فیلم They Will Kill You 2026

این فیلم کاملاً دیوانه‌وار است، هم به بهترین و هم به بدترین معنا. مثلِ یک ترکیب وحشی از Ready or Not، Kill Bill و Looney Tunes است، با نماهایی که از فیلم‌های زیادی دیگر هم می‌گذرند. هرج‌ومرج‌ دارد و همیشه جواب نمی‌دهد، اما هرگز کسل‌کننده نیست. تریلر به‌خوبی یک عنصر کلیدی را پنهان می‌کند که واقعاً انتظارش را نداشتم. همان شوک است که علتِ نتایج «متفاوت»...

این فیلم کاملاً دیوانه‌وار است، هم به بهترین و هم به بدترین معنا. مثلِ یک ترکیب وحشی از Ready or Not، Kill Bill و Looney Tunes است، با نماهایی که از فیلم‌های زیادی دیگر هم می‌گذرند. هرج‌ومرج‌ دارد و همیشه جواب نمی‌دهد، اما هرگز کسل‌کننده نیست. تریلر به‌خوبی یک عنصر کلیدی را پنهان می‌کند که واقعاً انتظارش را نداشتم. همان شوک است که علتِ نتایج «متفاوت» فیلم هم هست. لو نمی‌دهم، ولی درحالی‌که آن عنصر لایه‌ای از کمدی تیره را به خشونت خون‌آلود اضافه می‌کند، گاهی هم به ضرر فیلم تمام می‌شود، به‌ویژه در پایانی که آن‌قدر اغراق‌آمیز است که احتمالاً مخاطبان را به دو دسته تقسیم خواهد کرد. بازی‌ها و جلوه‌های ویژه کمی ناهماهنگ‌اند، اما نقطه قوتِ فیلم اکشن است. سکانس‌ها خلاقانه، پرشتاب و با لذتی اغراق‌آمیز اجرا شده‌اند و میزان خون‌ریزی تا حدی مضحک بالا رفته است. به نظر می‌رسد این فیلم در دیدِ دوم بهتر شود، وقتی بدانید با چه چیزی روبه‌رو هستید. فعلاً تجربه‌ای سرگرم‌کننده و آشفته است — ۷/۱۰ این هم یکی از آن فیلم‌هایی است که بهترین قسمت‌هایش را احتمالاً در تریلرها دیده‌اید. به‌سرعت درمی‌یابیم که دو خواهر، «آسیا» (Zazie Beetz) و «ماریا» (Myha’la)، از سوی پدرشان مورد آزار قرار می‌گیرند، اما وقتی آسیا تصمیم به راه‌حلی دائمی می‌گیرد، زندانی می‌شود و سال‌ها می‌گذرد و خواهران ارتباط‌شان را از دست می‌دهند. پس از آزادی، آسیا به‌عنوان پاک‌کار در یک آسمان‌خراش باشکوه نیویورک مشغول به کار می‌شود، اما نمی‌داند قرار است چه خدماتی به «لیلی» (Patricia Arquette) و گروه کارکنان و ساکنان خوش‌گذران او ارائه دهد. خوشبختانه او شاید بتواند روی «ری» (Paterson Joseph) حساب کند؛ مردی که با دشمن جدیدش ازدواج کرده اما نسبت به اوضاع سرخورده شده — اما حتی با هم آیا می‌توانند در برابر دشمنانی که به‌طور خاصی مسلح‌اند مقاومت کنند؟ ده دقیقه آخر را خیلی دوست داشتم، اما در بقیه قسمت‌ها همه‌چیز بیش از حد آشنا و قابل‌پیش‌بینی است، با ردپایی از یک نسخه شیطانیِ «جان ویک» که در سراسر فیلم حضور دارد و پس از مشخص شدن فضای به‌سبک هَمِر، کمترین عنصر کمدی را می‌بینیم. ظاهراً فیلم خوش‌ساخت است، اما این نوع آثارِ «جنگجوی تنها» هرچه جلوتر می‌روند تکراری‌تر می‌شوند و به‌نظرم این فیلم هم بیش از حد خودش را تکرار کرده است.