فیلم A.I. Artificial Intelligence 2001

من این فیلم را سال‌ها پیش روی دی‌وی‌دی خریدم و مطمئن بودم که هرگز آن را ندیده‌ام. بالاخره فرصت تماشای آن را پیدا کردم و تا زمانی که به صحنه‌ی سیرک تخریب ربات‌ها رسیدم (که احتمالاً هرگز در یک جمله ندیده‌ام) متوجه شدم که قبلاً این فیلم را دیده‌ام. این یک صحنه‌ی به‌یادماندنی است. از جنبه‌های زیادی، فکر می‌کنم فیلم به خوبی ساخته شده است: جلوه‌های...

من این فیلم را سال‌ها پیش روی دی‌وی‌دی خریدم و مطمئن بودم که هرگز آن را ندیده‌ام. بالاخره فرصت تماشای آن را پیدا کردم و تا زمانی که به صحنه‌ی سیرک تخریب ربات‌ها رسیدم (که احتمالاً هرگز در یک جمله ندیده‌ام) متوجه شدم که قبلاً این فیلم را دیده‌ام. این یک صحنه‌ی به‌یادماندنی است. از جنبه‌های زیادی، فکر می‌کنم فیلم به خوبی ساخته شده است: جلوه‌های ویژه، تفکر عمیق پشت داستان و نوشتار آن عمدتاً خوب بود. حس می‌کردم که ممکن است موضوعات زیادی را پوشش دهد و چندین نقص وجود دارد. فقط یک مورد را ذکر می‌کنم و سعی می‌کنم چیزی را لو ندهم. در یک صحنه‌ی کلیدی، شخصیت جان هرت با کودک هوش مصنوعی به نام دیوید است. او برای رساندن دیوید به آنجا زحمت زیادی کشیده، اما مرد چه کار می‌کند؟ او دیوید را تنها و بدون مراقب رها می‌کند. و پایان فیلم بر اساس این اتفاق می‌چرخد. چرا او باید اینطور گم شود جز اینکه بخواهد به داستان خدمت کند؟ با این حال، فیلم که داستان پینوکیو را به آینده می‌کشاند، واقعاً دستاوردی قابل توجه بود. من آن را دوست داشتم، اما نه به اندازه‌ی بسیاری از آثار دیگر اسپیلبرگ. این فیلم در واقع خیلی خوب بود، اما به نظرم پایانش ضعیف بود. با پسرشان "مارتین" که ظاهراً به خواب رفته، "هنری" (سام راباردز) برای همسرش "مونیکا" (فرانسیس اوکانر) راه حلی در قالب "دیوید" (هیلی جوئل آزمت) تهیه می‌کند. او یک ربات پیشرفته است. نه به شکل ربات‌های قبلی، بلکه مدلی تطبیق‌پذیر که می‌تواند عشق، احساس و زندگی را یاد بگیرد... در ابتدا بسیار نگران است، اما به تدریج با جوان کنجکاو و دوستی که به او علاقه دارد، ارتباط برقرار می‌کند، در حالی که پدر "هنری" به این راحتی شروع به این کار نمی‌کند. سپس "مارتین" (جیک توماس) دوباره به داستان برمی‌گردد که به پسر بدجنس و حسودی تبدیل می‌شود که با دوستان انسانی‌اش سناریویی طراحی می‌کند که منجر به رها شدن "دیوید" می‌شود و تنها دوستش، "تدی" صحبت‌کننده، برای همراهی‌اش می‌ماند. حالا "دیوید" درباره‌ی "پری آبی" معروفی یاد گرفته که می‌تواند او را به یک پسر واقعی تبدیل کند. او متقاعد شده که مادرش دوباره او را دوست خواهد داشت و به دنبال آن در انتهای زمین می‌رود. ماجراجویی‌های او در این مسیر خطرناک است و او با شکارچیان بازیافتی مواجه می‌شود که رویکردی تقریباً سیرکی به بازیافت دارند، قبل از اینکه با "جیگولو جو" (جود لاو) آشنا شود. نام او همه چیز را می‌گوید؛ شغل او "لذت بردن" از زنانی است که چیزی خاص می‌خواهند. آنها در این جستجو با هم هستند در حالی که مقامات به دنبال "جو" هستند - اما آیا "دیوید" می‌تواند به آرزوی خود برسد؟ این داستان به شدت بر اساس داستان "پینوکیو" است و این موضوع پایه‌ای محکم و تاریک برای داستانی درباره‌ی آرزوهای غیرواقعی فراهم می‌کند. آزمت در اینجا فوق‌العاده است و نقش پسری آسیب‌پذیر اما مصمم و گم‌شده را به خوبی ایفا می‌کند. لاو نیز به یاد ما می‌آورد که چرا او هرگز یک ستاره‌ی درجه یک بود و با یک اجرای تقریباً آستیره‌وار به ما نشان می‌دهد که شخصیت او بیشتر از آنچه انتظار داریم، عمق دارد. نیم ساعت پایانی به آرامی پیش می‌رود که می‌توانست کمی منسجم‌تر باشد، اما کل مضمون این داستان درباره‌ی احتیاط در آرزو کردن به خوبی بین درام، احساسات، کمی تکنولوژی و سرگرمی متعادل شده است. این فیلم به فرهنگ موقتی که در نسل‌ها غالب بوده، انتقادی می‌زند و شاید فقط به ما یادآوری می‌کند که اگر چیزی خیلی خوب به نظر برسد، احتمالاً اینگونه است. این فیلم در صفحه نمایش بزرگ فوق‌العاده به نظر می‌رسد و اسپیلبرگ در اوج تخیل حساس خود است.