سریال کره ای Law School

به بررسی این سریال پرداخته‌ام و باید بگویم که درک تمام خط داستان‌ها برایم دشوار بود. سریال‌های مشابهی که زمان‌های مختلف و فرضیات را در واقعیت به تصویر می‌کشند، معمولاً از رنگ‌های متفاوت یا حاشیه‌های تار استفاده می‌کنند. با این حال، این سریال خیلی گیج‌کننده است. به رغم اینکه تاریخ‌ها نشان‌دهنده گذشته هستند، سناریوهایی وجود دارند که در زمان حال نمی‌گنجند و مشخص نیست چه...

به بررسی این سریال پرداخته‌ام و باید بگویم که درک تمام خط داستان‌ها برایم دشوار بود. سریال‌های مشابهی که زمان‌های مختلف و فرضیات را در واقعیت به تصویر می‌کشند، معمولاً از رنگ‌های متفاوت یا حاشیه‌های تار استفاده می‌کنند. با این حال، این سریال خیلی گیج‌کننده است. به رغم اینکه تاریخ‌ها نشان‌دهنده گذشته هستند، سناریوهایی وجود دارند که در زمان حال نمی‌گنجند و مشخص نیست چه چیزی واقعی است و چه چیزی یک محاکمه خیالی یا تصوراتی از آنچه ممکن بود رخ دهد. واقعاً این موضوع گیج‌کننده است. در برخی از لحظات، یک مجرم محکوم که دوره حبسش را سپری کرده است، از شخصیت اصلی مرد سوال می‌کند که او نیز تحت نظر پلیس است. چرا این اتفاق باید بیفتد؟ آیا این هم فرضی است؟ آیا این یک عادت در بازجویی‌های کره‌ای است؟ اگر بتوانید نحوه نمایش این موضوعات را درک کنید، شاید ارزش دیدن داشته باشد، زیرا من واقعاً دوست دارم که شخصیت اصلی مرد به وضوح به قتل متهم شده و تقریباً هیچ راهی برای فرار ندارد. داستان از جایی خوب شروع شد اما با اولین محاکمه مربوط به اولین دانش‌آموز، مشکلاتی پیش آمد. درام نتوانست اطلاعات را به طور مؤثر ارائه دهد و آن را به صورت تکه‌های بزرگ و یکنواخت ارائه کرد. پرونده‌ها برایم جذاب نبودند. الگو بعد از پرونده دوم واضح شد. در حالی که هر بار از دانش‌آموزان عبور می‌کردند، بیشتر به پرونده اصلی پرداخته می‌شد. به طرز عجیبی همه چیز و همه کس به طور مناسبی به پرونده اصلی مرتبط شدند. این منجر به یک آشفتگی بیش از حد پیچیده شد تا چیزی بزرگ و پیچیده بسازند. با وجود تلاش‌هایشان، آن‌ها همچنین راحتی‌های زیادی در داستان ایجاد کردند زیرا نمی‌دانستند چگونه به غیر از این پیش بروند. داستان‌های شخصی دانش‌آموزان از ابتدا خوب نبودند و در بهترین حالت کلیشه‌ای بودند. نقص‌های زیادی در نوشتن وجود داشت که قابل شمارش نبود. بازیگران خوب بودند اما در بسیاری از جاها اغراق در بازیگری، حرکات، عبارات و خصلت‌های غیرضروری وجود داشت. ممکن است فکر کنید که استاد شخصیت اصلی است، اما به زودی او به یک شخصیت پشتیبان تبدیل شد. برخی از قسمت‌ها بدون اینکه چندان دیالوگی داشته باشد، گذشتند. کارگردان تمام تلاشش را کرد تا این آشفتگی را سر و سامان دهد. اگر او جایگزین می‌شد، این درام به شدت شکست می‌خورد. به لطف او ما چیزی نسبتاً قابل تماشا داشتیم.