فیلم American Fiction 2023

تماشای یک فیلم که انتظارش را می‌کشیدیم و نتواند به انتظارات ما پاسخ دهد، واقعاً ناامیدکننده است. این موضوع در مورد اولین فیلم بلند نویسنده و کارگردان کورد جفرسون صادق است. مشکل اینجاست که فیلم سعی دارد دو داستان را در یک اثر روایت کند؛ یکی از این داستان‌ها به طرز فوق‌العاده‌ای روایت می‌شود و دیگری نیاز به ویرایش جدی دارد، زیرا وجود این بخش‌ها...

تماشای یک فیلم که انتظارش را می‌کشیدیم و نتواند به انتظارات ما پاسخ دهد، واقعاً ناامیدکننده است. این موضوع در مورد اولین فیلم بلند نویسنده و کارگردان کورد جفرسون صادق است. مشکل اینجاست که فیلم سعی دارد دو داستان را در یک اثر روایت کند؛ یکی از این داستان‌ها به طرز فوق‌العاده‌ای روایت می‌شود و دیگری نیاز به ویرایش جدی دارد، زیرا وجود این بخش‌ها هر بار که در طول روایت مطرح می‌شود، جریان داستان را مختل می‌کند. این داستان درباره نویسنده‌ای بااستعداد اما ناموفق (جفری رایت) است که به موفقیت یک همکار جوان‌تر (ایسا رائه) که کتاب پرفروشی نوشته و به نظر او بیشتر از این که ارزش ادبی داشته باشد، به بازارگرایی می‌پردازد، حسرت می‌خورد. اما زمانی که او به عنوان یک عمل اعتراضی با نام مستعار همان کار را انجام می‌دهد، به یک حس معروف یک‌شبه تبدیل می‌شود، برای تمام جنبه‌های هنری و خوانندگان که او به‌شدت از آن‌ها بیزار است. او حالا باید از خود بپرسد که چگونه می‌تواند با این نوع موفقیت زندگی کند، به‌ویژه زمانی که عنوان کتابش به یک موفقیت بزرگ تبدیل می‌شود. در کنار این ماجرا، او به یک درام خانوادگی نیز مواجه است که شامل مرگ یکی از بستگان و مدیریت آینده مراقبت از مادرش که به آلزایمر مبتلا است، می‌شود و همچنین برادر خودمحور و بی‌مسئولیتی که reluctant به کمک است. متأسفانه، این خط داستانی خانوادگی طولانی است و به نظر می‌رسد که جنبه‌های اجتماعی و شخصی طعنه‌آمیز فیلم را که واقعاً به اندازه کافی قوی هستند، تحت تاثیر قرار می‌دهد و باید بیشتر به آن‌ها پرداخته می‌شد. با این حال، با وجود کاستی‌ها، "ادبیات آمریکایی" قطعاً شایسته تقدیر برای اجراهای فوق‌العاده گروه بازیگرانش، به‌ویژه جفری رایت است که بهترین کار خود را در اینجا ارائه می‌دهد و از هم‌اکنون نامزد چندین جایزه شده است. در کل، این فیلم حس می‌شود که نیمی از آنچه را که باید ارائه می‌کرد، در اختیار ندارد، که این بسیار تاسف‌بار است، زیرا با کمی تقویت در نویسندگی، به راحتی می‌توانست به یک کلاسیک مدرن سینما تبدیل شود. جفری رایت در این نگاه طعنه‌آمیز به تمام جنبه‌های ریاکارانه و استثماری اطراف "سیاه‌پوستی" در ایالات متحده بسیار خوب عمل کرده است. "مونک" نویسنده‌ای با خلق و خوی تند است که رفتارهایش منجر به اخراج او از دانشگاه و فرستادنش به بوستون می‌شود! جایی که خانواده‌اش زندگی می‌کنند و در آنجا برای اولین بار با خواهرش "لیزا" (تریسی الیس راس) آشنا می‌شویم. او به خوبی با برادر سخت‌گیرش آشناست و در حین بحث و جدل، عناصر انسانیت عمیق او شروع به ظهور می‌کند. شاید او آن مردی نیست که در ابتدا فکر می‌کردیم و این عمق شخصیت در ملاقات با مادرش که به آلزایمر مبتلا است، بیشتر نمایان می‌شود. یک تراژدی به وقوع می‌پیوندد که "مونک" را مجبور می‌کند تا دوباره به انتخاب‌های زندگی‌اش، رابطه‌اش با برادرش "کلیف" (استرلینگ کی. براون) و نیازش به جمع‌آوری تقریباً ۷۰۰۰ دلار در ماه برای بهترین مراقبت از والدین بیمارشان، بپردازد. آخرین تلاش او برای انتشار کتابش شکست خورده و نماینده‌اش "آرتور" (جان اورتیز) به او می‌گوید که کتاب‌هایش به اندازه کافی "سیاه" نیست. او باید بیشتر شبیه "سینتارا" (ایسا رائه) باشد که درباره مردم "واقعی" آفریقایی-آمریکایی و زبان و تجربیات کلیشه‌ای آنها می‌نویسد. او از ذات چنین محتوایی متنفر است و در یک لحظه خشم، رمانی به نام "پافولوژی" می‌نویسد و به طور تحقیرآمیز ارسال می‌کند. به حیرت و disgust او، یک پیشنهاد هفت رقمی برایش می‌آید - که برای هزینه‌های پزشکی مفید است - و سپس، حتی بیشتر به تعجب او، با تهیه‌کننده فیلم "وایلی" (آدام برودی) ملاقات می‌کند که می‌خواهد پول زیادی برای حقوق سینمایی آن بپردازد! آیا او دچار تضاد نمی‌شود؟ او باید از مادرش مراقبت کند اما اصولش با آنچه که می‌بیند به عنوان فروش خود در تضاد است. این سناریو زمانی بیشتر مضحک می‌شود که از او خواسته می‌شود تا داور یک جایزه ادبی معتبر باشد - و کتاب پرفروش جدیدش نامزد می‌شود! کورد جفرسون از خط داستانی برادر به عنوان یک انحراف جالب استفاده می‌کند - یک جراح پلاستیک ورشکسته که اخیراً طلاق گرفته و به تازگی به همجنس‌گرایی خود پی برده است. همچنین همسایه‌اش "کورالین" (اریکا الکساندر) نیز وجود دارد که به او علاقه‌مند می‌شود - اما آیا می‌تواند این را عملی کند؟ گاهی اوقات واقعاً خنده‌دار است و ما شاهد ناامیدی‌های این مرد هستیم. این فیلم به سرسختی صنعتی که اساساً درباره فرهنگ یا سنت نیست، بلکه تماماً درباره پول و تصور است، حمله می‌کند. او از چیزهایی که از آنها متنفر است، بیزار است. آیا او می‌تواند راست بگوید؟ آیا او می‌تواند کمی هم بزرگ‌تر شود؟ این موضوع به طرز ماهرانه‌ای در پایان زیبا پرداخته می‌شود! این فیلم به طرز هوشمندانه‌ای ساخته شده و نوآورانه است و به طور برابر تفکر و خنده را تحریک می‌کند و یک تلاش گروهی با استعداد را به نمایش می‌گذارد. این فیلم خوب بود. فیلم فوق‌العاده‌ای است! این تنها تمایل من برای تماشای بیشتر، اگر نه تمام، فیلم‌های جفری رایت را تقویت می‌کند، او بازیگری فوق‌العاده برای تماشا است. در اینجا او هیچ تفاوتی ندارد و در تمام طول فیلم بی‌نظیر است. نه اینکه او به هیچ وجه تنها بازیگر قوی باشد، زیرا استرلینگ کی. براون نیز عالی است. تریسی الیس راس و لزلی اوگامز هم تحت تأثیر قرار می‌دهند. طیفی از احساسات در این فیلم وجود دارد و فیلم به طرز فوق‌العاده‌ای طنز را در رویدادها با هم ترکیب می‌کند - بسیار بیشتر از آنچه که انتظار داشتم، به‌ویژه با توجه به آنچه که در اوایل روی می‌دهد. این امر بخشی از غم و اندوهی است که به طور مداوم بروز می‌کند. با این حال، همه چیز به‌طور یکپارچه بر روی صفحه نمایش به نمایش درآمده است. یک صحنه خاص واقعاً باعث شد که من اشک بریزم که برای من بسیار نادر است؛ قبلاً هم به آن اشاره کردم، داستان طولانی مهم نیست: من نمی‌توانم به فیلم‌ها به عنوان واقعیت نگاه کنم، بنابراین مغزم به سادگی احساسات واقعی را با فیلم‌ها مرتبط نمی‌کند. به هر حال، این صحنه مربوط به کلیف (براون) و لورین (مایرا لوکریشیا تیلور) است. واقعاً لمسی است! هر از گاهی یک فیلم موفق می‌شود که به این شکل بر من تأثیر بگذارد! شاید این یک نقص شخصیتی باشد و همه این‌ها، اما واقعاً همین است. برای اشاره به نادرست بودن این موضوع، تنها بار دیگری که یادم می‌آید یک فیلم واقعاً بر من تأثیر گذاشته بود، به‌طور تصادفی، فیلم "دو روز، یک شب" در سال ۲۰۱۴ بود با یک صحنه (نسبتاً) غیرمهم با تیمور ماگومدگادژیف. فیلم "نهنگ" در سال ۲۰۲۲ هم به شدت نزدیک شد، البته! به موضوع برمی‌گردیم... یادم می‌آید وقتی "ادبیات آمریکایی" اکران شد، نظرات مثبتی درباره آن شنیدم و خوشبختانه این فیلم انتظارات را برآورده کرد؛ متأسفانه نتوانستم آن را در سینما در روز اکران ببینم. اما خوب، بالاخره آن را مشاهده کردم. یک اثر با کیفیت!