سریال Ironheart

دوستش دارم؛ طرفدارِ این ملکهٔ جوان هستم که برنده شود. فضای شیکاگو هم خیلی به دلم نشست. شاید بعد از پخش سه قسمت پایانی نظر مفصلی بنویسم. فعلاً برای من 7 از 10 است، ولی برای مقابله با بمباران نظرات منفی آشکار بهش نمرهٔ 10 می‌دهم. دادن امتیاز 1 از 10 به این شکل واقعاً جدی نیست. حداقل 5 از 10 ارزش دارد. شکایت‌هایی که می‌بینم...

دوستش دارم؛ طرفدارِ این ملکهٔ جوان هستم که برنده شود. فضای شیکاگو هم خیلی به دلم نشست. شاید بعد از پخش سه قسمت پایانی نظر مفصلی بنویسم. فعلاً برای من 7 از 10 است، ولی برای مقابله با بمباران نظرات منفی آشکار بهش نمرهٔ 10 می‌دهم. دادن امتیاز 1 از 10 به این شکل واقعاً جدی نیست. حداقل 5 از 10 ارزش دارد. شکایت‌هایی که می‌بینم عملاً خلاصه می‌شود در: 1) کمیک بد بود، 2) به آیرون‌من بی‌احترامی شد، 3) او صرفاً جانشین آیرون‌من است، 4) او پروژه‌های کامل‌شدهٔ مدرسه را فروخت؛ تونی هرگز چنین کاری نکرد! به‌طور کلی این انتظارها خجالت‌آورند. پس از سه قسمت از Ironheart، همان حس آشنای مارول به من دست داده: انگار چیز جالبی در این سری هست، اما در میان سروصدا، کلیشه‌ها و شخصیت‌هایی که هنوز دلیل قانع‌کننده‌ای برای دلبستگی به آن‌ها نداده‌اند، گم شده است. از جنبهٔ مثبت شروع کنیم: خط داستانی هوش مصنوعی—قوی‌ترین بخش سریال—با ظرافت بیشتری از آنچه انتظار داشتم پرداخته شده. ناتالی، دوست درگذشتهٔ ری‌ری که حالا به‌صورت یک آگاهی آزمایشی از طریق اسکن مغزی حفظ شده، نزدیک‌ترین چیز به پرسش‌های واقعی دربارهٔ حافظه، هویت و تداوم عاطفی است: آیا این واقعاً ناتالی است یا فقط شبحی ساخته‌شده از آشنایی و غم؟ موضوعات عمیقی‌اند و سریال اجازه می‌دهد این پرسش‌ها نفس بکشند بدون آن‌که با توضیحات اضافی خفه‌شان کند. همین به‌تنهایی از خیلی از آثار فاز ۴ مارول عمق بیشتری می‌سازد. حضور Ezekiel Stane هم سورپرایز خوبی بود؛ پسر Obadiah از آن نکات عمیق و کمتر شناخته‌شدهٔ مارول است که جواب می‌دهد—کمی عجیب و اخلاقاً خاکستری و همین باعث پیش‌بینی‌ناپذیر شدن او می‌شود. Matthew Elam تأثیرگذار است و در کنار Alden Ehrenreich (که به نظر دوباره از کار لذت می‌برد) نیروی تازه‌ای به بازیگران می‌دهند که در غیر این‌صورت حس می‌شود با نسخه‌ای قالبی جمع شده‌اند. متأسفانه بیشتر شخصیت‌ها در حال حاضر شبیه کلیشه‌هایی هستند که لباس‌های متفاوتی پوشیده‌اند. پتانسیل در جمع بازیگران وجود دارد، اما حالا از ما خواسته شده نسبت به این گروه جنایتکار احساساتی داشته باشیم بدون اینکه دلیلی به ما داده شود. گفته می‌شود تراژیک‌اند، خشن‌اند، شاید همدیگر را دوست دارند؟ سرمایه‌گذاری احساسی را به‌صورت اعتباری طلب می‌کنند و مطمئن نیستم سریال هنوز شایستهٔ آن اعتماد شده باشد. دربارهٔ نمایش فرهنگ سیاه‌پوستان هم—به نیکی باید گفت سریال تلاش می‌کند جشن بگیرد—اما گاهی بیش از حد به وجه سطحیِ «حال‌و‌هو» تکیه می‌کند و بعضی لحظات تماشای‌شان دردناک است. با این حال از برخی تله‌های فاجعه‌بار پرهیز می‌کند. در نیمهٔ راه، Ironheart جرقه‌هایی از تفکر (به‌ویژه حول هوش مصنوعی و هویت) دارد، اما توسط روایت ایمن و کسالت‌آور، قوس‌های شخصیتی نپخته، استریوتایپ‌ها و اتکای بیش‌ازحد به فرمول مارول سنگین شده است. اگر سریال بیشتر به عجیب‌وغریبِ غم‌به‌عنوان‌آی‌آی بچسبد، شاید بتواند «قلب» پیدا کند؛ تا آن زمان، خوب است، اما فقط خوب. کاملاً مشخص است که در دو قسمت پایانی عقب‌نشینی کرده‌اند تا برای داستان بزرگ‌تری در آینده جا بگذارند، اما این موضوع کمی از لذت کلی‌ام کم کرد و نمره را از 7 (شاید 8) به 6 کاهش داد. بله، لازم نیست همه‌چیز را فوراً فاش کنند اگر داستان کامل نشده، اما باید تخریب و پیامدهای بیشتری از درگیری‌ها می‌دیدیم. بخش «قلب» Ironheart در نهایت فقط یک داستان تأثرآمیز شد (که برای لحظه‌ای من را تحت تأثیر قرار داد). ولی کی قهرمان را به‌خاطر عملکرد فعلی‌اش دوست می‌کنیم نه گذشته‌اش؟ با توجه به پایان، شاید هیچ‌وقت. همچنین افشای شرور اصلی چندان تأثیرگذار نبود؛ کسی مثل او باید هم در هیجان و هم در ترس از اتفاقات آینده برای قهرمانان MCU مو بر تن آدم سیخ کند. اما مثل قهرمان، من هم هیچ احساسی نداشتم—شاید این هم جزئی از قصه است؟ فریب؟ به هر حال امیدوارم معنایش حضور بیشتر X‑Men باشد. از دوران فاز 2 به بعد لیست فازهای MCU را چک نکرده‌ام، پس واقعاً نمی‌دانم چه در پیش است. در اصل انتظار زیادی از این سریال نداشتم چون این روزها نویسنده‌ها ضعیف‌اند. به‌اصطلاح ترقی‌خواهان هالیوود آن‌قدر به برتری سفیدپوستی خود مطمئن‌اند که داستانی نوشتند که در آن نابغهٔ دختر فقط به‌خاطر رنگ پوستش می‌تواند تبدیل به یک مجرم شود—تعصب سختِ انتظارهای پایین. فقط یک نژادپرست واقعی می‌تواند فکر کند به‌خاطر رنگ پوستش از دیگران برتر است. لیبرال‌ها نژادپرست‌های واقعی‌اند چون باور دارند ذاتاً بهترند. این بازیگران شایستهٔ نمایندگی بهترند؛ متأسفانه هالیوود آن‌ها را این‌طور می‌بیند. داستان سطحی است؛ هیچ‌چیز در اپیزودی که تماشا می‌کنید شما را به دیدن قسمت بعدی ترغیب نمی‌کند. بنابراین من قطعش کردم و بعد از قسمت سوم (شاید هم دوم) تماشا را متوقف کردم. خیلی فراموش‌شدنی است.