سریال Mrs. America

در ابتدا به تماشای این مجموعهٔ محدود جذب شدم چون اوایل دههٔ ۷۰ برایم دوره‌ای جذاب است (در آن زمان کودک بودم و خاطراتم پراکنده‌اند). خوشحالم که تا پایانِ نُه قسمت همراه شدم؛ هر قسمت عمدتاً بین ۴۵ دقیقه تا یک ساعت است. اول اینکه بازی‌ها فوق‌العاده‌اند. از کیت بلانشت انتظار می‌رود در هر نقشی درخشان باشد، اما عمقی که به شلافلی می‌بخشد واقعاً تأثیرگذار است....

در ابتدا به تماشای این مجموعهٔ محدود جذب شدم چون اوایل دههٔ ۷۰ برایم دوره‌ای جذاب است (در آن زمان کودک بودم و خاطراتم پراکنده‌اند). خوشحالم که تا پایانِ نُه قسمت همراه شدم؛ هر قسمت عمدتاً بین ۴۵ دقیقه تا یک ساعت است. اول اینکه بازی‌ها فوق‌العاده‌اند. از کیت بلانشت انتظار می‌رود در هر نقشی درخشان باشد، اما عمقی که به شلافلی می‌بخشد واقعاً تأثیرگذار است. رز بیرن کاملاً در قامت گلوریا استاینم فرو می‌رود، تریسی اولمنِ دست‌کم‌گرفته‌شده در نقش بتی فریدان بی‌نقص است و مارگو مارتیندیلِ همیشه‌ی خوب، در نقش جنگ‌طلبِ بلا آزبگ بسیار مفرح است. دوم اینکه روایت میان حدود شش شخصیت اصلی در چند سال پرتلاطم به‌خوبی تنیده می‌شود، بی‌آنکه صرفاً صورتِ «بعد این شد، بعد آن شد» به خود بگیرد. فیلمنامه هوشمندانه و احساسی است؛ واقعاً تولیدی در سطح یک کلاسِ A. نقطه‌ای که می‌توانست بهتر باشد، تمرکز بیشتر روی شرلی چیشولم است که به‌نظرم کمی نادیده گرفته شده (طعنه‌آمیز است چون کم‌نمایندگیِ ناشی از نژاد، مکرراً مطرح می‌شود). داستان او نه تنها از این جهت مهم است که اولین زن سیاه‌پوستِ نامزد ریاست‌جمهوری بود — کمتر از یک دهه پس از لغو قوانین جیم کرو — بلکه واضحاً مشابهتی با اوضاع سیاسی کنونی ما دارد. همچنین ابتدا انتظار داشتم اثری با برچسبِ جناح چپ ببینم؛ هرچند سریال تا حدی به آن سمت متمایل است (شلافلی دست‌کم در بهترین حالت به‌عنوان یک ضدقهرمان تراژیک نشان داده می‌شود)، اما به‌نظرم تبلیغات سیاسیِ دست‌پاچه و سطحی نیست. شخصیت‌های سوی مقابلِ طیف (اکثرشان) هم پرنقص‌اند؛ گاهی تلخ، کودکانه، خودخواه، حقیر و — تعجب‌آور اما واقعی — حتی متعصب. یکی دیگر از جنبه‌های لذت‌بخش برای من جنبهٔ نوستالژیک و کیچِ کار بود: لباس‌ها، موسیقی، یک ارجاع تصادفی به «Maude» (چگونه می‌توانست نباشد) و یک نظر طنزآمیز اما گویا از فریدان درباره اینکه «مری» هیچ‌وقت به آپارتمان «رودا» سر نمی‌زند. به‌شدت این سریال را به هرکسی که به آن دوره و به اصلاحیهٔ برابری حقوق (Equal Rights Amendment — ERA) علاقه‌مند است، توصیه می‌کنم — باوجود آزادی‌های دراماتیک، بازیگران و نوستالژیِ زمانِ بسیار متفاوتی که هنوز هم آشنا به‌نظر می‌رسد.