فیلم Gangs of New York 2002

چند سال پیش با دنیل دی-لوئیس ملاقات کردم؛ او تازه از موتورسیکلت پیاده شده بود و مردی خوش‌برخورد و جذاب نشان داد—خیلی دور از نقش نژادپرست و زنندهٔ «بیل قصاب» که در این بازنمایی سخت، زمخت و بی‌رحمانه از زندگی‌های تقریباً قبیله‌ایِ بسیاری از ساکنان نیویورکِ دههٔ ۱۸۶۰، با مهارت تمام خلق کرده است. لئوناردو دی‌کاپریو (آمستردام والون) وارد محلهٔ فایو پوینتس می‌شود تا انتقامِ...

چند سال پیش با دنیل دی-لوئیس ملاقات کردم؛ او تازه از موتورسیکلت پیاده شده بود و مردی خوش‌برخورد و جذاب نشان داد—خیلی دور از نقش نژادپرست و زنندهٔ «بیل قصاب» که در این بازنمایی سخت، زمخت و بی‌رحمانه از زندگی‌های تقریباً قبیله‌ایِ بسیاری از ساکنان نیویورکِ دههٔ ۱۸۶۰، با مهارت تمام خلق کرده است. لئوناردو دی‌کاپریو (آمستردام والون) وارد محلهٔ فایو پوینتس می‌شود تا انتقامِ مرگ پدرش را که سال‌ها پیش به‌دست این حاکم بی‌رحم کشته شده بود بگیرد. در آغاز با اظهار دوستی جلب توجه می‌کند، اما خیلی زود درمی‌یابد که برای به چالش کشیدن وضع موجود باید تمام شجاعت و تاب‌آوری‌اش را به کار ببندد و قربانی‌های بزرگی بدهد. او تنها با دشمن خود مبارزه نمی‌کند، بلکه باید با تعصب، فساد و حس غالب و ریشه‌دارِ ترس نیز بجنگد. بازیگران مکمل واقعاً این فیلم را ویژه کرده‌اند—کامرون دیاز که بار دیگر بسیار دور از نقش‌های معروفش ظاهر شده، جیم برودبنت در نقش زیرک اما نسبتاً ترسوی «باس توید»؛ برندان گلیسون و جان سی. ریلی هم در این داستانِ با کارگردانی محکم از بی‌قانونی و وفاداری سهم دارند، و حضور موضوعاتی مثل اعزام اجباری به جنگ داخلی بر تلخی و کشمکشِ ماجرا می‌افزاید. بیست دقیقهٔ پایانی واقعاً مسحورکننده است و اسکورسیزی با کارگردانی استادانه و موسیقی متن تحسین‌برانگیز هاوارد شور، هم‌زمان احساس سرخوشی و ناراحتی را در مخاطب برمی‌انگیزد.