهد مسائل اجتماعی مدرن را برجسته کند، اما تمرکز مداوم و اغراق‌آمیز بر رنگ پوست و نژاد بیشتر شبیه تمسخر این موضوعات است تا نقد جدی؛ به‌نظر می‌رسد هدفش تشدید نابرابری است نه کاهش آن. این فیلم اصلاً نباید در این هزاره ساخته می‌شد؛ بی‌شک گامی به عقب در مسیر برابری است.