سریال True Detective

فصل اول این سریال واقعاً شگفت‌انگیز بود. می‌توانم به‌راحتی بگویم که این فصل از بهترین لحظات تلویزیون در زمینه جنایی است که تا به حال دیده‌ام. در این فصل، وودی هارلسون و متیو مک‌کانهی در بهترین نقش‌های خود بازی کرده‌اند، به‌ویژه مک‌کانهی که با شخصیت کارآگاه هوشمند و عمیقاً متفکر «راست کول» در کانون توجه قرار گرفت. به‌جرأت می‌توانم بگویم که در سال‌های اخیر، نقش‌هایی...

فصل اول این سریال واقعاً شگفت‌انگیز بود. می‌توانم به‌راحتی بگویم که این فصل از بهترین لحظات تلویزیون در زمینه جنایی است که تا به حال دیده‌ام. در این فصل، وودی هارلسون و متیو مک‌کانهی در بهترین نقش‌های خود بازی کرده‌اند، به‌ویژه مک‌کانهی که با شخصیت کارآگاه هوشمند و عمیقاً متفکر «راست کول» در کانون توجه قرار گرفت. به‌جرأت می‌توانم بگویم که در سال‌های اخیر، نقش‌هایی به این اندازه خوب را به‌ندرت دیده‌ام. او شما را به‌خوبی جذب می‌کند و برای تمام مدت سریال نگه می‌دارد. داستان در باتلاق‌های مرطوب و عمیق لوئیزیانا رخ می‌دهد و عکاسی و فیلم‌برداری آن فوق‌العاده است. به‌گونه‌ای فیلم‌برداری شده که هنگام تماشای آن می‌توانید بوی مکان را احساس کنید و این نزدیکی به باتلاق‌های جنوب را به شما منتقل می‌کند. موسیقی این سریال نیز با انتخاب‌های عالی توسط تی-بون برنت، که برای «برادران کاهن» (O Brother, Where Art Thou?) مورد تحسین قرار گرفته، به‌خوبی همراه شده است. او بهترین گزینه برای آوردن موسیقی اصیل آمریکایی به پروژه‌های سینمایی و تلویزیونی است و به‌ندرت در این کار شکست می‌خورد. این سریال تا پایان دارای ریتم خوبی است، اما در پایان فصل احساس کردم که به‌طرز عجیبی شتابزده و ساده‌سازی شده است. به نظر من، می‌توانست به‌صورت هوشمندانه‌تری به پایان برسد تا باقی‌مانده داستان را توجیه کند. اما این فقط یک نکته جزئی است، زیرا باقی‌مانده سریال در ساخت تلویزیون نزدیک به کمال است و به شما بسیار برای فکر کردن می‌دهد. نباید آن را از دست بدهید. بعد از آخرین قسمت، بیشتر به بوی باتلاق‌ها حسرت خواهید خورد. فصل دوم کمی برای من ناامیدکننده بود، هرچند که کاملاً غیرمرتبط با فصل اول است. این یک تماشا ضروری برای علاقه‌مندان به تلویزیون است. اگر طرفدار سینمای تاریک و روانگردان هستید، این سریال شما را به عمق خود می‌کشد. این سریال چیزهایی برای شما دارد که اگر با آن ارتباط برقرار کنید، شما را به سطح جدیدی از خودشناسی و تحلیل زندگی می‌برد و اگر نه، بدشانسی شماست. این سریال از روح شما می‌گیرد؛ به هر چیزی که به آن باور دارید، سوال می‌زند؛ با احساسات و افکار شما بازی می‌کند؛ شما را می‌شکند؛ و سپس قطعات را دوباره جمع می‌کند و شما را به فردی متفاوت تبدیل می‌کند. هنوز هم گیج، بی‌توجه و گم‌شده‌اید، اما به نظر می‌رسد کمی بهتر شده‌اید. هر چیزی که با این سریال مرتبط است، یک اثر هنری است. بازیگران، حتی کوچک‌ترین شخصیت‌ها، موسیقی ماندگار، لوکیشن‌ها، سناریو، داستان، کارگردانی، همه چیز در آن بی‌نقص است. برای من اهمیتی نداشت که آیا آن‌ها واقعاً قتل‌ها را حل خواهند کرد یا نه، بلکه فقط به‌طرز شکل‌گیری کل ماجرا و تماشای آن احساس لذت می‌کردم. فقط این سریال را تماشا کنید اگر به چیزی تاریک، آرام و عمیق، با لایه‌های مختلف و در عین حال راضی‌کننده و پرمعنا علاقه دارید. من هرگز چیزی شبیه به این را در هیچ ژانری ندیده‌ام. این چیزی است که برای مدت طولانی با شما خواهد ماند. و کلاه از سر وودی هارلسون (مارتین هارت) و متیو مک‌کانهی (راست کول) به خاطر ارائه چنین لذتی در تماشا. اگر فکر می‌کنید این برای شماست، بروید سراغش. درست در نقطه‌ی مناسب هدف قرار می‌گیرد!