فیلم Rain Man 1988

این فیلم دستاوردی بزرگ در سینماست و داستان آن به وضوح نمایانگر جنبه‌های جالب هالیوود است. چهار کارگردان، شش فیلم‌نامه‌نویس، دو فیلم‌بردار، هشت تهیه‌کننده، اعتصابات نویسندگان، تغییرات در تیم تولید و استودیویی که برای بقای خود می‌جنگد. همه این موارد اطلاعات عمومی هستند، اما یادآوری این حقایق هنگام تماشای این فیلم موفق و برنده جوایز که هنوز هم زمان را تحمل می‌کند، خالی از لطف...

این فیلم دستاوردی بزرگ در سینماست و داستان آن به وضوح نمایانگر جنبه‌های جالب هالیوود است. چهار کارگردان، شش فیلم‌نامه‌نویس، دو فیلم‌بردار، هشت تهیه‌کننده، اعتصابات نویسندگان، تغییرات در تیم تولید و استودیویی که برای بقای خود می‌جنگد. همه این موارد اطلاعات عمومی هستند، اما یادآوری این حقایق هنگام تماشای این فیلم موفق و برنده جوایز که هنوز هم زمان را تحمل می‌کند، خالی از لطف نیست. ساختار فیلم بسیار ساده است و به چیزی خاص نیاز داشت تا آن را از بن‌بست "فقط یک فیلم جاده‌ای درباره یافتن خود" خارج کند. «باران‌من» با دقت به مضامین خود پرداخته و مفهوم انسانی قابل‌باوری را از طریق بازی‌های فوق‌العاده دو بازیگر اصلی به داستان می‌افزاید. داستین هافمن به عنوان «رایموند»، فرد مبتلا به اوتیسم، نمایش حیرت‌انگیز و احساسی ارائه می‌دهد. بهترین چیزی که می‌توان درباره این اجرا گفت این است که واقعاً قابل‌باور است و هم احساسی و هم هوشمندانه در یک نتیجه هنری ترکیب شده است. تام کروز نیز در نقشی که نیاز به تغییرات قابل‌توجهی دارد، به طرز شگفت‌انگیزی عمل می‌کند. او با عمق دادن به شخصیتش، از یک فرد سطحی به انسانی احساسی و دلسوز تبدیل می‌شود. این نمایش عالی همچنان برای ارزیابی مجدد در روزهای کنونی قابل‌توجه است. متأسفانه، به نظر می‌رسد این اجرا تحت‌الشعاع نمایش‌های برجسته هافمن قرار گرفته است. با فیلمی مثل این، امیدوارید که پایان به خوبی آن را توجیه کند و خوشحالم که می‌توانم بگویم این پایان بی‌پناهی نیست و معنای زیادی دارد، زیرا از انحراف از مسیر اصلی پرهیز شده است. از تغییرات در متن اصلی سپاسگزارم زیرا پایان نسخه‌های اولیه می‌توانست باعث خشم من شود. فیلمی ضروری. ۱۰ از ۱۰ من نمی‌خواهم ادعا کنم که چیز خاصی درباره این فیلم دارم که باعث شگفتی خوانندگان شود، اما از آنجایی که این فیلم یکی از فیلم‌های موردعلاقه من و همسرم است، فکر کردم که دلایلی را به اشتراک بگذارم. زمانی که این فیلم به نمایش درآمد، بلافاصله شباهت‌هایی بین «رایموند» و دخترمان مشاهده کردیم. او دقیقاً شبیه او نیست، اما علاوه بر رفتارهای اوتیستیک و وسواسی‌اش، او ناشنوا و دچار تاخیر توسعه‌ای است و به همین دلیل حتی اگر زبان اشاره را می‌داند، فقط به سوالات با آن پاسخ می‌دهد و هرگز جملات کامل نمی‌سازد. اما مانند «رایموند»، او همیشه هدایای خاص و عجیبی داشته است. او مسائل ریاضی را با انگشتانش حل می‌کند که حتی مترجمان زبان اشاره نیز متوجه نمی‌شوند، تاریخ‌های دقیقی از رویدادهایی که سال‌ها پیش اتفاق افتاده را به یاد می‌آورد و می‌تواند فرش‌های