سریال ترکی Goong

تماشای این سریال واقعاً سخت بود، به‌ویژه که بخش اصلی داستان بر مبنای رفتار مرد نقش اول با زن نقش اول بود—طوری که او را تحقیر می‌کرد—و همراه با کلیشه‌ی «او بلد نیست احساساتش را ابراز کند». این کلیشه‌ها بهتر است در فن‌فیکشن بمانند. وضعیت بدتر شد چون بین چهار بازیگر اصلی هیچ شیمی‌ و کششی وجود نداشت؛ عملاً شاهد فقدان کاملِ جذابیت بودیم. جو جی...

تماشای این سریال واقعاً سخت بود، به‌ویژه که بخش اصلی داستان بر مبنای رفتار مرد نقش اول با زن نقش اول بود—طوری که او را تحقیر می‌کرد—و همراه با کلیشه‌ی «او بلد نیست احساساتش را ابراز کند». این کلیشه‌ها بهتر است در فن‌فیکشن بمانند. وضعیت بدتر شد چون بین چهار بازیگر اصلی هیچ شیمی‌ و کششی وجود نداشت؛ عملاً شاهد فقدان کاملِ جذابیت بودیم. جو جی هون، سونگ جی هیو و کیم جونگ هون اجراهای بسیار ضعیفی ارائه دادند؛ واقعاً افتضاح. البته باید گفت این نخستین نقش‌های اصلی‌شان بود و قابل مقایسه با اجراهای بعدی‌شان نیستند؛ همه‌شان بعداً در کارهای بهتر ظاهر شدند، پس بهتر است آن‌ها را از این سریال جدا فرض کنیم. در مقابل، یون اون‌هه تقریباً به‌تنهایی تلاش کرد هر آنچه قابل نجات بود را حفظ کند. تعامل او با دوستان و خانواده‌اش خوب از آب درآمد، اما با دیگر نقش‌های اصلی هماهنگی نداشت. عروسک‌های نمایشی در پایان هر قسمت ایده‌ی جالبی بودند؛ کاش آن عنصر را داخل خود سریال هم بیشتر به‌کار می‌گرفتند. بخش‌های ابتدایی سریال عموماً بهتر بودند، اما اتفاقات دربار نسبتاً خسته‌کننده بود. برای رسیدن به اوج، چهار قسمت پایانی تلاش کردند کشمکش نهایی را ایجاد کنند، اما نویسندگی در این بخش واقعاً فاجعه‌بار بود؛ یکی از بدترین تعارض‌هایی که از یک نویسنده دیده‌ام. از آن لحظه تا آخر سریال فقط شاهد نوشته‌های بد بودم. اگر مثلاً نکته‌ای مثل بیماری لاعلاج به‌صورت هوشمندانه‌ای وارد می‌شد، شاید پایان قابل‌قبول‌تری رقم می‌خورد. در مجموع، چیزی که از این سریال در ذهنم مانده، همان چند قسمت پایانی ضعیف و ناامیدکننده است. دست‌کم از Boys Over Flowers (2009) بهتر بود.