فیلم Lucky 2017

**مدیتیشن بر مرگ و نیستی** این فیلم به طور کامل برای هری دین استنتون نوشته شده و از او الهام گرفته است. داستان‌های فیلم، داستان‌های زندگی او هستند و به‌طور قطع یک فیلم "الهام‌گرفته از" است. داستان شخصیت لاکی، داستان هری دین استنتون نیست، اما داستان‌های لاکی داستان‌های هری دین استنتون هستند. این‌گونه مواد داستانی شکل گرفت و زمانی که ما شروع به کنار هم گذاشتن...

**مدیتیشن بر مرگ و نیستی** این فیلم به طور کامل برای هری دین استنتون نوشته شده و از او الهام گرفته است. داستان‌های فیلم، داستان‌های زندگی او هستند و به‌طور قطع یک فیلم "الهام‌گرفته از" است. داستان شخصیت لاکی، داستان هری دین استنتون نیست، اما داستان‌های لاکی داستان‌های هری دین استنتون هستند. این‌گونه مواد داستانی شکل گرفت و زمانی که ما شروع به کنار هم گذاشتن آن کردیم، تمرکز من بر این بود که مطمئن شوم داستان لاکی واضح و متمرکز از طریق این مواد ارائه شود. لاکی، نخستین تجربه کارگردانی جان کارول لینچ، بازیگر پرکار و مشهور است که با کارگردان‌هایی چون جان وو، دیوید فینچر و مارتین اسکورسیزی همکاری کرده و در نقش‌های مکرر در برنامه‌های تلویزیونی مختلفی مانند "شو دیو کری" و "داستان ترسناک آمریکایی" ظاهر شده است. اما مهم‌تر از این، لاکی آخرین بازی هری دین استنتون است که در زمان فیلمبرداری 90 سال داشت و دو هفته قبل از اکران فیلم در ایالات متحده در 15 سپتامبر 2017 درگذشت. این فیلم به طور خاص برای استنتون توسط لوگان اسپارکس و دراگو سومونجا نوشته شده و مدیتی درباره مرگ و نیستی است و به همان اندازه درباره خود استنتون است که درباره شخصیت اصلی او، لاکی، می‌باشد. فیلم به شکل یک کمدی عجیب و پر از شخصیت‌های غریب و با خصوصیات ملایم آغاز می‌شود، و سپس به مدیتیشنی جدی‌تر درباره اینکه یک آتئیست نودساله با عدم وجود خانواده‌اش چگونه با واقعیت نزدیک بودن مرگ مواجه می‌شود، تبدیل می‌شود. این فیلم به طور کامل در ریتم خود پیش می‌رود و به بررسی موضوعات متعددی مانند مرگ، روزمرگی، ناپایداری، دوستی، عشق، از دست دادن، پشیمانی و امید می‌پردازد. لاکی با آرامش و لطافت، با ارائه وین‌ژت‌های فردی کار می‌کند که به طور قابل توجهی بیشتر از مجموع اجزای خود به نظر می‌رسند. داستان لاکی (هری دین استنتون) یک مرد 90 ساله است که در یک شهر کوچک و ناشناخته در حاشیه بیابان آریزونا زندگی می‌کند. او آتئیست است که به زندگی پس از مرگ یا روح اعتقادی ندارد، هرگز ازدواج نکرده و فرزندی ندارد. او خوشحال است که به مردم توضیح دهد که تنها است، اما تنهایی را احساس نمی‌کند. روز او با تمرینات یوگا آغاز می‌شود و سپس به یک دایر در محله می‌رود، جایی که با صاحب آن، جو، و پیشخدمت لورتا صحبت می‌کند و جدول کلمات متقاطع روزنامه را حل می‌کند. او به فروشگاه محلی می‌رود و بسته‌ای سیگار می‌خرد و سپس به خانه برمی‌گردد تا چند ساعت به تماشای برنامه‌های تلویزیونی بپردازد. در شب، به یک بار می‌رود و با بهترین دوستش، هاوارد، و بارمن، وینسنت، داستان‌هایی را رد و بدل می‌کند. داستان به اینجا ختم می‌شود. این فیلم بیشتر بر مبنای شخصیت‌ها بنا شده و پیچیدگی‌های داستانی چندان در آن دخیل نیست. این موضوع از افتتاحیه کند و روشنگر فیلم نشأت می‌گیرد، جایی که لاکی به آرامی از کنار فروشگاه‌های خالی و پوشیده از گرد و غبار عبور می‌کند. این ابتکار به خوبی هم‌خوانی بین فرم و محتوا را نشان می‌دهد، زیرا سرعت خسته‌کننده‌ای که بر روی صفحه نمایش می‌گذرد، با ریتم کند تدوین همخوانی دارد. فیلم به جای یک روایت عادی علت و معلولی، بر اساس مجموعه‌ای از لحظات کوچک و گاه عجیب و غریب ساخته شده است. لاکی و دیگر شخصیت‌ها به آن شکلی که انتظار می‌رود، تحول شخصیت معناداری ندارند. او با چیزی که او را مجبور به سفر معنوی کند، مواجه نمی‌شود و در انتهای فیلم همان مردی است که در ابتدای آن بود که در واقع همین هدف فیلم است. یکی از موضوعات اصلی فیلم، روزمرگی است؛ روز لاکی به شدت برنامه‌ریزی شده است و کوچک‌ترین تغییر در روال او می‌تواند او را به هم بریزد. موضوع ناپایداری نیز به عنوان یکی دیگر از مضامین مهم در فیلم مطرح می‌شود، که به رد زندگی ابدی پس از مرگ مربوط می‌شود. فیلم همچنین به اهمیت داستان‌های کوچک و ارتباطات شخصی به ظاهر کم‌اهمیت می‌پردازد. این صحنه‌ها گرچه به شدت دراماتیک نیستند، اما اطلاعات زیادی درباره شخصیت‌ها ارائه می‌دهند. همکاری بازیگری، چهره‌های ابرازگر، دیالوگ‌های به ظاهر بی‌اهمیت، اهمیت روزمرگی و شهر در حال ویرانی، همه به شکل‌گیری یک کل منجر می‌شوند که بیشتر از هر جنبه‌ای از فیلم می‌تواند منتقل کند. اگر بخواهم انتقادی بکنم، چند نکته وجود دارد که قابل ذکر است. با وجود اینکه فیلم تقریباً در تمام مدت از احساسات زودگذر دوری می‌کند، اما در انتها کمی غمگین می‌شود. همچنین، به طور طبیعی، روایت فیلم به شدت اپیزودیک است که احساس عدم ارتباطی جزئی ایجاد می‌کند. با این حال، اینها ایرادهای نسبتا کوچکی در یک فیلم عالی هستند و در نهایت، این فیلم یک وداع شایسته برای بازیگری با قابلیت‌های استنتون است. و چند نفر می‌توانند بگویند که در فیلم یادبود خودشان ظاهر شده‌اند؟