فیلم Dogville 2003

نقد فیلم «داگویل» به کارگردانی لارس فون تریه به شدت تأمل‌برانگیز است. در این فیلم، داستان زنی به نام «گریس» با بازی نیکول کیدمن روایت می‌شود که از دست جنایتکاران فرار می‌کند و به یک شهر کوچک می‌رسد. در ابتدا، اهالی شهر به او پناه می‌دهند و او نیز در ازای این حمایت، به انجام کارهای سخت می‌پردازد. اما به زودی، چهره واقعی ساکنان شهر...

نقد فیلم «داگویل» به کارگردانی لارس فون تریه به شدت تأمل‌برانگیز است. در این فیلم، داستان زنی به نام «گریس» با بازی نیکول کیدمن روایت می‌شود که از دست جنایتکاران فرار می‌کند و به یک شهر کوچک می‌رسد. در ابتدا، اهالی شهر به او پناه می‌دهند و او نیز در ازای این حمایت، به انجام کارهای سخت می‌پردازد. اما به زودی، چهره واقعی ساکنان شهر «داگویل» نمایان می‌شود. لارس فون تریه به خوبی می‌داند چگونه نظر منتقدان و تماشاگران را جلب کند. «داگویل» نمونه‌ای از این مهارت است؛ فیلمی که برخی منتقدان آن را به دلیل نقد جامعه و انسانیت، ضدآمریکایی و حتی ضدانسانی می‌دانند، در حالی که دیگران این کارگردان دانمارکی را یک ویژنر و هنرمند می‌دانند. این فیلم برای هر بیننده‌ای که برای تماشای آن می‌آید، ممکن است تجربه‌ای متفاوت به ارمغان بیاورد. شخصاً من جزو طرفداران این فیلم هستم. «داگویل» نه تنها از نظر ساختار تولید جسورانه است، بلکه از نظر داستانی نیز همانند آثار کارگردانان به اصطلاح ضدانسانی مانند استنلی کوبریک و ژان لوک گدار، به شدت تند و تیز است. فضای خالی صحنه، به خوبی نشان می‌دهد که هیچ مکانی برای پنهان شدن وجود ندارد و رفتارهای زشت و نادانی ساکنان شهر به وضوح نمایان است. این فیلم با بازی فوق‌العاده نیکول کیدمن، که هیچ‌گاه به زیبایی و توانمندی فعلی‌اش در این نقش نبوده، و با حمایت بازیگران برجسته‌ای چون پل بتانی، استلان اسکارزگارد و لورن باکال، یک گروه بازیگری بی‌نظیر دارد. اگرچه برخی به فون تریه به عنوان یک زن‌ستیز انتقاد می‌کنند، من چنین نظری ندارم و این موضوع به وضوح در اوج داستان نمایان می‌شود. این فیلم ممکن است ۲۰ دقیقه از زمان خود را کم کند، اما فون تریه هر ثانیه را به خوبی استفاده کرده است. تماشای «داگویل» تجربه‌ای است که یا آن را دوست خواهید داشت یا نفرت خواهید کرد، یا شاید به تحسین یا انتقاد بپردازید، اما یک چیز مسلم است: هرگز تماشای آن را فراموش نخواهید کرد. این فیلم به خوبی نشان‌دهنده بهترین و بدترین جنبه‌های طبیعت انسانی است، اما تأکید بیشتری بر جنبه‌های منفی دارد. در تماشای دوم این فیلم، به این نتیجه رسیدم که فون تریه، اینگمار برگمان قرن بیستم است. هیچ کارگردانی امروز به عمق روح انسانی چنین نفوذ نمی‌کند یا به چنین شیوه‌ای خلاقانه عمل نمی‌کند. در این تماشا متوجه شدم که داستان «داگویل» داستان زندگی زنی در یک رابطه آزاردهنده است. شاید بخشی از آن متاثر از «سیراوبرجننی» پولی از «اپرای سه‌پنی» باشد. این فیلم داستان زنی را روایت می‌کند که به رابطه‌ای با مردی جذاب (شهر) کشیده می‌شود و در نهایت، وقتی رابطه به سمت استثمار و آزار پیش می‌رود، او بی‌حس و resigned می‌شود. برخی از زنان هرگز از این مرحله فرار نمی‌کنند، برخی موفق به فرار می‌شوند و بسیاری از آن‌ها توسط آزارگر کشته می‌شوند و تعداد کمی نیز آزارگر را می‌کشند. شاید تنها راه خروج همین باشد.