زیبایی را روی دار بزرگ ببافد. از طرف دیگر، او نمی‌تواند به تنهایی از خیابان عبور کند و در مواقعی به خاطر کوچکترین تغییر در روال زندگی‌اش به شدت عصبانی می‌شود. به عنوان مثال، زمانی که او به عنوان یک کودک در خانه با ما زندگی می‌کرد، اگر ما راهنمای تلویزیون را از کنار تلویزیون برمی‌داشتیم تا برنامه را چک کنیم، او بالای سر ما می‌ایستاد و هر لحظه بیشتر و بیشتر مضطرب می‌شد و از خشم و ناامیدی می‌لرزید. ما سرانجام مجبور شدیم دو راهنمای تلویزیون بخریم، یکی برای "او" و دیگری برای "ما". اما نمی‌توانستیم برای همه چیز دو تا بخریم. به هر حال، این موضوع باعث شد که وقتی آن زمان «باران‌من» را تماشا کردیم، به چیزهایی بخندیم که قبلاً ما را به شدت عصبانی کرده بودند. بدون شک، داستین هافمن نمایش فوق‌العاده‌ای را ارائه می‌دهد، اما فکر می‌کنم تلاش‌های تام کروز کمتر از حد لازم مورد توجه قرار گرفته است، شاید به این دلیل که به نظر می‌رسد این نقش برای او طبیعی است. من ادعا نمی‌کنم که این بهترین فیلم است، فقط برای دلایل شخصی، فیلم موردعلاقه ماست. «چارلی» (تام کروز) در کسب و کار واردات خودروهای لوکس خود به طور واقعی چرخش و معامله می‌کند، وقتی به او اطلاع می‌دهند که پدرش که با او رابطه‌ای نداشته، فوت کرده است. در حال رانندگی به ملاقات وکیل، به او گفته می‌شود که او قرار است گل‌های خوش‌پرورده‌ای را دریافت کند، اما املاک ۳ میلیون دلاری به جای دیگری واگذار می‌شود؟ کجا؟ او متوجه می‌شود که برادرش «رایموند» (داستین هافمن) است وقتی به ملاقات او در مؤسسه‌ای که به افراد اوتیستیک رسیدگی می‌کند، می‌رود. «چارلی» با احساس کینه و بی‌توجهی به اقداماتش، تصمیم می‌گیرد برادر جدیدش را به سفر به لس آنجلس ببرد. «رایموند» که از پرواز با هر کسی به جز «کانتاس» امتناع می‌کند، بنابراین آنها مجبور به رانندگی می‌شوند و در جاده است که داستان به سمتی پیش می‌رود که به راست‌گویی، احتمالاً می‌توانستیم به راحتی پیش‌بینی کنیم. حقیقت این است که «رایموند» گاهی اوقات شخصیتی کلافه‌کننده است، اما این همان چیزی است که به روح شما نفوذ می‌کند. چه هافمن در حال بازیگری باشد یا تقلید، او شخصیتی بسیار باهوش را با چند تکه از معمای شناختی‌اش به نمایش می‌گذارد. «رایموند» می‌تواند خصوصیات یک کودک کوچک را نشان دهد، اما به همان اندازه شخصیت پیچیده و بافرهنگی است که بیشتر از آنچه که انتظار داریم، از محیط اطرافش جذب می‌کند. کروز نیز در اوج خود قرار دارد. او توانسته تکامل شخصیتش را از «چارلی» خودخواه و لوس به فردی بالغ‌تر و مسئول‌تر با تسلطی که واقعاً با برخی از نقش‌های قبلی‌اش در تضاد است، به اجرا درآورد. همچنین بد نیست که نبوغ برادرش در لاس‌وگاس به کارش بیاید! این فیلم به طرز مؤثری نوشته شده و گاهی اوقات با مشاهده‌های دقیق و سناریوهای منطقی پشتیبانی می‌شود، و هرچند تماشای آن همیشه آسان نیست، اما با پیشرفت داستان، احساس کردم کمی درگیر این هستم که آیا این رابطه پایدار خواهد بود یا در نهایت فقط درباره تمایل یک مرد برای به دست آوردن ارثیه‌اش است.