فیلم Deaf 2025

«آنگلا» (با بازی میریام گارلو) همراه «هکتور» (آلوارو سروانتس) زندگی می‌کند و در انتظار تولد فرزندشان است. آنگلا ناشنواست — وضعیتی که در کودکی برایش پیش آمده — و هکتور شنواست، و به همین خاطر نزدیک شدن زمان تولد، آنها را نگران می‌کند که آیا کودک شنوا خواهد بود یا نه. خوشبختانه نوزاد به نظر می‌رسد شنوا به دنیا می‌آید — یا دست‌کم این واکنش...

«آنگلا» (با بازی میریام گارلو) همراه «هکتور» (آلوارو سروانتس) زندگی می‌کند و در انتظار تولد فرزندشان است. آنگلا ناشنواست — وضعیتی که در کودکی برایش پیش آمده — و هکتور شنواست، و به همین خاطر نزدیک شدن زمان تولد، آنها را نگران می‌کند که آیا کودک شنوا خواهد بود یا نه. خوشبختانه نوزاد به نظر می‌رسد شنوا به دنیا می‌آید — یا دست‌کم این واکنش اولیه همه است — اما با بزرگ‌تر شدن کودک و ارتباطش با خانواده شنوا و پدرش، آنگلا کم‌کم احساس تنهایی، طرد شدن و گاه آسیب‌پذیری می‌کند؛ در حالی که تلاش دارد نقش والدین را در دنیایی که به ندرت درک می‌کند او چیزی نمی‌شنود، به شکلی عادی ایفا کند. گارلو این نقش را خیلی قوی ایفا می‌کند و داستان نکات قابل توجهی برای بیان دارد، اما به نظر من بازی سروانتس ضعیف‌تر است و روایت تا حدودی نامنظم — و گاهی اغراق‌آمیز — پیش می‌رود. فیلم گاهی موقعیت‌ها را به‌گونه‌ای ساخته و پرداخته می‌کند، به‌ویژه در صحنه طولانی زایمان و پس از آن بین زوج، که بیشتر به‌نظر برای برجسته‌کردن دشواری‌های او/آنها طراحی شده تا اینکه برای یک زوج مطمئن و عاشق باورپذیر باشد. فیلم نور قابل توجهی روی مسائل آگاهی و ادغام می‌اندازد، اما به‌عنوان یک درام برای من کم آورد. دیدنش ارزش دارد، اما به نظرم در بیان پیامش زیاده‌روی کرده و پرداخت شخصیت‌ها کافی نیست.