سریال Peacemaker

«داستانِ اوج (Peak fiction)» نمی‌فهمم چطور این سریال چنین امتیاز و تمجید بالایی گرفته. بعد از چهار قسمت خسته شدم و ادامه را از صفحات ویکی خواندم. احساس می‌کنم هنگام تماشای این سریال خودِ پیس‌میکر و هارکورت هستم؛ نمی‌فهمم اصلاً چرا اینجا هستیم و داریم چه کار می‌کنیم چون هیچ چیز به من گفته نمی‌شود، و نمی‌فهمم چرا اطرافم پر از آدم‌های احمق است. تنها بخشِ داستان که...

«داستانِ اوج (Peak fiction)» نمی‌فهمم چطور این سریال چنین امتیاز و تمجید بالایی گرفته. بعد از چهار قسمت خسته شدم و ادامه را از صفحات ویکی خواندم. احساس می‌کنم هنگام تماشای این سریال خودِ پیس‌میکر و هارکورت هستم؛ نمی‌فهمم اصلاً چرا اینجا هستیم و داریم چه کار می‌کنیم چون هیچ چیز به من گفته نمی‌شود، و نمی‌فهمم چرا اطرافم پر از آدم‌های احمق است. تنها بخشِ داستان که وزن و عمق دارد، رابطهٔ پیس‌میکر با پدرش است. قطعاً بخش‌هایی سرگرم‌کننده وجود دارد وگرنه چهار قسمت را تحمل نمی‌کردم، اما همهٔ آن‌ها در میان خرده‌پاره‌های بی‌مغزانه‌ای پیچیده شده‌اند که تماشایشان مثل دیدن ترکیبی از «جوستیس لیگ» وِدِن و نسخهٔ کشیده‌شدهٔ نولان از عدالتِ افراطی است. شاید من فقط در آن لحظه حالم مناسب این سبک نبود. چرا آدبایو این‌قدر به‌نظر مسخره می‌آید؟ سریال را با والمؤر تلاش وِلِر برای تحت فشار گذاشتن او شروع کردیم تا در فهرست حقوق بماند چون ظاهراً فوق‌العاده است، درحالی‌که هیچ اثری از آن برتری در صفحه نمایش نمی‌بینیم! برای مقایسه، سریالِ «آیرون‌هارت» از دنیای MCU حالا روی ۵۷٪ نشسته است. این را برایم توضیح دهید، چون سه قسمت اولِ آیرون‌هارت در کل سرگرم‌کننده‌تر از چهار قسمت اولِ این سریال بودند. --- پیس‌میکر یک شاهکار بی‌نقص است بی‌تردید باید گفت: دو فصل اولِ جیمز گان از پیس‌میکر فقط تلویزیون عالی نیستند؛ نادر، انفجاری و احساسی‌اند و نمرهٔ کامل ۱۰ از ۱۰ را سزاوارند. در میان انبوه محتوای ابرقهرمانی، این سریال مثل یک تک‌شاخِ درخشان و خون‌آلود و غافلگیرکننده است. از یک ضدقهرمان ردهٔ D در دنیای DC — مردی که تمامِ شخصیتش روی یک کلاهِ مضحک و نقشهٔ اخلاقی تردیدآمیز ساخته شده — یکی از جذاب‌ترین سیرهای شخصیتیِ داستانِ معاصر را می‌سازد. دنیا و سبکِ گان بدون مهار اگر «تیم شگفت‌انگیز خودکشی» جیمز گان را رها کرده بود، پیس‌میکر کل قلمرو را به او می‌دهد. سریال عصارهٔ بی‌پردهٔ سلایق اوست: ترکیبی از طنز زمخت، اکشنِ خونین، موسیقی هِرِد-متالِ پرزور و قلبی واقعی و شوکه‌کننده. خلاصهٔ داستان ساده به‌نظر می‌رسد: بعد از اتفاقاتِ «تیم خودکشی»، کریستوفر اسمیت/پیس‌میکر (جان سینا) مجبور می‌شود با تیمی آشفته و ناکارآمد در «پروژهٔ پروانه» همکاری کند—ماموریتی برای متوقف کردن حملهٔ انگل‌های بیگانه. نبوغ کار در اجرای آن است. فصل اول: نقشهٔ بی‌نقص فصل اول یک قوس هشت‌قسمتی بی‌نقص است که با توازن استادانه‌ای همراه است: - طنزی خنده‌دار