فیلم Dracula A.D. 1972 1972

بله، می‌دانم که نمره‌ام خیلی بالاست، اما خب من از تمام تقابل‌های سر کریستوفر لی در نقش کنت دراکولا و سر پیتر کاشینگ در نقش وان هلسینگ لذت می‌برم (شاید برجسته‌ترین اجرای این دو شخصیت در مجموعه‌ای از فیلم‌ها در سینما باشند)، و به‌روزرسانی معاصرِ آن فیلم—که آن زمان امروزی بود و حالا تقریباً چهل و پنج سال از آن می‌گذرد—قطعاً جالب توجه است. پس...

بله، می‌دانم که نمره‌ام خیلی بالاست، اما خب من از تمام تقابل‌های سر کریستوفر لی در نقش کنت دراکولا و سر پیتر کاشینگ در نقش وان هلسینگ لذت می‌برم (شاید برجسته‌ترین اجرای این دو شخصیت در مجموعه‌ای از فیلم‌ها در سینما باشند)، و به‌روزرسانی معاصرِ آن فیلم—که آن زمان امروزی بود و حالا تقریباً چهل و پنج سال از آن می‌گذرد—قطعاً جالب توجه است. پس شکایت نکنید! یک آشفتگی کم‌سنجیده. خدای من! در سال 1972 فیلم‌های هَمر هارر در وضعیت ناپایداری بودند، و در تلاشی جسورانه (اما در نهایت بداندیش) برای همراه شدن با زمانه و جلب مخاطب جدید، سراغ یکی از مهره‌های مطمئن رفتند تا امیدهایشان را زنده کنند—کنت دراکولا. فیلم با یک پیش‌درآمد هیجان‌انگیز در سال 1872 آغاز می‌شود، جایی که شاهد نبرد مرگ‌بار دراکولا (کریستوفر لی) و وان هلسینگ (پیتر کاشینگ) هستیم. خاکستر دراکولا را کنار قبر هلسینگ دفن می‌کنند و سپس داستان به سال 1972 می‌پرد. ایده اینکه یکی از نمادین‌ترین هیولاهای سینما را در لندن معاصر رها کنند احتمالاً در زمان خودش فکر خوبی بود، اما هرگز جواب نمی‌دهد؛ فیلم از سرزندگی ژانر ترسناک تهی است و بیشتر شبیهِ تقلیدی از شکوه گذشته به نظر می‌رسد. به جز بخش احیای بسیار خوب در فیلم، باقیِ کار بیش از حد عجیب و کیچ است و بیشتر خنده‌دار است تا ترسناک. مشکلات عمده دیگری هم هست که حتی احتمال پذیرش فیلم در قالب پارودی را هم از بین می‌برد. دراکولا عملاً کار زیادی انجام نمی‌دهد و در مکانی کوچک محصور است (دوباره همین مشکل!)، بنابراین واقعاً لندن معاصر را به‌هم نمی‌ریزد؛ در حالی که «جوانان» سال 1972 که هسته روایت را تشکیل می‌دهند خودشان هم از مد افتاده‌اند! این مسئله با موسیقی متن نسبتاً افتضاح که باید ده سال پیش در گاوصندوق قفل می‌شد، بدتر هم می‌شود. برخی از ویژگی‌های شاخص همر تلاش می‌کنند از میان این کدورت سر بیرون آورند، اما این نبردی از پیش باخته است؛ هویت بصری شرکت در میانهٔ فیلمنامه‌ای مضحک و کارگردانی کارتونی گم شده است. فیلم طرفدارانی دارد و اگر اکنون، چند دهه بعد، آن را ببینید می‌توان دست‌کم با نوعی محبّت پذیرفت، اما فیلم ضعیفی است و آغازگر دوره‌ای غم‌انگیز برای یک شرکت تولید بزرگ به‌شمار می‌رود. 4/10