فیلم Empire of the Ants 1977

صدای فیلم Empire of the Ants آن‌قدر آزاردهنده است که نزدیک است دیدنش را غیرممکن کند. اما اگر صدای آن را خاموش کنید؟ شاید در آن‌صورت تازه به چیز قابل‌توجهی برسید. امتیاز نهایی: ★★ — چند نکته بود که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف است. غریبه‌های دلسرد درگیر مبارزه‌ای مرگ‌بار در حوالی اورگلیدز می‌شوند زنی فریبکار که قصد فروش زمینی باتلاقی و مشکوک در جنوب‌شرقی فلوریدا...

صدای فیلم Empire of the Ants آن‌قدر آزاردهنده است که نزدیک است دیدنش را غیرممکن کند. اما اگر صدای آن را خاموش کنید؟ شاید در آن‌صورت تازه به چیز قابل‌توجهی برسید. امتیاز نهایی: ★★ — چند نکته بود که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف است. غریبه‌های دلسرد درگیر مبارزه‌ای مرگ‌بار در حوالی اورگلیدز می‌شوند زنی فریبکار که قصد فروش زمینی باتلاقی و مشکوک در جنوب‌شرقی فلوریدا کنار ساحل را دارد (جون کالینز) گروهی خریدار بالقوه را به بازدید می‌برد که ناگهان مورد حمله مورچه‌های عظیم‌الجثه قرار می‌گیرند؛ مورچه‌هایی که ظاهراً به‌خاطر زباله‌های رادیواکتیو دچار تغییر شده‌اند. Empire of the Ants (۱۹۷۷) ممکن است از داستان کوتاه اچ. جی. ولز الهام گرفته شده باشد، اما بر پایهٔ آن ساخته نشده است. در واقع بیشتر شبیه فیلم Them! (۱۹۵۴) است که دو دهه بعد به‌صورت رنگی و در اورگلیدز روایت شده و به همین خاطر به فیلم Frogs (۱۹۷۲) نزدیک‌تر است. فضای آدم‌های بدبین که در باتلاق‌های فلوریدا برای بقا می‌جنگند و با موجودات علمی-تخیلی روبه‌رو می‌شوند، من را به یاد کمیک‌های Man-Thing استیو گربر (۱۹۷۳–۱۹۷۵) انداخت. برای آشنایی با سطح کار، فیلم را کارگردانی کرده‌اند که قبلاً فیلم‌هایی مثل The Food of the Gods (۱۹۷۶)، Earth vs. the Spider (۱۹۵۸) و Village of the Giants (۱۹۶۵) را ساخته، هرچند اینجا از آن لحن احمقانهٔ فیلم آخر خبری نیست. پاملـا سوزان شوپ از میان بازیگران زن درخشان است و بروک پالانس (دختر جک) هم قابل‌توجه است. رابرت لانسینگ در نقش‌هایش معمولاً بین حالت‌های عبوس و کمی کمتر عبوس نوسان می‌کند. جان دیوید کارسون و رابرت پاین هم حضور دارند (راستی، رابرت پدر کریس پاین است). جدی بودن طنزآمیز نیست، اما قابل‌تحسین است؛ با این حال یک ساعت اول فیلم نسبتاً کُند به‌نظر می‌رسد—شاید چون شخصیت‌های افسرده در ابتدا زنده و پویا به‌نظر نمی‌رسند. خوشبختانه در پردهٔ آخر اوضاع جان می‌گیرد و اتفاقات غیرمنتظره‌ای رخ می‌دهد. چیزی لو نمی‌دهم. فیلم‌برداری در باتلاق‌های دورافتاده طبیعتاً چالش‌برانگیز بود. دستشویی‌های مناسب نیم ساعت با قایق تندرو فاصله داشتند، بنابراین اگر زنان واقعاً نیاز به دستشویی داشتند، یک ساعت تأخیر به‌وجود می‌آمد. جون از اینکه مجبور شد صحنه برگرداندن قایق را در آب‌های پر از تمساح بازی کند گله داشت، زیرا بدلکارانشان دیر رسیدند و شغل را از دست می‌دادند؛ اما او موافقت کرد چون کارگردان داشت او را «دشوار» توصیف می‌کرد و نمی‌خواست برای پروژه‌های آینده برچسب پرایما دونا بخورد. پاملـا هرچند اوضاع کمی آشفته بود، تأکید کرد که فیلم‌برداری مفرح بوده است. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۹ دقیقه است و در بل گلیید، فلوریدا—در جنوب دریاچه اوکیچوبی—تصویربرداری شده و صحنه‌های ساحلی در جنسن بیچ ضبط شده‌اند که یک ساعت رانندگی به شمال‌شرقی فاصله دارد و درست جنوب فورت پیرس قرار دارد. بنابراین کلیت مکان در ناحیه‌ای شمالِ منطقهٔ فورت لادردیل/میامی قرار می‌گیرد. نمره: B-/C+