بیوگرافی
لاورا بتتی (با نام تولد ترومبتّی؛ ۱ مه ۱۹۲۷ – ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۴) بازیگر ایتالیاییای بود که بهویژه بهخاطر همکاریاش با کارگردانهایی چون فدریکو فلینی، پیر پائولو پازولینی و برناردو برتولوچی شناخته میشد. او دوستی دیرینهای با پازولینی داشت و در سال ۲۰۰۱ مستندی دربارهٔ او ساخت.
بتتی بهخاطر بازی در...
لاورا بتتی (با نام تولد ترومبتّی؛ ۱ مه ۱۹۲۷ – ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۴) بازیگر ایتالیاییای بود که بهویژه بهخاطر همکاریاش با کارگردانهایی چون فدریکو فلینی، پیر پائولو پازولینی و برناردو برتولوچی شناخته میشد. او دوستی دیرینهای با پازولینی داشت و در سال ۲۰۰۱ مستندی دربارهٔ او ساخت.
بتتی بهخاطر بازی در نقشهای عجیب، کریه، غیرمتعارف، ناپایدار یا دیوانهوار مشهور شد، مانند رجینا در فیلم Novecento (۱۹۰۰) برناردو برتولوچی، آنا مدیوم در Twitch of the Death Nerve، جووانا لا پاتزا در Woman Buried Alive، ریتا زیگای هیستریک در Sbatti il mostro in prima pagina، ترز در Private Vices, Public Virtues، امیلیا خدمتکار در Teoremaِ پیر پائولو پازولینی که برای آن جایزهٔ ولپی بهترین بازیگر زن را دریافت کرد، و میلدرد همسر شخصیت اصلی در Hatchet for the Honeymoonِ ماریو باوا.
لاورا ترومبتّی در کازالکِکیو دی رنو، در نزدیکی بولونیا به دنیا آمد و از کودکی به آواز علاقهمند شد. نخستین فعالیت حرفهایاش در هنر بهعنوان خوانندهٔ جاز بود و سپس به رم نقلمکان کرد.
بتتی اولین نقش سینماییاش را در La Dolce Vita (۱۹۶۰)ِ فدریکو فلینی ایفا کرد. در سال ۱۹۶۳، او دوست صمیمی شاعر و فیلمساز پیر پائولو پازولینی شد. در سایهٔ کارگردانی او استعداد درخشانی نشان داد و در هفت فیلم او بازی کرد، از جمله La ricotta (۱۹۶۳)، Teorema (۱۹۶۸)، نسخهٔ ۱۹۷۲ او از The Canterbury Tales که در آن نقش Wife of Bath را بازی کرد؛ و Salo (۱۹۷۵) («120 Days of Sodom») که جنجالبرانگیز بود.
در ۱۹۷۶، بتتی نقش رجینا، یک فاشیست بیرحم و دارای انحرافات جنسی، را در Novecento (۱۹۰۰)ِ برناردو برتولوچی بازی کرد. او همچنین نقش Miss Blandish را در Last Tango in Paris (۱۹۷۲) ایفا کرد، هرچند تکسکانس او حذف شد.
در سال ۱۹۷۳، او برای نسخهٔ ایتالیایی فیلم The Exorcistِ ویلیام فریدکین صدای شیطان را دوبله کرد.
از دههٔ ۱۹۶۰، بتتی بخش زیادی از وقتش را به ادبیات و سیاست اختصاص داد. او الهامبخشِ بسیاری از چهرههای برجستهٔ سیاسی و ادبی در ایتالیا شد و به نمادی از دوران انقلابی و مارکسیستیِ ایتالیا در دههٔ ۱۹۷۰ تبدیل گشت.
در سال ۲۰۰۱، او مستندی دربارهٔ پازولینی ساخت با عنوان Pier Paolo Pasolini e la ragione di un sogno. او همچنین اوراق مرتبط با دوستی طولانیشان را همراه با بیش از ۱۰۰۰ جلد کتاب و بسیاری اسناد مربوط به پازولینی به آرشیو Fondazione Cineteca di Bologna اهدا کرد و بدینترتیب Centro Studi Archivio Pier Paolo Pasolini را پدید آورد. این مرکزی که بهشدت مورد خواست بتتی بود، همچنین صاحب هزاران عکس و تمام آثار پازولینی—شعر، ادبیات، سینما و روزنامهنگاری—است. پس از مرگ او در ۲۰۰۴، برادرش سرجیو ترومبتّی تمام اسناد شخصی مربوط به دوران حرفهای او را به این مرکز اهدا کرد که آنها را تحت عنوان Fondo Laura Betti جذب نمود.
نمایش بیشتر
