سریال Becoming Elizabeth

شک دارم این مجموعه نباید «شدن ادوارد ششم» نامیده می‌شد، چون هشت قسمت آن در واقع تقریباً تنها بر آن دوره پرآشوبِ تاریخ انگلستان پس از مرگ پدرش هنری هشتم تمرکز دارد. پادشاه (اولیور زترستروم) وقتی به تخت نشست کمی بیش از نه سال داشت و با مریِ کاتولیک (رومولا گارای) در یک سوی تخت و الیزابتِ پروتستان (آلیسیا فون ریتبرگ) در سوی دیگر، سلطنت...

شک دارم این مجموعه نباید «شدن ادوارد ششم» نامیده می‌شد، چون هشت قسمت آن در واقع تقریباً تنها بر آن دوره پرآشوبِ تاریخ انگلستان پس از مرگ پدرش هنری هشتم تمرکز دارد. پادشاه (اولیور زترستروم) وقتی به تخت نشست کمی بیش از نه سال داشت و با مریِ کاتولیک (رومولا گارای) در یک سوی تخت و الیزابتِ پروتستان (آلیسیا فون ریتبرگ) در سوی دیگر، سلطنت او عملاً زیر نظر عموی مادری‌اش، دوک سامرست (جان هافرنان)، اداره می‌شود. مری در بخش‌های ابتدایی تا حدی کنار گذاشته می‌شود و تمرکز سریال روی روابط الیزابت، مادر خوانده‌اش ملکه کاترین پار (جسیکا رِین) و همسر جدید او، لرد عالی‌مقام نیروی دریایی و برادر محافظ، توماس سی‌مور (تام کالن)، است. روشن است که توماس مردی جاه‌طلب است و این در نهایت او را در تقابل با برادرش و شورا قرار می‌دهد. وقتی او تلاش می‌کند پادشاه را به چنگ آورد، به جرم خیانت متهم می‌شود؛ اتهامی که نه تنها خود او را به مخاطره می‌اندازد، بلکه آینده برادرش را هم به خطر می‌اندازد، برادری که با مخالفت‌های پرجرأت‌تر پرنسس مری و دوک نورثامبرلند (جیمی پارکر) روبه‌رو است. در همین حال الیزابت می‌کوشد از این توطئه‌ها فاصله بگیرد و هرچه به سال‌های نفوذ نورثامبرلند نزدیک‌تر می‌شویم، بیش از پیش به دوستی‌اش با پسر او، رابرت (جیمی بلیکلی)، وابسته می‌شود، در حالی که نخبگان در پی ترتیب دادن ازدواج‌های نامطلوب اما راهبردی برای او و نیمه‌خواهرش هستند. با نزدیک شدن سریال به پایان، مشخص می‌شود که پادشاه جوان عمر طولانی نخواهد داشت و برنامه‌ریزی جانشینی لزوماً طبق خواست پادشاه گذشته پیش نخواهد رفت. تمام این‌ها از نظر تاریخی و از منظر طراحی تولید قابل قبولند و زمینه‌هایی غنی از مکرهای سیاسی، دسیسه و خیانت ارائه می‌دهند، اما افسوس که ریتم سریال طوری است که انگار حداقل چهار فصل در نظر گرفته شده بوده و بنابراین قصه به شکلی مخاطره‌آمیز و به سبک ملودرام تلخ و کند پیش می‌رود. نویسندگی نسبتاً ساده و معمولی است و هیچ‌یک از بازی‌ها واقعاً متقاعدکننده عمل نمی‌کند، چون طول می‌کشد تا شخصیت‌ها جا بیفتند. این سریال به‌راحتی می‌توانست در دو قسمت اول جمع و جور شود تا ما بیشتر بر ماجرای جین گری و سپس رقابت خواهرانه‌ای که برای الیزابت سرنوشت‌ساز و خطرناک بود تمرکز کنیم؛ اما با نبود ادامه‌ای برای سریال، همه‌چیز کم‌رمق تمام می‌شود و حق چندان زیادی به شخصیت‌های رنگارنگ، فریبکار و زیرک آن ادا نمی‌شود. تماشایش اوقات را می‌گذراند، اما به‌عنوان یک درام تاریخی پوشیده در لباس دودمان تودور، بی‌هیجان و کم‌جان است.