سریال The Old Man

بازیگران فوق‌العاده‌ای در یک سریال قابل قبول، اما بدون محدودیت‌ها. چیزی که در مورد این سریال بسیار جذاب است، در واقع همین ویژگی نیز یکی از نقاط ضعف کلیدی آن به حساب می‌آید. جف بریجز که نقش شخصیت اصلی، یک مأمور مخفی سیا را بازی می‌کند، ویژگی‌هایی ملایم و دوستانه دارد که با خصوصیات مرگبار او تضاد دارد. نتیجه این است که وقتی او مجبور می‌شود...

بازیگران فوق‌العاده‌ای در یک سریال قابل قبول، اما بدون محدودیت‌ها. چیزی که در مورد این سریال بسیار جذاب است، در واقع همین ویژگی نیز یکی از نقاط ضعف کلیدی آن به حساب می‌آید. جف بریجز که نقش شخصیت اصلی، یک مأمور مخفی سیا را بازی می‌کند، ویژگی‌هایی ملایم و دوستانه دارد که با خصوصیات مرگبار او تضاد دارد. نتیجه این است که وقتی او مجبور می‌شود از یک شخصیت به شخصیت دیگر منتقل شود، تجربه‌ای ناهماهنگ را به وجود می‌آورد. به نظر من، این دقیقاً همان چیزی است که نویسندگان می‌خواستند و این ترفند به‌خوبی کار می‌کند. انتقال سخت از یک فرد بی‌ضرر و دوستانه به شخصیتی خشن، توجه شما را جلب می‌کند و آن را حفظ می‌کند. اما این ویژگی به‌خوبی کار نمی‌کند. کلیشه پیرمردی با انواع بیماری‌ها، مصرف دارو و راه رفتن ناپایدار، به‌قدری اغراق‌آمیز است که به نوعی هویت قاتل مرگبار او را تضعیف می‌کند. شما شروع به پرسش می‌کنید که چگونه مردی که به این شکل ضعیف به تصویر کشیده شده، می‌تواند بر مردان آموزش‌دیده‌ای که نصف سن او هستند غلبه کند؟ البته در نبرد تن به تن او احتمالاً نمی‌تواند و در حالی که این مسئله به طور ضمنی بیان می‌شود، سریال هنوز هم بر این پیش‌فرض تأکید دارد. حضور دو سگ تهاجمی هم supposed to برای توجیه این موضوع کمک کند، اما در واقع رفتارهای آنها گاهی اوقات حفره‌های غیرقابل باور در داستان ایجاد می‌کند. این سریال می‌توانست کمی بهتر باشد اگر جنبه‌های "پیرمردی" شخصیت کمتر به نمایش گذاشته می‌شد و سال‌ها آموزش و تجربه او بیشتر مورد تأکید قرار می‌گرفت. با این حال، موارد بسیار بیشتری برای دوست داشتن وجود دارد تا نه. این یک ماجراجویی لذت‌بخش است که با نوشتاری قابل قبول و به قولی، بازیگران عالی همراه است. اکشن به‌خوبی تنظیم شده و عناصر غیرقابل باور داستان مانع از این نمی‌شود که سریال تند و لذت‌بخش باشد. این سریال دیالوگ‌های هوشمندانه، شخصیت‌های خوب شکل گرفته و صحنه‌های خشونت‌آمیز را به خوبی ترکیب می‌کند. نمره من: ۸ از ۱۰. صحنه مضحک و بی‌معنی در پایان قسمت چهارم و نتایج آن در قسمت پنجم این سریال را خراب کرد. این کاملاً غیرواقعی است و هیچ منطقی ندارد، در آن لحظه تمام احترامی که برای شخصیت اصلی قائل بودم از بین رفت و نتوانستم ادامه‌اش را تماشا کنم. نمی‌توانم جایی پیدا کنم که بگوید کارگردان کیست، اما فرض می‌کنم او باید یک زن باشد و تصور می‌کنم این تغییراتی که در داستان ایجاد شده، به خاطر تعصب جنسیتی واضح فمینیستی است که یک شخصیت زن بی‌اهمیت را به شخصیت اصلی غالب کرده، فقط به این دلیل که او زن است. تا آن لحظه کاملاً درگیر و از نمایش لذت می‌بردم. قسمت اول این سریال وعده‌های زیادی را نشان داد. بسیار جذاب، متفاوت و با وجود چند جنبه غیرقابل باور کار می‌کرد. متأسفانه، تا قسمت چهارم، احساس کردم که هر چیزی که «مرد پیر» سعی در رسیدن به آن داشت، به نوعی کهنه شده است. شیمی بین دو شخصیت اصلی شروع به ضعیف شدن کرد، داستان به طور فزاینده‌ای غیرقابل باور به نظر می‌رسید و احساس شتاب و فوریت که به‌خوبی در اوایل شکل گرفته بود، رو به کاهش بود. پیام ضد روسی نیز مدت زیادی از تاریخ مصرفش گذشته و به این احساس دامن می‌زند که اوضاع دچار رکود شده است. خلاصه اینکه، چه بگویم، "چه افسوس!" یک پیش‌فرض عالی، داستانی جالب و بازیگری باکیفیت کافی نیست تا این سریال را از تبدیل شدن به "فقط یک تریلر جاسوسی دیگر" نجات دهد. در تمام فصل اول، ممکن است تنها سه صحنه اکشن وجود داشته باشد. بقیه فقط گفت‌وگوهای مردم است. مردم در یک میز نشسته و صحبت می‌کنند. مردم در تاریکی ایستاده و صحبت می‌کنند. مردم در یک ماشین نشسته (در حال حرکت نیستند) و صحبت می‌کنند. مردم در یک ماشین نشسته (در حال حرکت در یک خط مستقیم) و صحبت می‌کنند. یک نفر در یک میز نشسته و دیگری به دیوار تکیه داده و صحبت می‌کند. صحبت، صحبت، صحبت، صحبت، صحبت. این نمایش به هیچ‌جا نرفت. نمی‌توانم درک کنم چگونه اینقدر مورد استقبال قرار گرفته است در حالی که به شدت خسته‌کننده است. دو افسوس من این است که آن ساعت‌ها از زندگی‌ام را هدر دادم و اینکه نتوانستم نمره‌ای کمتر از نیم ستاره به آن بدهم.