سریال When Calls the Heart

سریال «وقتی دل فرا می‌خواند» به نمایش بیمارگونه‌ای از پروپاگانداهای فرهنگی تبدیل شده که مشخصه جوامع مردسالار است. زنان به ازدواج، فرزندداری و خانه‌داری تقلیل یافته‌اند. در این قرن، زنان در سراسر جهان با تهدیدات فزاینده‌ای نسبت به امنیت جانی و اقتصادی‌شان مواجه شده‌اند. از نظر فرهنگی به عقب برگشته‌ایم؛ جهش‌های اجتماعی زنان در اواخر قرن بیستم انگار رنگ‌باخته‌اند. این سریال می‌توانست با زنان امروز ارتباط...

سریال «وقتی دل فرا می‌خواند» به نمایش بیمارگونه‌ای از پروپاگانداهای فرهنگی تبدیل شده که مشخصه جوامع مردسالار است. زنان به ازدواج، فرزندداری و خانه‌داری تقلیل یافته‌اند. در این قرن، زنان در سراسر جهان با تهدیدات فزاینده‌ای نسبت به امنیت جانی و اقتصادی‌شان مواجه شده‌اند. از نظر فرهنگی به عقب برگشته‌ایم؛ جهش‌های اجتماعی زنان در اواخر قرن بیستم انگار رنگ‌باخته‌اند. این سریال می‌توانست با زنان امروز ارتباط برقرار کند اگر نشان می‌داد که در گذشته زنان تا چه حد گروهی فعال و تصمیم‌گیرنده بوده‌اند. با این همه نمایش اغراق‌آمیز ازدواج و خانواده در سرگرمی‌ها و رسانه‌های امروز، من ترجیح می‌دهم این سریال را «وقتی پدرسالاری فرا می‌خواند» بنامم. به‌جای ارج نهادن به تصمیم‌گیرندگان و کنشگران زن گذشته، این سریال دل‌بسته کسانی است که به پیش‌بند گذشته — زمانی که آزادی اندک و آسیب بسیار بود — چنگ زده‌اند. می‌توانست یک شخصیت زن را داشته باشد که یادآور آلیس گای، ذهن درخشان مخترع سینما و کارگردانی فیلم در اوایل قرن بیستم باشد. در عوض، با بازیگر بازنشسته‌ای به نام رزمری روبه‌رو می‌شویم که خانواده‌اش را دوست دارد اما همیشه حس می‌کند چیزی در زندگی‌اش کم است و به دنبال کاری بیرون از خانه می‌گردد. اشتیاق او برای خلاقیت و پیشرفت انگار در قید و بند زندگی خانوادگی خفه شده است. سریال می‌توانست شخصیت زن دیگری را داشته باشد که یادآور موفق‌ترین رمان‌نویس تاریخ جهان، آگاتا میلر، باشد. اما به‌جای آن، با مادری پیش‌بینی‌پذیر و پسر بشاش (دست‌کم خوش‌رفتار) روبه‌رو می‌شویم که درباره زندگی روزمره در جامعه‌ای با مشکلات اقتصادی می‌نویسد؛ جامعه‌ای را او انتخاب کرده است در حالی که می‌توانست در جای دیگری زندگی‌ای با امنیت مالی داشته باشد — انتخابی که برای پسرش بهتر به نظر می‌رسید. زمانی «وقتی دل فرا می‌خواند» — برای انصاف — شخصیت زن کارآفرینی به نام فیونا (و زنی جذاب) را در اختیار داشت. حالا او به لطف خوشحالیِ نسخه پدرسالارانه سریال غایب شده است. او می‌توانست به نمادی یادبودی از مارثا ماتیلدا هارپر، ذهن درخشان و روح بلندپرواز مخترع مدل فرانشیز کسب‌وکار، تبدیل شود. در عوض، با همسر یک مالک کسب‌وکار — فلورنس — مواجهیم. نهایتاً، مخصوصاً با در نظر گرفتن فضای پرتنش سیاست معاصر، خوب بود اگر شخصیتی زنانه داشتیم که ما را به یاد ویکتوریا کلافلین، اولین زنی که برای ریاست‌جمهوری ایالات متحده نامزد شد، بیندازد. اما در عوض به لوکاس محدود شده‌ایم؛ مردی کند و ساده‌لوح که کارنامه سیاسی‌اش با گذشته‌اش لکه‌دار شده است. «وقتی پدرسالاری ۲.۰» بازتاب‌دهنده وضعیت هولناکی است که زنان از نظر اجتماعی و فرهنگی هنوز مجبور به تحمل آن هستند.