سریال Yellowstone

نوشتار به‌طرز قابل توجهی ضعیف است. تمام صحنه‌ها به‌طرز غیرضروری به تشدید تنش، خصومت یا خشونت صرفاً به حدی می‌انجامند که خسته‌کننده می‌شود. در مقایسه با این نمایش، سریال‌هایی درباره‌ی باندها، فروشندگان مواد مخدر و آدم‌کش‌ها، تعداد کشتارهای کمتری در هر فصل دارند. این مزرعه به‌طرز غیرقابل‌باوری دارای تعداد بالای کشته‌هاست؛ ده‌ها، اگر نگوییم صدها نفر، در اینجا کشته شده‌اند و هیچ‌کس به آن رسیدگی نمی‌کند؟...

نوشتار به‌طرز قابل توجهی ضعیف است. تمام صحنه‌ها به‌طرز غیرضروری به تشدید تنش، خصومت یا خشونت صرفاً به حدی می‌انجامند که خسته‌کننده می‌شود. در مقایسه با این نمایش، سریال‌هایی درباره‌ی باندها، فروشندگان مواد مخدر و آدم‌کش‌ها، تعداد کشتارهای کمتری در هر فصل دارند. این مزرعه به‌طرز غیرقابل‌باوری دارای تعداد بالای کشته‌هاست؛ ده‌ها، اگر نگوییم صدها نفر، در اینجا کشته شده‌اند و هیچ‌کس به آن رسیدگی نمی‌کند؟ هیچ‌یک از جسدهایی که به‌طرز تنبلانه‌ای دور انداخته می‌شوند، مورد بررسی قرار نمی‌گیرند؟ آیا این کشاورز به‌قدری قدرتمند است که بتواند پلیس ایالتی و فدرال را برای دهه‌ها دور نگه دارد؟ به هر دلیلی، همه به‌طور دائمی خواهان جنگ هستند. آن‌ها به سادگی کوچک‌ترین تعاملات را به مشاجره تبدیل می‌کنند. اگر کسی از شما پول بخواهد، باید صورتش را بشکنید. اگر کسی بخواهد شغلش را ترک کند، باید او را بکشید. حتی خشن‌ترین افراد نیز به اندازه‌ای که این شخصیت‌ها به‌خاطر تنبلی یا خستگی به جنگ می‌پردازند، به مشاجره نمی‌پردازند. *** **اسپویل برای قسمت اول فصل اول:** شخصیت‌ها به‌شدت سطحی هستند و همیشه همان داستان‌ها و پیشینه‌ها را تکرار می‌کنند. آن‌ها بی‌پایان درباره‌ی صدمات ناشی از مرگ مادرشان که ده‌ها سال قبل اتفاق افتاده، صحبت می‌کنند و در عین حال هیچ اشاره‌ای به دیگر اعضای خانواده‌ی مرده‌ای که در این نمایش کشته شده‌اند، نمی‌شود و به‌نظر می‌رسد که هرگز دوباره به آن‌ها اشاره نمی‌شود. *** در نهایت، کل این نمایش احساس می‌شود که یک مجموعه‌ی تلویزیونی بد نوشته شده است، با سناریوهای غیرقابل‌باور در یک مزرعه با تعداد کشته‌های به‌مراتب بالا. شخصیت‌ها به کاریکاتورهایی از خودشان تبدیل می‌شوند و دیالوگ‌ها و توسعه شخصیت‌ها سطحی است و plot با حتی کمترین تفکر از هم می‌پاشد. نوشتار به‌طرز ضعیفی است. “**اسپویل ممکن است وجود داشته باشد**” قسمت اول با صحنه‌ای شوکه‌کننده آغاز می‌شود، که به بازیگری خوب و مناظر زیبای مونتانا می‌انجامد. به زودی شخصیت‌های زیادی معرفی می‌شوند و دینامیک‌های پیچیده آن‌ها شکل می‌گیرد. تا اینجا خوب است. اما از قسمت ۵-۶ به بعد، نمایش شروع به از دست دادن جذابیت خود می‌کند. هیچ ثباتی در رفتار، خشونت غیرمنطقی، فریاد/بدزبانی غیرضروری، و صحنه‌های تنبل کابوی به وجود می‌آید که این موضوع تکراری می‌شود. نوشتار به قدری ضعیف است که مثلاً کسی کسی را می‌کشد و صبح روز بعد در حال لذت بردن از لحظات کابوی است، گویی هیچ‌چیز اتفاق نیفتاده است. هیچ ترسی، هیچ پشیمانی، هیچ چیز. کل نمایش به‌طرز قابل توجهی تکراری و بی‌مزه می‌شود. من متعجبم که امتیاز ۸+ گرفته است. **Yellowstone** به‌ظاهر به عنوان یک وسترن افسانه‌ساز دیگر شناخته می‌شود، با تصاویری از اسب‌ها، غروب‌ها و مردانی که به تکه‌های مانفیست دیستینی چنگ می‌زنند. اما زیر این سینماگرافی عظیم، افسانه‌ای وحشی و عجیباً جذاب درباره‌ی میراث، زمین و نیروی وراثتی پنهان شده است. کوین کاستنر به طرز شگفت‌انگیزی یکی از جالب‌ترین بازی‌های خود را ارائه می‌دهد نه با تابش روشنایی اخلاقی، بلکه با به تصویر کشیدن جان داتن به عنوان مردی که تسلطش بر قدرت بیشتر به شانس کور و سرسخت وابسته است تا به درخشش. داتن نه یک استاد ماکیاولی، بلکه یک اثر تاریخی خسته است که از طریق بحران‌ها دست و پا می‌زند. او به کمک این نیروی تاریخی و نادانی یا احمق بودن اطرافیانش زنده می‌ماند. دخترش بث، ذهنی بی‌رحم و ناپایداری احساسی دارد که او را به واقعی‌ترین جنگسالار امپراطوری داتن تبدیل می‌کند. عملکرد کلی ریلی در بث به‌طرز واقعاً آتشین است و اعمالش به‌قدری سوزاننده و شاداب است که پدرش را در مقایسه تقریباً کهنه جلوه می‌دهد. اگر داتن پادشاه در حال مرگ باشد، بث مجری آتش‌افروز اوست، که با شور و اشتیاق برابر به سوزاندن پل‌ها و دشمنان می‌پردازد. و سپس جیمی وجود دارد - جیمی بدبخت و همواره گیج - که نقص غم‌انگیز او نه خودبزرگ‌بینی، بلکه فقدان شگفت‌انگیز غریزه است. او با تمام بی‌دقتی در حرکات قانونی و خیانت‌های خانوادگی مانند یک پای افتاده عمل می‌کند. **Yellowstone** بر این آشفتگی تکیه می‌کند: پادشاهی که نه با هوش یا عدالت، بلکه با زور خام، کینه‌های به ارث رسیده و شانس احمقانه کسانی که خیلی سرسخت‌اند تا بمیرند، اداره می‌شود. در آن، کمتر یک وسترن و بیشتر یک داستان عبرت‌آموز در لباس کابویی است. اگر از مقدمه‌های خشک نمایش عبور کنید، خواهید دید که با تعجب، این نمایش به تدریج شتاب می‌گیرد و حتی لحظاتی از شایستگی را به نمایش می‌گذارد - اثبات اینکه پافشاری، هرچند به ندرت مد روز است، گاهی اوقات نتیجه می‌دهد.