فیلم The Island at the Top of the World 1974

ورودی به دوزخ! فیلم «جزیره در بالای جهان» به کارگردانی رابرت استیونسون و فیلمنامه‌ای از جان وِدون برگرفته از رمان «گمشده‌ها» نوشته‌ی ایَن کامرون ساخته شده است. در آن دونالد سیندن، دیوید هارتمن، ژاک مارین، ماکو و اگنتا اکه‌میر نقش‌آفرینی می‌کنند. موسیقی اثر از موریس جار و فیلم‌برداری از فرانک فیلیپس است. از میان تولیدات والت دیزنی، این فیلم نمونه‌ای است از تلاش استودیوی موس برای حفظ...

ورودی به دوزخ! فیلم «جزیره در بالای جهان» به کارگردانی رابرت استیونسون و فیلمنامه‌ای از جان وِدون برگرفته از رمان «گمشده‌ها» نوشته‌ی ایَن کامرون ساخته شده است. در آن دونالد سیندن، دیوید هارتمن، ژاک مارین، ماکو و اگنتا اکه‌میر نقش‌آفرینی می‌کنند. موسیقی اثر از موریس جار و فیلم‌برداری از فرانک فیلیپس است. از میان تولیدات والت دیزنی، این فیلم نمونه‌ای است از تلاش استودیوی موس برای حفظ شعلهٔ فانتزی‌های لایواکشن خود. متأسفانه با وجود برخی جلوه‌های تولیدی چشم‌گیر، فیلم نسبتاً خسته‌کننده است و بازی‌ها سطحی اجرا شده‌اند. در خلاصه داستان، سیندن نقش یک اشرافی را دارد که سفر اکتشافی‌ای ترتیب می‌دهد تا در مناطق قطب شمال به جست‌وجوی پسر گمشده‌اش، دونالد، که دو سال پیش ناپدید شده، بپردازد. او با باستان‌شناسی به‌نام هارتمن و یک کشتی هوایی به فرماندهی مارین راهی آن سرزمین افسانه‌ای در نوک جهان می‌شود؛ جایی که گفته می‌شود وال‌ها برای مرگ آرام به آنجا می‌روند. آیا به مقصد می‌رسند؟ اگر برسند، آنجا چه چیزی می‌یابند؟ فیلم حال و هوای کهنه و قدیمی فیلم‌های ماجراجویی دهه‌های پیش را دارد، اما همین در پیِ خود پیش‌بینی‌پذیری داستان را هم می‌آورد. شخصیت‌ها یک‌بعدی و کلیشه‌ای‌اند و حضور یک سگ کمدی هم به این کلیشه‌ها دامن می‌زند. جلوه‌ها از ضعیف تا ضعیف‌تر متغیرند، گرچه در تخیل فقیر نیستند و از طریق فیلترهای لنز فیلیپس همیشه رنگارنگ به نظر می‌رسند. در نهایت فیلم برای کودکان و طرفداران نوستالژیک است؛ نشانی از استودیویی بزرگ که گوشه‌ها را کوتاه کرده و برای این قالب ایده تازه‌ای ندارد، و فیلم از این بابت بسیار آسیب می‌بیند. امتیاز: 5/10 --- فیلم بسیار خوبی است! طی ۹۳ دقیقه تماشای «جزیره در بالای جهان» کاملاً سرگرم شدم. شاید جلوه‌های ویژه امروز کمی کهنه و گاهی خنده‌دار به نظر برسند، اما عناصر محکم ماجراجویی، ریتم دقیق و بازیگران توانمند فیلم را در سطح خوبی نگه می‌دارند. دونالد سیندن (راس)، دیوید هارتمن (ایوارسون) و ژاک مارین (برو) همگی در نقش‌های خود عالی‌اند؛ هیچ‌کدام به‌تنهایی درخشان نیستند اما در کنار هم تعامل تحسین‌برانگیزی دارند — انتخاب بازیگران قابل تحسین است. کاش کمی بیشتر به شخصیت سیندن و تصمیم‌هایش پرداخته می‌شد، به‌ویژه در برخورد با نقش ماکو (اومیایک). موسیقی از موریس جار به‌خوبی کار شده و به رخدادهای روی پرده بسیار می‌افزاید. طرح داستانی جذاب است و چون همیشه رو به جلو حرکت می‌کند، از تکراری شدن صحنه‌ها جلوگیری می‌کند. بخش پایانی به‌قدرِ آنچه پیش از آن آمده تأثیرگذار نیست، اما همچنان اوج مثبتی دارد. وجود دنباله می‌توانست جالب باشد؛ حیف که به‌خاطر فروش نه‌چندان خوب در گیشه منتفی شد. به نظرم بازسازی امروزی با جلوه‌های بهتر