فیلم The Devil's Rain 1975

«The Devil’s Rain» (1975) در سنت فیلم‌های با موضوع شیطان‌پرستیِ دههٔ ۶۰ و اوایل ۷۰ قرار می‌گیرد؛ آثاری چون «The Devil Rides Out» (1968)، «The Brotherhood of Satan» (1971) و «Race with the Devil» (1975). پس از موفقیت «نوزاد رزماری» (1968) و «آمپدای کونش»/«The Exorcist» (1973)، گرایش سینماگران به این موضوع کاملاً قابل‌فهم است؛ نمونهٔ معاصرِ شایسته‌ای از این ژانر را می‌توان در «The Lords...

«The Devil’s Rain» (1975) در سنت فیلم‌های با موضوع شیطان‌پرستیِ دههٔ ۶۰ و اوایل ۷۰ قرار می‌گیرد؛ آثاری چون «The Devil Rides Out» (1968)، «The Brotherhood of Satan» (1971) و «Race with the Devil» (1975). پس از موفقیت «نوزاد رزماری» (1968) و «آمپدای کونش»/«The Exorcist» (1973)، گرایش سینماگران به این موضوع کاملاً قابل‌فهم است؛ نمونهٔ معاصرِ شایسته‌ای از این ژانر را می‌توان در «The Lords of Salem» (2012) از راب زامبی دید. فیلم با طرحی ساده آغاز می‌شود: گروهی فرقه‌گرا در یک شهر متروکهٔ جنوب غربی مستقر شده‌اند و رهبرشان (ارنست بورگناین) مصمم است کتاب قراردادهای خون را از خانوادهٔ پرستون، که در نزدیکی زندگی می‌کنند، به دست آورد. ویلیام شَتِنِر و تام اسکِریّت در نقشِ برادران پرستون ظاهر می‌شوند و ادی آلبرت هم به‌عنوان پژوهشگر روانی در فیلم حضور دارد. از نظر بازیگران، لوکیشن‌ها، صحنه‌آرایی و جلوه‌های ویژه می‌توان از فیلم تعریف کرد، اما اشکال اصلی از برخورد بی‌ملاحظه با موضوع سرچشمه می‌گیرد: شیطان‌پرستی به‌صورت کارتونی و اغراق‌شده به نمایش درآمده و بیش‌تر خنده‌دار از آب در می‌آید تا ترسناک. قصه‌ای کم‌رمق و روایت ضعیف، شخصیت‌هایی که نسبت بهشان بی‌اعتنا می‌مانید و پرکردنی‌های زیادی—مثل سکانس‌های ذوب‌شدن چهره در پایان که طولانی و تکراری می‌شوند—از فیلم تجربهٔ لذت‌بخشی نمی‌سازند. جالب‌تر از خود فیلم، نکات حاشیه‌ای پیرامون ساخت آن است: بورگناین ادعا کرده فیلم توسط مافیا تأمین مالی شده و حتی حق‌الزحمه‌اش را نگرفته؛ ماسکی که روی چهرهٔ شَتِنِر گذاشته‌اند شباهت‌هایی به ماسک مایکل مایرز در «Halloween» (1978) دارد؛ تراوولتا در یک نقش کوچک اولین تجربهٔ نمایشی‌اش را داشته و گفته شده در پشت‌صحنه نسخه‌ای از «دای‌نِتیکس» به او داده شده که بعدها به گرویدن او به ساینتولوژی انجامید؛ و آنتون لاوی و همسرش نیز در نقش‌های کوچک حضور دارند. اگر از ماجرا خبر ندارید، لاوی در اوایل دههٔ ۶۰ از موج علاقه به شیطان‌گرایی بهره‌برداری کرد و «کلیسای شیطان» خود را در 1966 بنیان نهاد؛ «The Devil Rides Out» و «Rosemary’s Baby» هم از سال بعد وارد مرحلهٔ تولید شدند. فیلم حدود ۱ ساعت و ۲۶ دقیقه است و در دورانگو، مکزیک فیلم‌برداری شده است. رتبهٔ کلی: C-/D+ (3.5/10) ترکیب بازیگران قدرتمندی مثل شَتِنِر، بورگناین، لوپینو، کینان وین، تام اسکِریّت و ادی آلبرت می‌توانست نوید یک فیلم ترسناک قابل‌قبول را بدهد، اما نتیجه ناامیدکننده است—یک اثر ضعیف. قصه حول رهبر قدیمی یک فرقهٔ شیطانی می‌چرخد که توسط اهالی شهر به دار آویخته می‌شود؛ او قسم می‌خورد بازگردد و از نسل‌های بعدی انتقام بگیرد، و با کمک «کتاب قراردادهای خون» دهه‌ها بعد بازمی‌گردد تا دقیقاً همین کار را انجام دهد؛ خصلت ویژه‌اش هم این است که قادراست آدم‌ها را به‌صورت واقعی ذوب کند. جلوه‌های گریم برای علاقه‌مندان مواد و لاتکس یک رؤیاست—هر رنگ و بافتی از واکس، چسب و لاتکس نشان داده می‌شود—و پیش از اینکه ادی آلبرت (دکتر ریچاردز) شروع به چیدن نقشه‌ای برای شکست این تجسمِ دوباره‌شدهٔ شر کند، ویرانی‌های زیادی رخ می‌دهد. موسیقی متن پرصدا و مزاحم است و فیلمنامهٔ ناامیدکننده تنها با بازی‌های اغراق‌شدهٔ بازیگران همراهی می‌شود؛ احتمالاً در طول فیلم‌برداری مشروبات زیادی مصرف شده است. در مجموع: فیلمی که بهتر است از تماشای آن صرف‌نظر کنید.