سریال 9-1-1

سریال «911» برای ما یک لذتِ گناه‌آلودِ همیشگی است. هیچ‌کس به‌خاطر واقع‌گرایی سراغ این سریال نمی‌رود. بیشتر اوقات اغراق‌آمیز است، اما دقیقاً همین باعث جذابیتش می‌شود. اگر می‌خواهید برای ۴۳ دقیقه ذهنتان را خاموش کنید، تماشای آن را پیشنهاد می‌کنم. نقد بازبینی‌شده: خُب، تصمیم گرفتم نقد قبلی‌ام را درباره این سریال بازنویسی کنم. در نقد اولیه‌ام با این جمله تمام کرده بودم: «اما از نظر کیفیت به...

سریال «911» برای ما یک لذتِ گناه‌آلودِ همیشگی است. هیچ‌کس به‌خاطر واقع‌گرایی سراغ این سریال نمی‌رود. بیشتر اوقات اغراق‌آمیز است، اما دقیقاً همین باعث جذابیتش می‌شود. اگر می‌خواهید برای ۴۳ دقیقه ذهنتان را خاموش کنید، تماشای آن را پیشنهاد می‌کنم. نقد بازبینی‌شده: خُب، تصمیم گرفتم نقد قبلی‌ام را درباره این سریال بازنویسی کنم. در نقد اولیه‌ام با این جمله تمام کرده بودم: «اما از نظر کیفیت به آن ایرادی ندارم؛ کاری را که انجام می‌دهد خوب انجام می‌دهد. مشکل این است که آنچه انجام می‌دهد هزار بار قبلاً انجام شده است.» این دیدگاه وقتی سریال پخش شد هم برایم صادق بود؛ کارها را خوب انجام می‌داد، اما شبیه خیلی از سریال‌های دیگر با همان مفهوم کلی بود. حالا اما کم‌کم دارد برایم جذاب‌تر می‌شود. شخصیت‌ها در قالب‌هایی شبیه NCIS یا Law & Order شکل گرفته‌اند — طوری که می‌توان دیالوگ‌های یکی را در دیگری گذاشت و بیننده تفاوت زیادی حس نکند. و این نکته خوب است؛ شخصیت‌ها واقعاً ملموس‌تر شده‌اند. داستان‌ها هرچه جلو رفته‌اند اغراق‌آمیزتر و شبیه ملودرام شده‌اند، اما به بهترین شکل ممکن. سریال به سمت سرگرمی خالص رفته است. از وضعیتی که قبلاً فقط «دیده‌شده» بود، تبدیل شده به سریالی سرگرم‌کننده که نسبت به شخصیت‌ها دلبسته شده‌ام، و حالا خوشحالم که همسرم مرا به دیدنش ترغیب می‌کند. پس نقد اولیه را اینجا نگه می‌دارم تا نشان دهم نظر آدم‌ها می‌تواند تغییر کند و من هم آن را بازنگری می‌کنم. فصل‌های اول واقعاً حالتِ «قبلاً دیده‌شده» داشتند، اما حالا به چیزی تبدیل شده که سرگرم‌کننده و دیدنی است. برای سریالی که قبلاً این همه تکرارش را دیده‌ام، این تغییر واقعاً غافلگیرکننده است. نقد اولیه: نامزدم این سریال را تماشا می‌کند. من قبلاً آن را دیده بودم. چیز خاص بدی در آن نیست؛ داستان‌ها خوب نوشته شده‌اند، بازی‌ها مناسب‌اند و می‌تواند جذاب باشد. اما... من در دههٔ ۹۰ سریال ER را می‌دیدم. Chicago Fire، Hill Street Blues، Law & Order، CHiPs، Baywatch — هر کدامش را دیده‌ام. مشکل من این است که این سریال شبیه بسیاری از درام‌هایی است که در طول سال‌ها دیده‌ام، و به همین خاطر واقعاً نمی‌توانم چندان به آن علاقه‌مند شوم. با این حال از نظر کیفیت به آن ایراد نمی‌گیرم؛ کاری را که انجام می‌دهد خوب انجام می‌دهد. فقط اینکه آنچه می‌کند هزار بار قبلاً انجام شده است. سریالی پر از اکشن، با صحنه‌های تأثیرگذاری که مرا به‌خاطر همراهی با تیم «9-1-1» به گریه انداخت. سریالی خنده‌دار اما در عین حال واقع‌گرایانه و دراماتیک. شاید حرف‌هایم واضح نباشد، اما ارزش دیدن دارد. این سریال را توصیه می‌کنم. سریال آشغال و «ووک» ساختهٔ فاشیست‌های لیبرال، پر از تبلیغات LGBT. دو شخصیت لزبین، هفت شخصیت همجنس‌گرا، سه شخصیت دوجنس‌گرا و یک شخصیت ترنسجندر دارد. این سریال اصلاً واقع‌گرایانه نیست. انگار یک نوجوان همجنس‌گرا فیلمنامه را نوشته باشد. اما آزاردهنده‌ترین چیز درباره این سریال، الیور استارک (بازیگری که نقش «باک» را بازی می‌کند) است؛ شخصیتی بسیار آزاردهنده و زشت که هر وقت صورتش را می‌بینم یا صدایش را می‌شنوم حالت تهوع می‌گیرم. خلاصه اینکه اگر با رنگین‌کمان‌ها و تبلیغات کوئیر موافق نیستید، وقتتان را برای این سریال بی‌کیفیت هدر ندهید.