فیلم Anastasia 1956

اگرچه از نظر تولید صحنه و جلوه‌ها فیلمی پُرزرق‌وبرق و باشکوه است، اما جمع اجزای آن انگار هرگز به یک کل قابل‌تأمل تبدیل نمی‌شود. یول برینر نقش بونین، ژنرال سابق و حالا رستوران‌دار بلندپروازی را بازی می‌کند که سال‌ها سرمایه‌گذارانش را قانع کرده یافته‌ای است از آخرین فرزند زنده‌مانده تزار نیکلای دوم. او «آنا»ی بیمارگونه و پریشان (اینگرید برگمن) را پیدا کرده و امیدوار است...

اگرچه از نظر تولید صحنه و جلوه‌ها فیلمی پُرزرق‌وبرق و باشکوه است، اما جمع اجزای آن انگار هرگز به یک کل قابل‌تأمل تبدیل نمی‌شود. یول برینر نقش بونین، ژنرال سابق و حالا رستوران‌دار بلندپروازی را بازی می‌کند که سال‌ها سرمایه‌گذارانش را قانع کرده یافته‌ای است از آخرین فرزند زنده‌مانده تزار نیکلای دوم. او «آنا»ی بیمارگونه و پریشان (اینگرید برگمن) را پیدا کرده و امیدوار است با آرایش، آموزش و پوستین بتواند امپراتریس بیوه (هلن هیز) را قانع کند که این زن، واقعاً نوه اوست. افزون بر این، اگر امپراتریس هویت دختر را تأیید کند، بانک انگلستان مبلغ هنگفت ده میلیون پوند را آزاد خواهد کرد. برگمن در نقش دختری آسیب‌پذیر و فراموشکار که از هویت و گذشته‌اش سر درنمی‌آورد، بسیار قوی ظاهر می‌شود؛ بازی او به‌صورت قانع‌کننده‌ای به پیشروی داستان کمک می‌کند و شخصیت آنا هرچه جلو می‌رود، بارورتر و قابل‌باورتر می‌شود (چه واقعیت داشته باشد چه نه). هیز نیز، به‌کمک درخشش مارتیتا هانت در نقش «بارونِس فون لیونبام»، نقش زنی مستبد و بدبین را که در عین حال امیدی خوش‌بینانه در دل دارد، خوب ایفا می‌کند. اما برینر چندان تأثیرگذار نیست؛ او به‌عنوان مکر و توطئه‌گر چندان جالب از کار درنمی‌آید و هرچه داستان پیشرفت می‌کند، شخصیت او که از قبل تا حدودی نامطبوع است، تغییر قابل‌توجهی نمی‌کند تا اینکه در پایان‌بندی‌ای نسبتاً ضعیف و ناامیدکننده (صرف‌نظر از صحت تاریخی) تمام می‌شود. در زمان ساخت فیلم این امکان وجود داشت که یکی از دوشس‌های بزرگ واقعاً زنده مانده باشد و ظاهر رنگارنگ و شیک فیلم تلاش می‌کند از آن شایعات جذاب بهره‌برداری کند. متأسفانه دیالوگ‌ها اغلب پرحرف‌اند و ترکیب بازی‌ها روی صحنه کمکی به برجسته کردن این درام تاریخیِ بخش‌بخش و کند نمی‌کند.