سریال Murderbot

با اینکه این داستان تا حدی جذابیت دارد، شیوه‌ی پرداخت آن ضعیف است. «Murderbot» فضایی خاص و کمدی سیاه دارد. ایده‌ی رباتی که از قیدهای برنامه‌ریزی‌شده‌اش رهایی یافته و از دیدگاهی منحصر به فرد به تماشای انسان‌ها می‌پردازد جذاب است. داشتن الکساندر اسکارسگارد در نقش اصلی هم تصمیم خوبی است؛ او در درام‌های متفاوت خوب بازی می‌کند، همان‌طور که در «True Blood» نشان داد. اما متأسفانه نیاز...

با اینکه این داستان تا حدی جذابیت دارد، شیوه‌ی پرداخت آن ضعیف است. «Murderbot» فضایی خاص و کمدی سیاه دارد. ایده‌ی رباتی که از قیدهای برنامه‌ریزی‌شده‌اش رهایی یافته و از دیدگاهی منحصر به فرد به تماشای انسان‌ها می‌پردازد جذاب است. داشتن الکساندر اسکارسگارد در نقش اصلی هم تصمیم خوبی است؛ او در درام‌های متفاوت خوب بازی می‌کند، همان‌طور که در «True Blood» نشان داد. اما متأسفانه نیاز مداوم و تقریباً وسواسی این روزها به نشان‌زدن گزینه‌های قابل پیش‌بینی مرتبط با موضوعات تنوع و برابری (DEI) کار را خراب می‌کند. نتیجه این می‌شود که شخصیت‌های فرعی عمدتاً به کاریکاتورهایی خسته‌کننده از نوع «ووک» تبدیل شده‌اند. حیف است چون بازیگران قابلی هم در مجموعه حضور دارند؛ مثلاً دیوید دستمالچیان با وجود محدودیت‌های شخصیتش، نقش یک دانشمندی تقویت‌شده با هوش مصنوعی را با طعنه‌ای زیرپوستی و جذاب اجرا می‌کند که نسبت به ربات مشکوک و خصمانه است. از لحاظ فنی هم جلوه‌های ویژه قابل قبول اما برجسته نیستند و داستان پتانسیل دارد اما به‌واسطه لحن سریال مهار می‌شود. به‌طور خلاصه، مسخره‌کردن سطحی ویژگی‌های «ووک» انسان‌ها از منظر یک ربات باعث نمی‌شود آن ویژگی‌ها کمتر «ووک» به نظر برسند. مثل بسیاری از سریال‌هایی که تحت تأثیر رویکردهای DEI قرار گرفته‌اند، این هم فرصتی از دست‌رفته است. باز هم حیف. موافق نظر قبلی هستم؛ سریال در کلیت تاریک است که احتمالاً یکی از دلایل اصلیِ پسندیدن من است. آثار کمی این زاویه را انتخاب می‌کنند، بنابراین دیدن یکی با پتانسیل جالب است. یادآور «Resident Alien» است، اما از منظر یک ربات (هرچند من بعد از چند فصل از آن خسته شدم). فکر نمی‌کنم این سریال ماندگاری زیادی داشته باشد—شاید اشتباه کنم. نمره‌ام ۷ است، در واقع بین ۶.۵ تا ۷؛ تا وقتی سرگرمم می‌کند به تماشای آن ادامه می‌دهم.