سریال MobLand

«موبلند» درامی جنایی بریتانیایی است که شاید بیش از حد بزرگ‌نمایی شده باشد اما با این حال دیدنی است. این سریال تا حدودی شبیه هجوِ چهره‌های جنایی سازمان‌یافتهٔ بریتانیاست. لحن‌های بلند، کلیشه‌های قابل پیش‌بینی و گاهی پیچش‌های غیرمحتملِ داستانی از درجه‌ای از باورپذیری آن می‌کاهد. تام هاردی، مثل همیشه، در نقش معاون اجرایی اصلی خانواده و حل‌کنندهٔ بحران‌ها درخشان است و پیرس برازنان نیز در نقش پدر...

«موبلند» درامی جنایی بریتانیایی است که شاید بیش از حد بزرگ‌نمایی شده باشد اما با این حال دیدنی است. این سریال تا حدودی شبیه هجوِ چهره‌های جنایی سازمان‌یافتهٔ بریتانیاست. لحن‌های بلند، کلیشه‌های قابل پیش‌بینی و گاهی پیچش‌های غیرمحتملِ داستانی از درجه‌ای از باورپذیری آن می‌کاهد. تام هاردی، مثل همیشه، در نقش معاون اجرایی اصلی خانواده و حل‌کنندهٔ بحران‌ها درخشان است و پیرس برازنان نیز در نقش پدر خانواده عملکرد قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. هلن میرن که حقیقتاً تا حالا چندان تحت‌تأثیرم قرار نداده بود، در نقش همسر مکار و تا حدی جنون‌آمیزِ برازنان خوب جا افتاده است. تا اینجا چیز جدیدی دیده نمی‌شود، اما آنچه ارائه شده عمدتاً جذاب است: ریتم مناسب، روایت محکم و طرح‌ها و زیرطرح‌های خلاقانه. در جمع‌بندی، «موبلند» را دوست دارم؛ شاید نوآور نباشد و اغراق‌آمیز باشد، اما نکات جذاب و گیرا کافی دارد که ارزش دیدن را داشته باشد. «موبلند» داستانی سرگرم‌کننده درباره گانگسترهاست؛ همین—نه فوق‌العاده و نه متوسط. با حضور گی ریچی در سریال، آن ساختار کلاسیکِ چندین طرحِ در هم تنیده به چشم می‌آید. یکی از نکات برجستهٔ سریال اجرای پیرس برازنان است، نه تام هاردی. اجازه ندهید تحسین‌های هواداران تام هاردی شما را فریب دهد؛ هر بازیگر درجه‌دومی هم می‌توانست آنچه تام هاردی در این سریال انجام داد را انجام دهد. او بی‌تردید بازیگر بااستعدادی است، اما به‌نظر من اجرای او در این پروژه کمترین تلاشش بوده است. هشدار: اگر از شخصیت اسکایلر در «بریکینگ بد» خوشتان نمی‌آمد، آماده باشید—جان دا سوزا (با بازی جوانا فراگات) تقریباً همان‌طور است.