فیلم Traffic 2000

این فیلم را طی سال‌ها چند بار دیده‌ام و هنوز هم یک درام چندنقشی قوی است با بازی‌های قابل‌قبول از سوی بازیگران مختلف. بسته به خط داستانی، نماهای بصری بسیار خوبی هم دارد. نمی‌دانم آن را در میان آثار دیگر سودربرگ کجا قرار دهم (Ocean’s 11 وجههٔ سرگرم‌کننده‌تری دارد)، اما صرف‌نظر از دفعات دیدن، هنوز آن را دوست دارم. ۴.۵/۵ کسی باید دوباره برود مدرسهٔ کارگردانی....

این فیلم را طی سال‌ها چند بار دیده‌ام و هنوز هم یک درام چندنقشی قوی است با بازی‌های قابل‌قبول از سوی بازیگران مختلف. بسته به خط داستانی، نماهای بصری بسیار خوبی هم دارد. نمی‌دانم آن را در میان آثار دیگر سودربرگ کجا قرار دهم (Ocean’s 11 وجههٔ سرگرم‌کننده‌تری دارد)، اما صرف‌نظر از دفعات دیدن، هنوز آن را دوست دارم. ۴.۵/۵ کسی باید دوباره برود مدرسهٔ کارگردانی. این اثرِ هزاره داستان خوبی دارد (که بارها پیش و پس از آن هم روایت شده)، بازیگران خوبی دارد (بیشترشان چهره‌هایی جالب دارند) و صحنه‌های اکشن به‌خوبی اجرا شده‌اند. متأسفانه همهٔ اینها در نحوهٔ افتضاح روایت داستان و نمایش شخصیت‌ها هدر رفته‌اند. رنگ‌ها عجیب‌اند، زوم‌های بی‌مورد، نماهایی که به هیچ‌جا ختم نمی‌شوند، موسیقی متن خسته‌کننده و کلیت فیلم از هر گونه پیوستگی تهی شده و تا دو ساعت و نیم کش آمده است. قابل‌فهم است که سازندگان خواسته‌اند با سبک مستندسازی واقع‌گرایی را برجسته کنند، اما واقعا زیاده‌روی شده. شاید خودشان هم تحت تأثیر برخی مواد نشان‌داده‌شده در فیلم بوده‌اند، یا چه‌بسا خواسته‌اند تماشاگر را طوری حس کنند که انگار مواد مصرف کرده است. یادتان هست زمانی که دولت‌های غربی برای هر چیزی یک «زار» تعیین می‌کردند؟ آنها ظاهراً فراموش کرده‌اند آخرین کسی که چنین عنوانی گرفت چه بلایی سرش آمد. اگر بخواهیم منصف باشیم، شانس «ویکفیلد» (مایکل داگلاس) برای متوقف کردن قاچاق مواد از مکزیک به آمریکا چندان زیاد نبود. در بسیاری جهات، این مأموریت چیزی شبیه یک «قرارداد شرف میان دزدان» است—او با همان مأموران DEA خودش مواجه است که می‌خواهند کارتل «آیالا» را سرنگون کنند، در حالی که جنوب ریوگرانده قوانینش بیشتر شبیه بقای اصلح است. با این حال گاهی به پیشرفتی دست می‌یابند، وقتی که «کارلوس آیالا» (استیون باور) را با تلاش درخشان «گوردون» (دان چیدل) و «کاسترو» (لوئیس گوزمن) بازداشت می‌کنند. چیزی که پیش‌بینی‌نش نکرده بودند، عزم همسر تا آن زمان نسبتاً بی‌اطلاع او، «هلنا» (کاترین زتا-جونز)، برای جلوگیری از افتادن در ورطه و خیابان‌خواب شدن همراه با پسرش است؛ او تصمیم می‌گیرد بخشی از کار خلاف شوهرش را خودش ادامه دهد. در همین حال، روش‌های متفاوتی برای «رودریگز» (بنیسیو دل تورو) و شریکش «سانچز» (جیکوب وارگاس) مؤثر واقع می‌شود؛ آنها هنگام پیگیری مجرمان و «قاطر»هایشان به اندازهٔ کافی بی‌رحم‌اند و بعد از چند موفقیت، وارد تلاش بسیار پرخطری برای ساقط کردن رئیس باند «اوبِرِگون» می‌شوند. مشکل دیگر برای رئیس جدید آمریکایی این است که دختر نوجوانش «کارولین» (اریکا کریستنسن) بخش زیادی از وقتش را با دوست‌پسرش (تاوفر گِریس) و دوستان مرفهشان می‌گذراند، و هر چه گیرشان بیاید استنشاق می‌کنند، و وقتی این خبر فاش می‌شود موقعیت او ممکن است او را وادار کند به آن نامهٔ دومی که به او هشدار داده بودند فکر کند. با تنگ‌تر شدن حلقه‌ها، خیلی چیزها بستگی به شهادت فروشندهٔ «روییز» (میگوئل فرِر) دارد که به او وعدهٔ مصونیت داده شده تا پرده‌ها را باز کند، ولی—خُب، بگذارید بگویم که «خانم آیالا» می‌خواهد شوهرش بازگردد. به‌جای پرداختن به سطح ملی سیاست‌بازی‌ها به‌طور کلی، فیلم بهتر عمل می‌کند چون تمرکز را روی آدم‌های حاضر در میدان می‌گذارد که مرتب قواعد را می‌شکنند یا دور می‌زنند تا یک قدم از کسانی که ده برابر بودجه، امکانات و زیرکی دارند جلو بزنند؛ برای هر یک که گرفتار می‌شود، نُه‌تایشان عبور می‌کنند. هرچند گاهی فیلم‌برداری شبیه کار آماتور به‌نظر می‌رسد و موسیقی را هم گاهی ناشیانه یافتم، دل تورو در اوج است و خوب نقش یک افسر прагماتیک را بازی می‌کند که خطوط قرمزی دارد اما گه‌گاه آن‌ها را مبهم می‌کند. فرِر هم به‌عنوان خبرچینِ هراس‌انگیز مؤثر است و ادغام تدریجی رشته‌های داستانی در یک پایان‌بندی واحد، به‌خوبی نشان می‌دهد که رسیدن به چنین نتیجهٔ واحدی در واقعیت امکان‌پذیر نیست. خوشبختانه از داگلاس زیاد استفاده نشده—نه چون او ضعیف است، بلکه چون فیلم به دیگران میدان می‌دهد—و تقریباً همهٔ بازیگران دیگر در ارائهٔ بازنمایی زمختی از آنچه ممکن است در دنیای مواد مخدر شبیه تلاشِ «پادشاه کنوت» رخ دهد، خوب عمل می‌کنند.