فیلم Giant 2025

سه پسر تلاش کردند نقش نسیم حامد را در این درام بازی کنند و برای من نسخهٔ دوازده‌ساله (علی صالح) کمی بهتر از نسخهٔ هفت‌ساله‌اش (غیث صالح) ظاهر شد. این یعنی نسخهٔ بزرگسال، امیر المصری، آن‌طور که باید جلوهٔ مردی فوق‌العاده کاریزماتیک را نشان نداد. و البته او قطعاً کاریزماتیک است — راستش یک‌بار با او و فرنک وارن در نایتزبریج ناهار خوردم و خیلی...

سه پسر تلاش کردند نقش نسیم حامد را در این درام بازی کنند و برای من نسخهٔ دوازده‌ساله (علی صالح) کمی بهتر از نسخهٔ هفت‌ساله‌اش (غیث صالح) ظاهر شد. این یعنی نسخهٔ بزرگسال، امیر المصری، آن‌طور که باید جلوهٔ مردی فوق‌العاده کاریزماتیک را نشان نداد. و البته او قطعاً کاریزماتیک است — راستش یک‌بار با او و فرنک وارن در نایتزبریج ناهار خوردم و خیلی خوش گذشت! خانوادهٔ حامد در شفیلد بزرگ می‌شدند، شهری که برای رنگین‌پوستان جای آسانی نبود، و مادرشان که مغازه‌دار بود می‌دانست برندان اینگل (با بازی پیرس برازنان) یک باشگاه بوکس نزدیک دارد. او او را قانع می‌کند که به پسران اجازه بدهد کمی دفاع شخصی یاد بگیرند و در ازای چند آهنگ‌خوانی واقعاً بد، اینگل موافقت می‌کند. کوچک‌ترین‌شان، نسیم، آن‌قدر احمق نیست که آواز بخواند — او فقط نوعی پا‌ورزی را نشان می‌دهد که پیش از این به مایکل جکسون اختصاص داشت و مربی‌اش فکر می‌کند چیزی خاص در او دیده است. با وزن کمی بیش از هفت استون (حدود ۴۵ کیلوگرم) او اولین مبارزه‌اش را می‌کند و فیلم زندگی حرفه‌ای‌اش را تا ملاقات با پروموتر افسانه‌ای وارن (توبی استیونز) و سپس رسیدن به «گرِیدن» دنبال می‌کند، قبل از آن‌که چرخ‌های گروه اینگل/حامد از حرکت بازایستد. این‌که هر دو پسر اینگل و خود ناز در تبلیغات فیلم حضور داشته‌اند نشان می‌دهد بخشی از این رخدادها حقیقت دارد، اما من نتوانستم از بازی و شخصیت‌پردازی المصری خوشم بیاید. بچه‌ها مملو از اعتمادبه‌نفس و گستاخی‌ای بودند که برایم به‌طرز جذابی قابل‌باور و شیطان‌صفت جلوه می‌کرد. وقتی به بزرگسالی می‌رسیم، خیلی از داستان رد می‌شود و اگرچه صحنه‌های مبارزه خوب فیلم‌برداری شده‌اند، احساس کردم او غرور افراطی مردی را که می‌داند چطور تحریک کند، بهانه‌جویی کند و سرگرم کند، منتقل نمی‌کند. برازنان در نقش مردی که بوکس را به‌عنوان شاگردی برای زندگی بیرون از رینگ می‌دید، بهتر عمل می‌کند و با نسخه‌های نوجوان نسیم هم هماهنگی خوبی دارد، ولی باز هم جدایی‌شان به‌سرعت رخ می‌دهد و بنابراین هرگز حس عاطفی و تقریباً پدری رابطهٔ بین او و شخصیت المصری برایم قابل‌لمس نبود. فیلم همچنین توضیح نمی‌دهد برای مخاطبانی که با او آشنا نیستند، نسیم حامد چقدر به یک نام شناخته‌شدهٔ خانوار تبدیل شد؛ چقدر برای بچه‌های طبقهٔ کارگر در سراسر بریتانیا الگو شد و چگونه جلوه‌گری‌اش قالبی در بوکس بریتانیا شکست که آن را به حوزهٔ سرگرمی‌های میلیاردی بدل کرد. ارزش دیدن دارد، اما از نظر من کمی بیش از حد سطحی است.