سریال ترکی Goblin

فیلمی برجسته از هیولای جنگل‌های دورافتاده «گابلین» (۲۰۱۰) که در دل جنگل‌های بریتیش کلمبیا فیلم‌برداری شده، داستان دهکده‌ای نفرین‌شده در کلرادو را روایت می‌کند؛ جایی که هر هالووین موجودی بسیار بلندقد و بدذات ظاهر می‌شود تا نوزادان و هر کس دیگری که سد راهش شود را به قتل برساند. برخلاف فیلم‌های ترسناک-کمدی مانند «تب کابین»، «گابلین» کاملاً جدی با موضوع برخورد می‌کند و هیچ‌گونه شوخ‌طبعی یا طنز...

فیلمی برجسته از هیولای جنگل‌های دورافتاده «گابلین» (۲۰۱۰) که در دل جنگل‌های بریتیش کلمبیا فیلم‌برداری شده، داستان دهکده‌ای نفرین‌شده در کلرادو را روایت می‌کند؛ جایی که هر هالووین موجودی بسیار بلندقد و بدذات ظاهر می‌شود تا نوزادان و هر کس دیگری که سد راهش شود را به قتل برساند. برخلاف فیلم‌های ترسناک-کمدی مانند «تب کابین»، «گابلین» کاملاً جدی با موضوع برخورد می‌کند و هیچ‌گونه شوخ‌طبعی یا طنز بی‌موقعی در آن دیده نمی‌شود. این همان نحوه‌ای است که فیلم‌های هیولایی باید ارائه شوند؛ چون وقتی عنصر مسخره‌آمیز وارد شود، دیگر نمی‌توان فیلم را جدی گرفت و از وقایع به‌راستی هراسان شد — که یکی از اهداف اصلی ژانر وحشت است. بازی بازیگران و فیلمنامه برای یک فیلم تلویزیونی کم‌بودجه بی‌نهایت مطلوب است. شخصیت‌ها تک‌بعدی نیستند؛ به‌عنوان انسان‌هایی باورپذیر نوشته شده‌اند و بازیگران حرفه‌ای هم این ابعاد را به‌خوبی بازتاب می‌دهند. فیلم تمام عناصر لازم برای یک اثر وحشت در جنگل‌های دورافتاده را دارد: زنان جذاب، فرارهای ترسیدهٔ آنان، روابط عاشقانهٔ جوانانه، هیولای ترسناک و بدخواه، و شخصیت‌هایی که طرفداری از آن‌ها آسان است — به‌ویژه پدر خانواده (با بازی گیل بلووز) و خانواده و دوستانش. از میان «زنان جذاب» می‌توان به تراسی اسپیریداکوس به‌عنوان قهرمان فیلم، اِرین بویز و جولیا مکسول اشاره کرد؛ که جولیا در لباسی گاتیک با جوراب و کفش‌های پاشنه‌بلند ظاهر می‌شود. همسر بلووز در داستان، کامیل سالیوان، نیز شایستهٔ یادآوری است. در مورد هیولا: معمولاً گابلین‌ها موجوداتی کوچک‌اند؛ اما اینجا خبری از این تصور نیست. گابلین فیلم تقریباً هفت فوت قد دارد (حدود ۲٫۱۳ متر) و توانایی تلپورت کردن دارد. وقتی در ده دقیقهٔ پایانی به‌طور کامل آشکار می‌شود، ظاهرش بیش از حد از جلوه‌های CGI و حال‌وهوای اثرات بصری درجه‌دو بهره می‌برد؛ اما در بخش عمدهٔ فیلم او در ردای سیاه‌کلاهدار ظاهر می‌شود که به‌نوعی مرموز، گاتیک و هراس‌آورش می‌کند. این‌که او بویی فاسد و نفرت‌انگیز از خود ساطع می‌کند، لمسی عالی و مؤثر است. یک منتقد فیلم را این‌گونه نکوهش کرده بود که «منطقِ قتل‌های تصادفی ضعیف است: اگر موجود بچه شکار می‌کند، چرا به آدم‌های بی‌ارتباط هم حمله می‌کند؟» پاسخ این است که دستورالعمل اصلی گابلین کشتن نوزادان است، زیرا نوزاد نمایانگر حیات نو و پاک است. اما از آنجا که موجود نوزادان را می‌جوید، بوی نوزادان را روی هر کسی که در مجاورت آن‌ها بوده است حس می‌کند؛ از همین رو به دخترانی که از نوزادی به‌نام ناتان نگهداری می‌کردند نیز جذب می‌شود. گابلین آشکارا موجودی شیطانی است؛ آیا می‌توان از یک شیاطین انتظار داشت جان کسی را که سر راهش قرار می‌گیرد ببخشد؟ هدف شیاطین اغلب نابودی و ترس‌اندازی است و بنابراین این گابلین نیز از فرصتِ داشتن افراد اضافی برای ترساندن و کشتن خرسند است. نقطه‌ضعف‌ها: با اینکه داستان در جریان هالووین رخ می‌دهد، در نماها هوا و پوشاک‌ها بیش‌تر تابستانی به‌نظر می‌رسد (به لباس کودکان و پوشش گیاهی نگاه کنید). همچنین اوج‌گیری فیلم با صحنهٔ اتومبیل و نیزه کمی باعث چشم‌مالی و سردرگمی می‌شود. اما این نکات منفی در برابر کلیت فیلم کم‌اهمیت‌اند. کلام آخر: با اینکه فیلم تلویزیونی و کم‌بودجه است، «گابلین» یک اثر برجسته در ژانر هیولاییِ جنگلی است. گابلین واقعاً ترسناک است و قهرمانان فیلم آن‌قدر باورپذیر و چندبعدی‌اند که برایشان دل می‌سوزانید و وقتی هیولا آن‌ها را تکه‌تکه می‌کند واقعاً متحیر می‌شوید. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۲ دقیقه است و در پیت میدوز، بریتیش کلمبیا فیلم‌برداری شده است. نمره: A پانوشت: در جایی منتقدی مدعی شد من در تولید «گابلین» نقشی داشته‌ام زیرا نقد مثبتی به آن داده‌ام. من هیچ‌گونه دخالتی در این یا هیچ تولید فیلمی نداشته‌ام و به‌صورت حرفه‌ای در این حوزه مشغول نیستم؛ نقد می‌نویسم چون نوشتن و بیان دیدگاهم را دوست دارم. همچنین من نسبت به کاستی‌های جزئی فیلم بی‌تفاوت نبودم و آن‌ها را بیان کردم. با این حال، از نظرم دربارهٔ فیلم دفاع می‌کنم: آثار را براساس آن‌چه هستند و آن‌چه در پی رسیدن به آن‌اند ارزیابی می‌کنم؛ «گابلین» فیلمی تلویزیونی و کم‌بودجه است و نمره‌ام با در نظر گرفتن همین معیارهاست.