سریال ترکی Aşk Ve Gurur

بازسازی خوب و بازی‌های درخشان نایتلی و مک‌فیدن. وقتی پیش از جابه‌جایی و بایگانی کردن دی‌وی‌دی، این نسخه از کلاسیک آستن را دیدم، فکر می‌کردم همچنان پس از نسخه کلین فیث در مقام دوم قرار خواهد گرفت. اما حالا—مگر اینکه نسخهٔ دیگر را دوباره ببینم—ممکن است این نسخه به ترجیح اولم بدل شود. نه به‌خاطر تفاوت چشمگیر در بازیگری یا فیلمنامه، بلکه به‌خاطر توجه بی‌نقص به...

بازسازی خوب و بازی‌های درخشان نایتلی و مک‌فیدن. وقتی پیش از جابه‌جایی و بایگانی کردن دی‌وی‌دی، این نسخه از کلاسیک آستن را دیدم، فکر می‌کردم همچنان پس از نسخه کلین فیث در مقام دوم قرار خواهد گرفت. اما حالا—مگر اینکه نسخهٔ دیگر را دوباره ببینم—ممکن است این نسخه به ترجیح اولم بدل شود. نه به‌خاطر تفاوت چشمگیر در بازیگری یا فیلمنامه، بلکه به‌خاطر توجه بی‌نقص به نکات کوچک؛ همان چیزهایی که شاید در نگاه اول یا دفعات ابتدایی تماشای فیلم متوجه‌شان نشده‌بودم. مثال ساده‌ای نقش ماری، یکی از خدمتکاران خانواده بنِت، است. او در طول فیلم حرف زیادی نمی‌زند، اما چند بار در حالی که مشغول کار است آوازش را دنبال می‌کنیم که برایم فوق‌العاده دلنشین بود. به نظرم همین صحنه، چه بخواسته‌باشند چه نه، نشان می‌دهد که این خانه خوشایند است و خدمتکاران از شروع روز کاری در آن هراس نداشته‌اند. در یکی از رقص‌ها نیز صحنهٔ بلندی از رقص وجود دارد که چندین شخصیت درگیر داستان‌های فرعی را در یک برداشت پیوسته نمایش می‌دهد. هوشمندانه است و در یکی از وب‌سایت‌ها گفته شده دوربین به‌طور تصادفی ادامه داشته؛ اگر این‌طور بوده، تصادف خوشایندی است. همچنین چند لحظهٔ تصویری زیبا، مثلاً وقتی الیزابت در میان مناظری چشم‌نواز غرق در فکر می‌شود، وقفه‌های طبیعی و دلپذیری در روایت پدید می‌آورند. طبیعی است که بازی‌ها بسیار خوب‌اند، و از طرف دیگر حالت و نگرش بازیگران کاملاً مناسب است. برندا بلیتین در نقش مادر ساده‌لوح بسیار خوب ظاهر می‌شود و از خط باریکی که او را مضحک کند عبور نمی‌کند. سادرلند—خب، با او هر فیلمی را امتحان می‌کنم. کیرا نایتلی برای من شگفت‌انگیز است. اگر قبل از دیدن فیلم کسی به من می‌گفت که وقتی به او یا خانواده‌اش توهین می‌شود، او برای لحظه‌ای متأثر می‌شود اما با خنده یا لبخندی کوتاه آن را رد می‌کند، می‌گفتم «نه، این کار نمی‌کند.» اما جواب می‌دهد. تندزبانی او خارق‌العاده است. خودم داستان می‌نویسم و همیشه تلاش می‌کنم شخصیت‌های زن شوخ‌طبع و تیزهوش داشته باشم؛ الیزابت کاملاً در رمان‌های مدرن من جای می‌گیرد. دِیم پنه‌لوپه ویلتون مثل همیشه عالی است و کلودی بلاکلی در نقش شارلوت درخشید. اگر بخواهم ایرادی کوچک بگیرم، فقط می‌گویم نویسندگان و کارگردان (و شاید جین آستن هم) شاید مَری بنِت را کم‌اهمیت گرفته‌اند. همیشه فکر کرده‌ام با شخصیت او کار بیشتری می‌شد کرد—در هر نسخه‌ای. حالا از این بابت متأسفم که باید دی‌وی‌دی را بایگانی کنم، حتی اگر تنها برای چند هفته باشد. در مجموع، بازسازی خوبی است، هرچند بی‌نقص نیست و مشکلاتی دارد. من معتقدم «غرور و تعصب» یکی از پرترجمه‌ترین رمان‌های انگلیسی به سینما و تلویزیون است. چند نسخه دیده‌ام و هر یک نقاط قوت و ضعف خود را دارند (با این‌حال معمولاً توافق بر این است که مینی‌سریال ۱۹۹۵ کامل‌ترین و کاننیکال‌ترین نسخه است). این فیلم به‌اندازه‌ای که دوست داشتم نیست و مشکلاتی دارد، اما قابل‌قبول است و نکات مثبت قابل‌توجهی نیز دارد. در اینجا داستانِ آشنای ما در سال‌های پایانی قرن هجدهم رخ می‌دهد. از آنچه دیدم، کارگردان خواسته از مد رِجِنسِی اجتناب کند—مدّتی که او خوشش نمی‌آید—و از این واقعیت بهره برده که آستن نسخهٔ اولیه کتاب را تقریباً در همان زمان نوشته بود. از نظر زیبایی‌شناختی، من هم با نظر جو رایت دربارهٔ پیراهن‌های دورهٔ رِجِنسِی/امپراتوری اول فرانسه همدلم: آن‌ها از نظر بصری کمتر جذاب‌اند نسبت به «کیک عروسی»های پیش از انقلاب فرانسه یا پیراهن‌های پهن دورهٔ رمانتیک. این لباس‌ها که سینهٔ زن را برجسته می‌کنند و سپس صاف تا پایین آویزان می‌شوند، تا حدی تقلیدی از پوشش فرضی رومی‌ها و یونانیان‌اند. با این حال، در نحوهٔ لباس‌پوشیدن، آرایش مو و طراحی شخصیت‌ها چندین خطا وجود دارد: اساساً کارگردان هر چیزی را که به‌نظرش نمی‌آمد نادیده گرفته است. این یک اشتباه بود. فیلم از آن جهت که بخواهد همه‌چیز رمان را بازگو کند نسبتاً کوتاه است، اما فکر می‌کنم ناگزیر هم همین‌طور بود. از نظر روایت، کار نسبتاً مرتب انجام شده و اقتباس از متن اصلی با وجدان کاری همراه است و سعی شده نکات مهم حذف نشوند. چیزی که دوست نداشتم، نحوهٔ پرداخت به بعضی شخصیت‌هاست: مثلاً الیزابت در فیلم تا حدودی معمولی‌تر و رها‌تر از آنچه در رمان انتظار می‌رود نشان داده شده است. با این حال باقی موارد رضایت‌بخش‌اند. فیلم مملو از بازیگران بزرگ بریتانیایی است: علاوه بر کیرا نایتلی که در نقش اصلی خوب عمل کرده، رزاماند پایک، برندا بلیتین، تالولا رایلی، جنا مالون و جودی دنچ هم هر یک نقش‌شان را به‌خوبی ایفا کرده‌اند. باید از کار متیو مک‌فیدن، دونالد سادرلند، سیمون وودز و تام هالندر هم قدردانی کرد. از نظر فنی، فیلم در دکور، انتخاب لوکیشن‌ها و تهیهٔ صحنه‌ها سرمایه‌گذاری کرده و طراحی صحنه‌ها قابل‌قبول و منطبق با فضا هستند. فیلم‌برداری نیز خوب است و در سراسر فیلم عملکرد قابل‌تحسینی دارد؛ کار دوربین، رنگ‌ها و نورپردازی چشمگیرند. موسیقی متن هم مناسب و تأثیرگذار است. این فیلم را چند بار دیده‌ام و دوباره با اینکه اینترنت نداشتم و خواستم مرور کنم، باز هم تماشا کردم. همچنان درام رمانتیک لذت‌بخش و گیراست با بازی‌های خوب کیرا نایتلی و متیو مک‌فیدن. امتیاز: ۳٫۷۵ از ۵. برای «آقای بنِت» (دونالد سادرلند) در این درام نمی‌توان حس ترحم نکرد. او همسری سلطه‌جو (برندا بلیتین) دارد و پنج دختر! آن‌ها از طبقه متوسط رو به بالا و آبرومندند اما مشکلی دارند: قوانین ارث‌بردن حکم می‌کند که پس از مرگ او، خانهٔ خانواده به پسری از خویشاوندان دور منتقل خواهد شد، بنابراین اهمیت دارد که دخترها تا جایی که ممکن است برای زندگی خود راهی مناسب بیابند. این برای زیباروی «جین» (رزاماند پایک) ساده‌تر است، اما برای بقیه چه؟ «کیتی» (کری مولیگان) دختری دخترانه و کم‌تجربه، «لیدیا» (جنا مالون) پسرصفت و بی‌پرواتر، «مِری» (تالولا رایلی) اهل مطالعه و الیزابت (کیرا نایتلی) مستقل‌اندیش است. الیزابت احتمالاً دردسرسازترین است، چون قصد ندارد تنها به خاطر موقعیت ازدواج با کشیش محلی «کالینز» (تام هالندر) یا سربازی بی‌مایه مثل «آقای ویکام» (روپرت فرند) تن دهد. او حتی در مهمانی‌ای با اشرافی چون «لیدی کاترین» (جودی دنچ) با حفظ آداب تا مرز ممکن مقابله می‌کند و لیدی کاترین از نیروی جوانی و صلابت شخصیتش متعجب می‌شود. با این حال، درست مثل همیشه در آثار جین آستن، سرانجامی تا حدی اجتناب‌ناپذیر وجود دارد و وقتی با «دارسی» (متیو مک‌فیدن) مواجه می‌شویم می‌دانیم که با وجود تمام دورِدورها، زد و خوردهای کلامی و لجبازی‌ها، جرقه‌ای پدید خواهد آمد؛ اینکه آیا این جرقه به عشق واقعی بدل می‌شود، هدف این داستان است. در سراسر فیلم طراح صحنه و طراح لباس نهایت تلاش را کرده‌اند؛ فیلم پر از خانه‌های باشکوه و لباس‌های فاخر است. فیلمنامه تقریباً همه را زنده و پرتحرک نشان می‌دهد—به‌ویژه بلیتین در اوج خود—در حالی که دیم‌های جودی و پنه‌لوپه (ویلتون) با وقار خود توازنی در برابر تلاش جذاب نایتلی ایجاد می‌کنند؛ نقشی که گویی عملاً برای نمایش توانمندی او نوشته شده است. نقش دارسی هم دلپذیر بازی شده، هرچند بیشتر نقش او از نظر محتوا اهمیت کمتری دارد و بیشتر جنبهٔ جذابیت بصری و فیزیکی دارد که باید دل‌ها را به‌تپش اندازد. داریو ماریانلی موسیقی‌ای نوشته که تقریباً بی‌نقص با داستان همخوانی دارد و گرچه من فکر می‌کردم فیلم کمی طولانی است، این اثر بررسی کلاسیکی و منسجمی از نوسانات طبیعت انسان، نخبه‌گرایی، آرزو و سرسختی است و دیدنش ارزش دارد.