سریال Alien: Earth

چرا فیلم‌های اصلی «بیگانه» و دنباله‌اش «بیگانگان» موفق بودند؟ داستان پیش‌زمینه شاید اغراق‌آمیز بود، اما برخورداری از خشونت، حس واقع‌گرایی و خُردنشدنِ باورپذیری آنها را قابل‌قبول می‌کرد. شخصیت‌ها افرادی خشن، بالغ و توانمند بودند که انتظار می‌رفت در یک کشتی باری فضایی یا در ارتش ببینی؛ همه‌چیز منطقی به‌نظر می‌آمد. حالا تصور کنید شخصیت‌هایی با چهره‌های ملایم که بیشتر شبیه استادان دانشگاه یا مربیان کلاس یوگا...

چرا فیلم‌های اصلی «بیگانه» و دنباله‌اش «بیگانگان» موفق بودند؟ داستان پیش‌زمینه شاید اغراق‌آمیز بود، اما برخورداری از خشونت، حس واقع‌گرایی و خُردنشدنِ باورپذیری آنها را قابل‌قبول می‌کرد. شخصیت‌ها افرادی خشن، بالغ و توانمند بودند که انتظار می‌رفت در یک کشتی باری فضایی یا در ارتش ببینی؛ همه‌چیز منطقی به‌نظر می‌آمد. حالا تصور کنید شخصیت‌هایی با چهره‌های ملایم که بیشتر شبیه استادان دانشگاه یا مربیان کلاس یوگا هستند، در همان محیط حضور داشته باشند. دقیقا همین چیزی است که در «Alien: Earth» می‌بینید. می‌توان گفت مجموعه‌ای از کالیفرنیایی‌های طبقه متوسطِ چپ‌گرا که روبه‌رو با هیولاهای بیگانه‌اند. در قالب یک کمدی سیاه شاید پتانسیل داشت، اما... همان‌طور که انتظار می‌رود، حس قابل‌باور بودن، واقع‌گرایی خام و دلهره‌آورِ خزنده وجود ندارد. شخصیت‌پردازی و بازی‌ها هم چندان الهام‌بخش نیستند. داستانی بی‌نوآوری که سنگیناً از فیلم‌های اصلی اقتباس می‌کند و حتی موفق می‌شود یک کپی ضعیف از «بلید رانر» هم به‌جا بگذارد، بر سردی و یکنواختی کلی می‌افزاید. در مجموع، کل ایدهٔ ابتدایی غیرقانع‌کننده به‌نظر می‌رسد. واقعاً نمی‌فهمم چگونه از متریال نمادین و باکیفیت، چیزی این‌قدر آماتور ساختند، اما خب ساختند. توصیه نمی‌کنم. دو قسمت را دیده‌ام و در بهترین حالت متوسط است. ایدهٔ اولیه خوب است، اما واقعاً تنش و خطر لازم وجود ندارد. شخصیت‌های اصلی انگار زرهٔ داستانی دارند: زنومورف می‌تواند اتاقی پر از آدم را در ثانیه‌ها تکه‌تکه کند، اما شخصیت‌های اصلی یا فقط بی‌خطر پرت می‌شوند یا اصلاً مورد حمله قرار نمی‌گیرند. احتمال اینکه زنومورف از لاشهٔ کشتی فرار کند، روی زمین رها شود و تکثیر یابد حتی مطرح هم نمی‌شود و به‌عنوان منبع تنش استفاده نمی‌شود. برای مجموعه‌ای به نام Alien: EARTH این یک لغزش جدی است. از سوی دیگر، ارجاعات به فیلم‌های قبلی سری به‌ اندازهٔ «Aliens: Romulus» آزاردهنده یا مصنوعی نیستند. موجودات جدید و شناخت توانایی‌هایشان یکی از نقاط روشن کارند، اما مجموعه به خاطر شخصیت‌ها محدود شده است. به‌جز رهبرِ تیمِ سنثِ مصمم، بقیهٔ کاراکترها طورِ عمده کودک‌وارند و شخصیت مستقل و مشخصی برای هر کدام نوشته نشده، بنابراین واکنش‌ها و انگیزه‌هایشان مشابه و تخت به‌نظر می‌رسد. «Alien: Earth» ورودی جسورانه و هیجان‌انگیزی به جهان بیگانه است و برای من حسِ تازه‌ای به این فرنچایز می‌دهد. چیزی که این سری را متمایز می‌کند موجودات جدید و فوق‌العاده‌ای‌اند؛ نه صرفاً گونه‌هایِ متفاوتِ زنومورفِ آشنا، بلکه طراحی‌هایی کاملاً نو که اسطوره‌شناسی را به‌صورتی ترسناک و خیال‌انگیز گسترش می‌دهند. قسمت پنجم جای ویژه‌ای دارد. مثل یک فیلم مستقل عمل می‌کند و بیشتر از بسیاری از فیلم‌های خود فرنچایز تنش، جو و کاراکترپردازی ارائه می‌دهد. من کاملاً درگیر شدم و نمی‌توانستم چشم بردارم؛ احساسی که سال‌ها با محتوای بیگانه تجربه نکرده بودم. صادقانه بگویم، زنومورف کلاسیک با گذشت زمان تاحدی قابل‌پیش‌بینی شده است. زنومورف هنوز نمادین است، اما ترس‌هایش بر اثر نمایش مکرر محدود شده‌اند. «Alien: Earth» با ترکیب ریشه‌های ترس‌آور آشنا و عناصر علمی-تخیلی جذاب، به‌ویژه معرفی گونه‌های جدید که واقعاً غیردنیوی به‌نظر می‌رسند، از این تکرار فرار می‌کند. این توازن بین وحشت و شگفتی مرا از ابتدا تا انتها محصور نگه داشت. آدمی واقعاً فکر پشت این را خوب کرده. پیوند دادن داستان پیتر پن و بچه‌های گمشده هم عالی بود. در کل، «Alien: Earth» بسیاری از آثار قبلی فرنچایز را پشت سر می‌گذارد. به DNA اصلی سری احترام می‌گذارد و در عین حال جرات تکامل را دارد. نتیجه چیزی است که ترسناک، تازه و پر از امکانات به‌نظر می‌رسد. واقعاً امیدوارم این پایان کار نباشد؛ اگر فصل دوم بیاید، من اولین نفر خواهم بود که می‌نشینم تماشا کنم. 9/10 خیلی خوب! از کودکی که اولین فیلم را دیدم منتظر یک سریال بیگانه بودم. خدا را شکر. ممنون و لطفاً ادامه بدهید. این شروع بسیار خوبی بود؛ امیدوارم قسمت‌های بیشتری بیاید و اقتباس‌های فرعیِ بیشتری، از جمله یک سریال برای نسخهٔ اصلی، ساخته شود.