فیلم Teorema 1968

امروزه هر بار که ترنس استمپ را می‌بینم، تعجب می‌کنم چگونه به چنین جایگاه نمادینی رسیده — تا وقتی فیلم‌هایی مثل این را می‌بینم. او غریبه‌ای جذاب و از نظر جنسی مرموز است که به خانواده‌ای مرفه سر می‌زند و همراهشان می‌ماند؛ به‌تدریج تک‌تک اعضای خانواده را اغوا می‌کند — پسران و دختران، حتی خدمتکار — و در آخر پدر را هم تسخیر می‌کند، سپس...

امروزه هر بار که ترنس استمپ را می‌بینم، تعجب می‌کنم چگونه به چنین جایگاه نمادینی رسیده — تا وقتی فیلم‌هایی مثل این را می‌بینم. او غریبه‌ای جذاب و از نظر جنسی مرموز است که به خانواده‌ای مرفه سر می‌زند و همراهشان می‌ماند؛ به‌تدریج تک‌تک اعضای خانواده را اغوا می‌کند — پسران و دختران، حتی خدمتکار — و در آخر پدر را هم تسخیر می‌کند، سپس می‌رود و خانواده‌ای را که تا پیش از آن عملکردی عادی، اگرچه نه کاملاً رضایت‌بخش، داشت با خلأهای عمیقی در زندگی‌شان تنها می‌گذارد. تم جنسی برجسته است، اما پازولینی ما را به درون روان شخصیت‌ها می‌برد تا اینکه چه چیزی آنها را وادار به حرکت می‌کند — خواسته‌هایشان، گفتنی و ناگفته؛ عواطف سرکوب‌شده و لغزش‌های کوچک‌شان — همه با دیالوگ‌های بسیار اندک. و از آن «اندک» می‌گویم چون همین دیالوگ‌های اندک نقش مهمی در فیلم دارند. اینیو موریکونه فضاسازی صوتی باشکوهی برای اثر فراهم می‌آورد (شاید ترومپت‌ها به همان اندازه برجسته نباشند)، که با یاری موزارت و تصویربرداری ملایم اما برازنده، در پس‌زمینه مناظر زیبای لمباردی ترکیب شده و فیلمی تأمل‌برانگیز و جست‌وجوگرانه درباره روح پدید می‌آورد.