و بی‌پرده: دیالوگ‌ها بی‌رحمانه بذله‌گو، رک و غیرمعمول‌اند. از بحث‌های فلسفی دربارهٔ موسیقی تا وحشت محضِ شوخی‌های توهین‌آمیز، سریال از ابتدا تا انتها خنده‌آور است. - کاراکترپردازی عمیق و غافلگیرکننده: انتظار داریم شوخی و اکشن ببینیم، اما با کاوشی عمیق در مردانگی سمی، سوءاستفادهٔ والدین و تلاش برای رستگاری مواجه می‌شویم. پیس‌میکر از مردی مغلوب و مغرض که شست‌وشوی مغزی شده، به کسی تبدیل می‌شود که به‌دشواری یاد می‌گیرد همدلی کند. جان سینا اجرایی ارائه می‌دهد که شایستهٔ جوایز فراوان است، ترکیبی از کمدی فیزیکی و آسیب‌پذیری خیره‌کننده. - گروه بازیگرانِ متعادل: هر شخصیت به‌گونه‌ای نمادین است. دنیل بروکس در نقش لئوتا آدبایو، قطب اخلاقی با رازی پنهان؛ جنیفر هالند در نقش اِمیلیا هارکورت، خونسرد اما آسیب‌دیده؛ استیو ایجی در نقش جان اکانوموسِ مهربان؛ و اجرای فرِدی استرُما در نقش ویجیلنت که هم دیوانه‌وار خنده‌دار و هم بی‌رحمانه وفادار است. شیمی بین بازیگران برق‌آساست. - بهترین تیتراژِ افتتاحیهٔ تاریخ سینما: صحنهٔ رقصِ آراسته و جدی با آهنگ «Do Ya Wanna Taste It» از Wig Wam غیرقابل‌چشم‌پوشی است. فوری نوعِ سریال را مشخص می‌کند: سریال خودش را خیلی جدی نمی‌گیرد، اما دربارهٔ شخصیت‌هایش کاملاً جدی است. فصل دوم: تکاملِ پیروز و متا به‌نوعی فصل دوم فرمول را ارتقا می‌دهد. داستان از پس‌تاثیر صحنهٔ پس از تیتراژِ «بِلو بیتل» ادامه می‌یابد و با هوشمندیِ متا به پیامدهای بازسازی دنیای DC می‌پردازد. «عفونت پروانه‌ای» رفته است، اما تهدیدی جدید و زیرپوستی پدیدار می‌شود: بی‌اهمیتیِ پیس‌میکر و تَرد شدنِ اتحاد تیمش در جهانی که انگار آن‌ها را فراموش کرده است. - تعمیق روابط: پیوندهایی که در فصل اول شکل گرفتند، آزمون می‌شوند، شکسته و دوباره با قوتی بیشتر شکل می‌گیرند. کاوش در دوستی، بخشش و خانوادهٔ انتخابی تأثیرگذارتر می‌شود. - صعودِ ویجیلنت: فرِدی استرُما جایگاه خود را به‌عنوان یکی از بهترین شخصیت‌های کمدی تلویزیون تثبیت می‌کند؛ قوسِ شخصیتی او هم خنده‌دار است و هم غم‌انگیز. - بلندپروازی روایی: با اینکه تعارض مرکزی درونی و وجودی است، گان از افتادن در تلهٔ «شرورِ بزرگ‌تر» اجتناب می‌کند. فصل درسِ عالی‌ای در داستان‌گوییِ محورِ شخصیت است و نشان می‌دهد بزرگ‌ترین نبردها اغلب آن‌هایی هستند که با شیاطین درونی و گذشته‌مان می‌جنگیم. حکم نهایی: ۱۰ از ۱۰ پیس‌میکر تلویزیونی است که در همهٔ جنبه‌ها عالی عمل می‌کند. لحظه‌ای از خندهٔ بی‌امان و لحظه‌ای بعد از آن ضربهٔ خامِ احساسات را به شما می‌زند. اجراهایی در اوجِ کارنامهٔ بازیگران، موسیقی متن بی‌عیب، اکشن مهیج و در هستهٔ خودش پیامی قدرتمند دربارهٔ انتخابِ بهتر بودن، فارغ از اینکه شروع زندگی‌ات چقدر گره‌خورده بوده، دارد. این استاندارد طلاییِ اقتباسِ کمیک است: جسور، شخصی، خنده‌دار و عمیقاً انسانی. به‌عبارتی، بی‌نقص است. امیدوارم فصل سوم هم ساخته شود!