سریال Vienna Blood

«مکس» (Matthew Beard) پزشکی است که به علمِ هنوز ثابت‌نشدهٔ روان‌پریشی، به‌روایتِ زیگموند فروید اوایل قرن بیستم، علاقه‌مند است. او در وینِ امپراتوری، شهری که به پیشتازی در پیشرفت‌های پزشکی شهرت داشت، زندگی می‌کند و با بازرسِ پلیسِ محلیِ تحت‌فشار «رینهارت» (Juergen Maurer) که در حال تحقیق روی مجموعه‌ای از قتل‌های عجیب است درگیر ماجرا می‌شود. رینهارت، مثل بسیاری دیگر، نسبت‌به دوست جدیدش شکاک است،...

«مکس» (Matthew Beard) پزشکی است که به علمِ هنوز ثابت‌نشدهٔ روان‌پریشی، به‌روایتِ زیگموند فروید اوایل قرن بیستم، علاقه‌مند است. او در وینِ امپراتوری، شهری که به پیشتازی در پیشرفت‌های پزشکی شهرت داشت، زندگی می‌کند و با بازرسِ پلیسِ محلیِ تحت‌فشار «رینهارت» (Juergen Maurer) که در حال تحقیق روی مجموعه‌ای از قتل‌های عجیب است درگیر ماجرا می‌شود. رینهارت، مثل بسیاری دیگر، نسبت‌به دوست جدیدش شکاک است، اما مکس دست‌بردار نیست و با پیشروی تحقیقات، هر دو درمی‌یابند که ترکیب کار پلیسی سنتی و نخستین گام‌های پروفایلینگ روان‌شناختی، آن‌ها را به تیمی کارآمد تبدیل می‌کند. رفته‌رفته دوستی بین این دو شکل می‌گیرد. در همین حال، رابطهٔ تاحدی رسمی مکس با دوست‌دخترش «کلارا» (Luise von Finckh) به‌خاطر شیفتگی او به همکارِ دانشمندش «لیزا لیندر» (Miriam Hie) به‌تدریج دچار تنش می‌شود، اما لیزا چندان پاسخ‌گوی احساسات او نیست. این مثلث عاطفی گهگاه از لذتِ اصلیِ مجموعه—درام‌های معمایی و به‌نوعی هلمزی که هر قسمت آن حدود نود دقیقه است—کمی می‌کاهد؛ با این حال تصویربرداریِ زیبا و ریتمِ مناسب اپیزودها لذت‌بخش است. چهرهٔ برد به‌طرز غیرمنتظره‌ای جوان به‌نظر می‌رسد که ابتدا عادت‌کردن به آن کمی زمان می‌برد، اما هرچه آن‌ها بیشتر وارد معماها می‌شوند، ماجراها از حالتِ معمولی کمی عجیب‌تر و جذاب‌تر می‌گردد. طنز ملایمی وجود دارد که با موسیقی رومن کاریولو تقویت شده و عادتِ آن‌ها به گفتنِ «به تحقیق خوش آمدی» هنگام داغ‌شدن ماجرا نیز جالب است. به‌نظر می‌رسد سازندگان چندان به احتمال ساخت فصل دوم مطمئن نبوده‌اند، چون فصل دوم با فاصله‌افتادنِ واضحِ این دو از هم شروع می‌شود؛ این فاصله در انتقال از فصل دوم به سوم هم تا حدی حفظ می‌شود اما این لحظات موقتی‌اند و سریال مجدداً به فرمولِ موفقِ دو دوست بازمی‌گردد و از وینِ باشکوهِ هابسبورگ برای پیش‌بردن پرونده‌هایی استفاده می‌کند که می‌توانند جنبه‌های نظامی، اشرافی و مذهبی داشته باشند و هم‌زمان پر از پرده‌دری‌ها، خرافات، آیین‌های بت‌پرستی و عرفان‌اند. خط‌های داستانی از درگیرکردنِ بیش‌ازحد بازیگران فرعی اجتناب می‌کنند و هرگاه این کار انجام می‌شود معمولاً نتیجهٔ سرگرم‌کننده‌ای دارد—به‌ویژه نقشِ پدرِ اغلب سردرگم اما پرشورِ مکس با اجرای کانلت هیل. زندگی‌های عاشقانهٔ شخصیت‌ها پیچیده‌اند اما به‌طور گذرا پرداخته می‌شوند، که خوشبختانه تمرکز را بر معماهای خوبِ نوشته‌شده حفظ می‌کند؛ بهترین لحظاتِ سریال وقتی است که فقط همین دو نفر با هم کارآگاهی می‌کنند. شاید در نه اپیزودی که دیده‌ام نکات آشنا و کلیشه‌ای‌ای وجود داشته باشد، اما با توجه به ژانر و تمرکزِ تحقیقاتیِ سریال روی جنبه‌های ذهنیِ پرونده‌ها، این قابل اجتناب بود و لذت تماشای آن را کم نمی‌کند. هر دو بازیگر لحنِ گفتاریِ آرامی دارند که گاهی شنیدن دیالوگ‌ها را دشوار می‌کند، اما ترکیب موفقِ ایده‌های نو و روش‌های شناخته‌شده به‌خوبی کار می‌کند و هیچ فصلی خسته‌کننده یا ملال‌آور نیست. امیدوارم فصل‌های بیشتری ساخته شود.