می‌توانست این داستان را دگرگون کند. یک ماجراجویی درجه‌یک است؛ تماشا کنید! --- ماجراجویی به سبک ژول ورن دربارهٔ یافتن مستعمرهٔ گمشدهٔ وایکینگ‌ها یک اشراف‌زادهٔ بریتانیایی (دونالد سیندن) در لندنِ ۱۹۰۷ سفری به قطب با یک کشتی هوایی پیشرفته ترتیب می‌دهد تا پسر گمشده‌اش (دیوید گویلیم) را پیدا کند. همراه او یک باستان‌شناس (دیوید هارتمن)، کاپیتان کشتی (ژاک مارین) و یک اسکیموی بی‌باک (ماکو) هستند. آن‌ها با شگفتی با سکونت‌گاهی از وایکینگ‌ها روبه‌رو می‌شوند، اما این ساکنان به خلوت و حریم خصوصی خود اهمیت می‌دهند. «جزیره در بالای جهان» (۱۹۷۴) در سنت ماجراجویی‌های الهام‌گرفته از ژول ورن یا ادگار رایس باروز قرار دارد، مانند «بیست هزار فرسنگ زیر دریا» (۱۹۵۴) و «جزیرهٔ اسرارآمیز» (۱۹۶۱). متأسفانه در گیشه موفق نبود، در حالی که فیلم مشابه «سرزمینی که زمان آن را از دست داد» که چند هفته پیش‌تر اکران شده بود، موفقیت متوسطی کسب کرد. هر دو فیلم ارزش دیدن دارند اگر حوصلهٔ ماجراجویی‌های پر از عناصر فانتزی دارید. اگر از این گونه فیلم‌های رنگی خوشتان می‌آید، این را هم دوست خواهید داشت. هرچند از جلوه‌های قدیمی مانند مات‌پِینت و صحنه‌های استودیویی استفاده شده، اما تصاویر خارجی باشکوه بسیاری، از جمله حیات‌وحش، در فیلم دیده می‌شود و وایکینگ‌ها به‌طور قابل‌توجهی قابل قبول‌اند و به زبان نُرسی قدیم صحبت می‌کنند. تنها باید خود را با شیوهٔ قدیمی ساخت فیلم وفق دهید. اجرای اگنتا اکه‌میر در نقش فریجا از نکات قابل توجه است و یادآور آگنِتا فلتسکُگِ ABBA در دههٔ ۷۰ است. حیف که مثلِ بت روگان در «جزیرهٔ اسرارآمیز» فرصت بیشتری برای درخشش به او داده نمی‌شود. برخی این فیلم را «آخرین داستان ماجراجویی بزرگ از خط قدیمی استودیوی دیزنی» خوانده‌اند. هرچند کمی طنز دیزنی در آن دیده می‌شود، اما انتظار یک اثر مسخره و صرفاً صحنه‌محور مانند «در جست‌وجوی تبهکاران» (۱۹۶۲) را نداشته باشید — این فیلم از آن بسیار بهتر است. سفر به قطب کمی طول می‌کشد اما جذابیتش حفظ می‌شود و وقتی مستعمرهٔ وایکینگ‌ها کشف می‌شود، از آن لحظه تا پایان هیجان‌های زیادی، از جمله غافلگیری‌هایی، هست. زمان اجرا: ۱ ساعت و ۳۳ دقیقه. محل‌های فیلم‌برداری: استودیوی والت دیزنی، بوربانک کالیفرنیا؛ ردموند، اورگن؛ و نروژ. امتیاز: B+/A- --- چند روز پیش این فیلم را که داخل جعبه‌ای از دی‌وی‌دی‌ها پیدا کرده بودم دیدم. داستان تا حدی غیرقابل‌باور است، اما با این حال یک ماجراجویی خانوادگی عالی از دیزنی است دربارهٔ میلیاردرِ قصه که با یک پروفسور و یک کاپیتان فرانسوی کمی عبوس (ژاک مارین که اغلب صحنه‌ها را به‌نوعی می‌دزدد) با کشتی هوایی عازم قطب می‌شود تا پسر گمشده‌اش را پیدا کند. در مسیر اسکیمویی را که تمایلی به همراهی ندارد سوار می‌کنند و به جزیرهٔ آتشفشانی می‌رسند که توسط وایکینگ‌های давно‌گمشده‌ای مسکون است و از آنجا ماجرا شروع می‌شود. چند نمای زیبا از مناظر و حیات‌وحش در دل اکشن وجود دارد و صحنه‌های دراماتیک پس از تقریباً ۵۰ سال هنوز خوب عمل می‌کنند. بازی‌ها و فیلمنامه درخشان نیستند، اما موسیقی عالی موریس جار فیلم را همراهی می‌کند و تماشای آن با حس نوستالژیک مرا به یاد زمانی انداخت که این فیلم را در سینما در هفت‌سالگی دیده بودم.