فیلم Infinity Chamber 2016

امتیاز نهایی: ۲ و نیم از ۵ — بخش‌هایی جذاب داشت، اما در کل چندان موفق نبود. این فیلم عناصر زیادی را از فیلم‌های علمی‌تخیلی به‌مراتب بهتر قرض می‌گیرد که در اغلب موارد چندان موفق نیست، اما با منابع بسیار اندک آن‌چه «Infinity Chamber» انجام می‌دهد تا حدی شگفت‌انگیز است. اگر آن را در مقایسه با کل تاریخ سینما بسنجیم، فیلم چندان برجسته نیست؛ اما در...

امتیاز نهایی: ۲ و نیم از ۵ — بخش‌هایی جذاب داشت، اما در کل چندان موفق نبود. این فیلم عناصر زیادی را از فیلم‌های علمی‌تخیلی به‌مراتب بهتر قرض می‌گیرد که در اغلب موارد چندان موفق نیست، اما با منابع بسیار اندک آن‌چه «Infinity Chamber» انجام می‌دهد تا حدی شگفت‌انگیز است. اگر آن را در مقایسه با کل تاریخ سینما بسنجیم، فیلم چندان برجسته نیست؛ اما در مقایسه با بیشتر فیلم‌های ریزبودجه‌ای که تعداد شخصیت‌ها و لوکیشن‌هایشان را بتوان روی انگشتان یک دست شمرد، واقعاً تحسین‌برانگیز است. هنوز ضعف‌های زیادی دارد، اما نمی‌توان به‌خاطر آنها چندان سخت‌گیر بود. قبلاً این فیلم را نمی‌شناختم و تنها وقتی دنبال آثاری شبیه Source Code می‌گشتم با آن آشنا شدم. ایدهٔ اصلی جالب است: یک مرد، یک زن، دو مسلح، یک ربات برای نگه‌داشتن او زنده و ربات دیگری برای کاوش در ذهنش. فیلم با بیدار شدن مرد شروع می‌شود و تا مدتی نمی‌دانیم او کجاست یا چگونه به آنجا رسیده است. مرتب بین سلول او و بخش‌هایی از خاطراتش جابجا می‌شود که گاهی باعث سردرگمی می‌شود — ظاهراً این سردرگمی هم جزئی از هدف روایت است. با وجود بودجهٔ کم و حتی استفاده از یونیفرم‌هایی از فیلم دیگری، تراویس میلیوی از تمام امکانات در دسترس بهترین بهره را برده است. او خود دکور فیلم را ساخته و آن واقعاً شبیه یک سلول زندان آینده‌نگر به نظر می‌رسد. بازی کریستوفر سورن کلی هم نسبتاً خوب است؛ بیشتر با یک دوربین امنیتی صحبت می‌کند و بین سلول و دنیای رؤیاهایش جا‌به‌جا می‌شود.