سریال Yellowstone

نوشتار واقعاً ضعیف. تقریباً همه صحنه‌ها بی‌جهت به تسریع در تنش، خصومت یا خشونت آشکار ختم می‌شوند تا حدی که خسته‌کننده است. سریال‌های مربوط به باندها، قاچاقچیان مواد و آدم‌کش‌ها هم گاهی فصل‌هایی با قتل‌های کمتر دارند. این مزرعه تعداد مرگ و میر غیرقابل‌باوری دارد؛ ده‌ها اگر نگوییم صدها نفر اینجا به قتل رسیده‌اند و هیچ‌کس پی‌گیر نشده؟ هیچ‌یک از جنازه‌هایی که با سهل‌انگاری دور ریخته...

نوشتار واقعاً ضعیف. تقریباً همه صحنه‌ها بی‌جهت به تسریع در تنش، خصومت یا خشونت آشکار ختم می‌شوند تا حدی که خسته‌کننده است. سریال‌های مربوط به باندها، قاچاقچیان مواد و آدم‌کش‌ها هم گاهی فصل‌هایی با قتل‌های کمتر دارند. این مزرعه تعداد مرگ و میر غیرقابل‌باوری دارد؛ ده‌ها اگر نگوییم صدها نفر اینجا به قتل رسیده‌اند و هیچ‌کس پی‌گیر نشده؟ هیچ‌یک از جنازه‌هایی که با سهل‌انگاری دور ریخته شده‌اند بررسی نمی‌شوند؟ این یک کشاورز به‌تنهایی آن‌قدر قدرت دارد که سال‌ها پلیس ایالتی و فدرال را دور نگه دارد؟ به دلایلی همه انگار همیشه آمادهٔ دعوا هستند. کوچک‌ترین برخوردها را به نزاع می‌کشند. کسی از شما پول می‌خواهد؟ صورتش را می‌شکنند. کسی می‌خواهد کارش را ترک کند؟ او را می‌کشند. حتی پرخاشگرترین افراد هم به‌خاطر تنبلی یا خستگی این‌قدر مکرر به درگیری کشیده نمی‌شوند. هشدار: اسپویل فصل ۱ قسمت ۱: شخصیت‌ها بسیار سطحی‌اند و دائماً همان حرف‌ها و گذشته‌ی تکراری را تکرار می‌کنند. همه دائماً دربارهٔ تأثیر مرگ مادرشان دهه‌ها پیش حرف می‌زنند، درحالی‌که هیچ اشاره‌ای به یکی از اعضای خانواده که در سریال مرد و بعداً ظاهراً فراموش می‌شود، نمی‌شود. در نهایت کل سریال شبیه یک سِریال بد نوشته‌شده و غیرمحتمل است؛ سناریوهایی پوچ روی مزرعه‌ای با شمار بالای قربانیان. شخصیت‌ها به کاریکاتور بدل می‌شوند، گفت‌وگوها و پرداخت شخصیت‌ها سطحی است و با کم‌ترین تاملِ منطقی داستان از هم می‌پاشد. کلیشه‌ای و بد. هشدار: ممکن است حاوی اسپویل باشد. قسمت اول با یک صحنهٔ شوکه‌کننده آغاز می‌شود، بعد بازی خوبی می‌بینیم و چشم‌اندازهای زیبای مونتانا. کاراکترهای زیادی معرفی می‌شوند و پویایی پیچیدهٔ بین آن‌ها کم‌کم شکل می‌گیرد. تا اینجای کار اوضاع خوب است. اما از قسمت‌های پنج یا شش به بعد سریال کنترل خود را از دست می‌دهد. رفتارها بی‌ثبات می‌شود، خشونت‌های غیرمنطقی، فریادها و ناسزاهای بی‌مورد، و پس از آن صحنه‌های کسالت‌آور کابوی‌وار تکرار می‌شود و همه‌چیز یکنواخت می‌شود. نویسندگی این‌قدر ضعیف است که مثلاً کسی را می‌کشند و صبح روز بعد همان آدم انگار هیچ‌چیزی نشده با لحظات کابویی‌اش کیف می‌کند؛ نه ترس، نه پشیمانی، هیچ‌چیز. کل سریال خیلی تکراری و سطحی می‌شود. از اینکه نمره بالای ۸ گرفته تعجب می‌کنم. Yellowstone از منظر ظاهری‌اش شبیه یک وسترنِ اسطوره‌پردازِ دیگر به نظر می‌رسد — با قلم‌موهای پهن اسب، غروب‌ها و مردانی که به تکه‌های «سرنوشت موعود» چنگ می‌زنند. اما در پس تصویرپردازی وسیعش، حکایتی زمخت و عجیباً جذاب دربارهٔ میراث، زمین و ماندگاری نیروی ارثی نهفته است. کوین کاستنر، برخلاف انتظار، یکی از جالب‌ترین اجراهایش را ارائه می‌دهد؛ نه با تابش پاکی اخلاقی که زمانی داشت، بلکه با نمایش جان داتون به‌عنوان مردی که چسبندگی‌اش به قدرت کمتر مربوط به استعدادی درخشان و بیشتر ناشی از شانس کور و سرسختی است. داتون نابغهٔ ماکیاولی نیست؛ او باقی‌مانده‌ای کهنه و ریش‌دار است که در مواجهه با بحران‌ها دست‌وپا می‌زند و تنها با شتاب تاریخی و ناتوانی یا احمق‌بودن اطرافیانش سرپا مانده. کاستنر او را نه به‌عنوان یک تایتان یا قهرمان کلیشه‌ای، بلکه مردی نشان می‌دهد که به‌قدری زیرک است که به‌زحمت زنده بماند — در لبهٔ اسطورهٔ رو به زوال خودش. ذهن‌های بی‌رحم‌تر دور او حلقه زده‌اند؛ از همه بیشتر دخترش بث است که با قساوتِ برنامه‌ریزی‌شده و ناپایداری احساسی‌اش، فرماندهٔ واقعی امپراتوری داتون است. کلی ریلی در نقش بث نیرویی واقعاً آتشفشانی به نمایش می‌گذارد — رفتارهایش اغلب آن‌قدر ویرانگر و با لذتِ شرورانه است که پدرش را تقریباً کم‌رمق جلوه می‌دهد. و بعد جیمی هست — جیمی درمانده و دائم‌الگیج — که نقطه‌ضعف تراژیک او نه غرور، بلکه فقدان شگفت‌آور غرایز است. او در پیچ‌وخم‌های حقوقی و خیانت‌های خانوادگی مثل کسی عمل می‌کند که یک پایش به پورهٔ کیک افتاده است. Yellowstone از همین آشفتگی تغذیه می‌کند: پادشاهی‌ای که نه به‌وسیلهٔ هوش یا عدالت، بلکه با زور خام، ریش‌وپدیده‌های ارثی و شانس احمقانهٔ کسانی که بیش از حد سرسخت‌اند اداره می‌شود. در این معنا، کمتر یک وسترن است و بیشتر حکایتی عبرت‌آموز با لباس کابویی. اگر از مقدمه‌های خشک سریال عبور کنید، به تعجب خواهید دید که سریال شتاب می‌گیرد و گاه‌وبیگاه لحظاتی ارزشمند ارائه می‌دهد — دلیلی است برای اینکه پایداری، گرچه به‌ندرت مد روز است، گاهی جواب می‌دهد.