فیلم Hysteria 1965

اینجا خبری از ادا و اطوار نمایشی افراطی نیست؛ فقط هیستریِ محکم و موثر. «هیسِتریا» را فردی فرانسیس کارگردانی کرده و جیمی سنگستر فیلمنامه‌اش را نوشته است. در این فیلم رابرت وببر، آنتونی نیولندز، جنیفر جِین، موریس دنهم و لیلیا گوردون بازی می‌کنند. موسیقی اثر از دان بنکس و فیلم‌برداری از جان ویلکاکس است. در صف طولانی تریلرهای یک‌کلمه‌ای همر که پس از «سایکُو» ساخته شدند، «هیسِتریا»...

اینجا خبری از ادا و اطوار نمایشی افراطی نیست؛ فقط هیستریِ محکم و موثر. «هیسِتریا» را فردی فرانسیس کارگردانی کرده و جیمی سنگستر فیلمنامه‌اش را نوشته است. در این فیلم رابرت وببر، آنتونی نیولندز، جنیفر جِین، موریس دنهم و لیلیا گوردون بازی می‌کنند. موسیقی اثر از دان بنکس و فیلم‌برداری از جان ویلکاکس است. در صف طولانی تریلرهای یک‌کلمه‌ای همر که پس از «سایکُو» ساخته شدند، «هیسِتریا» افزودنی قابل قبولی است. داستان به‌طور ساده دربارهٔ کریس اسمیت (با بازی وببر) است؛ بازماندهٔ یک تصادف رانندگی که از فراموشی رنج می‌برد. وقتی متوجه می‌شود یک خیر مرموز صورتحساب‌های بیمارستان را پرداخت کرده، طبیعی است که کنجکاو شود آن شخص کیست. با دنبال کردن حداقل سرنخ‌ها و در حالی که با صداهای خشم‌آلودی که در سرش می‌شنود دست‌وپنجه نرم می‌کند، اسمیت خود را در گردابی از رازها و ترفندهای مشکوک می‌یابد. آنچه پیش می‌آید، یک معمای قتل سیاه‌وسفید است که با گرایش‌های روان‌پریشانه، پارانویا، کشش‌های خطرناک، پیچش‌ها و بازپخش‌های طولانی همراه است. اگر بخواهید آن را به‌عنوان یک داستان بُرش‌خورده و دقیق بررسی کنید، کمی سست به‌نظر می‌رسد، اما سنگستر برای سرگرمی ایده‌های خوبی ارائه می‌دهد و فرانسیس هم در فواصل منظم تنش ایجاد می‌کند. بازیگران همگی قابل قبول‌اند؛ از جمله وببری که گاهی مورد انتقاد قرار می‌گیرد اما در این نقش خوب نشسته، و دنهم نقش کارآگاهی جدی و غیرقابل چشم‌پوشی را به‌خوبی ایفا می‌کند. تریلری محکم و پرپیچ‌وخم از همر. 7/10