فیلم Valerian and the City of a Thousand Planets 2017

نمایشی خیره‌کننده از فیلمی که با وفاداری از یک مجموعهٔ کمیک علمی-تخیلی فرانسوی دههٔ ۱۹۷۰ اقتباس شده است. اگر فکر می‌کنید روزی آن را خواهید دید، دست‌کم حالا آن را به‌صورت سه‌بعدی روی پردهٔ بزرگ ببینید. در دنیای فیلم‌های کلیشه‌ای و تکراری، این فیلم مثل سیلیِ تازه‌ای به چشم است. فیلم می‌توانست با تمرکز و تأمل بیشتر سود ببرد؛ اغلب ضربه‌های داستانی تنها لمس‌هایی سطحی هستند...

نمایشی خیره‌کننده از فیلمی که با وفاداری از یک مجموعهٔ کمیک علمی-تخیلی فرانسوی دههٔ ۱۹۷۰ اقتباس شده است. اگر فکر می‌کنید روزی آن را خواهید دید، دست‌کم حالا آن را به‌صورت سه‌بعدی روی پردهٔ بزرگ ببینید. در دنیای فیلم‌های کلیشه‌ای و تکراری، این فیلم مثل سیلیِ تازه‌ای به چشم است. فیلم می‌توانست با تمرکز و تأمل بیشتر سود ببرد؛ اغلب ضربه‌های داستانی تنها لمس‌هایی سطحی هستند به‌جای برخوردهایی دقیق. بزرگ‌ترین مشکل اما در دیالوگ‌ها دیده می‌شود که در بهترین حالت قابل قبول‌اند و گاهی آزاردهنده، شاید به‌خاطر گذر از زمان‌ها، زبان‌ها و رسانه‌ها باشد. والریان کامل نیست و کمی دست‌پاچه به‌نظر می‌رسد، اما غیرعادی‌بودن، بازیگوشی و شگفتی‌های بی‌پرده‌اش بر کاستی‌های فیلم غلبه می‌کند و تماشایش را به‌صرفه می‌سازد. فیلمی سرگرم‌کننده است، ولی آن را کلاسیک علمی‌-تخیلی نمی‌دانم. همه‌چیز جلوه و تصاویر خیره‌کننده است. شخصیت‌های فرعی و دنیاهای بیگانهٔ جالبی خلق شده‌اند. مشکل در نقش‌های اصلی است؛ آن دو بازیگر نسبتاً بی‌روح و تک‌بعدی‌اند و لحن عاشقانهٔ شوخی‌آمیزشان خسته‌کننده است. شخصیت‌های فرعی رنگارنگ‌تر و جذاب‌ترند. اگر از فیلم «پنجمین عنصر» لوک بسون خوشتان آمده، احتمالاً از این فیلم هم لذت می‌برید؛ فقط انتظار عمق زیادی نداشته باشید. صحنه‌ها شروع می‌شوند و نمی‌ایستند. و این در واقع تمام فیلم است. نه، راستش تا انتها نسبتاً با فیلم همراه شدم، ولی رسیدن به آن نقطه برایم سخت بود. بخش عاشقانهٔ تصنعی و دست‌وپاگیر که مرتباً فیلم را متوقف می‌کرد، بزرگ‌ترین مانع لذت بردنم بود. یکی از نقیصه‌ها هم انیمیشن ضعیف‌تر نژاد اصلی بیگانه بود. اما جایی بین اینکه ریحانا در این فیلم قابل‌تحمل شده و شخصیت اتان هاوک را دوست داشتم و خواستم صدها بار دیگر ببینمش، کمی از والریان لذت بردم... تا حدودی. امتیاز نهایی: ۲ ستاره و نیم — بخش‌های زیادی داشت که برایم جذاب بودند، اما به‌عنوان یک کل چندان موفق نبود. فکر می‌کنم با منتقدان و بسیاری از تماشاگران این فیلم اختلاف نظر دارم؛ من واقعاً این فیلم را دوست داشتم. می‌توانم تا حدی بفهمم که بعضی بینندگان ناامید شده‌اند، مخصوصاً آن‌هایی که کمیک‌هایی را که فیلم از آن‌ها اقتباس شده خوانده‌اند. متأسفانه در تیم تولید کسی تصمیم گرفته قطعاتی از چند شمارهٔ مختلف را جدا کند و با هم قاطی کند و بعضی عناصر کلیدی را تغییر دهد. این کار همیشه آزاردهنده است و معمولاً نشانهٔ دخالت افرادی‌ست که منبع را نفهمیده یا برایش احترامی قائل نبوده‌اند. واقعاً حیف است، چون کمیکی که هستهٔ داستان از آن به‌نظر گرفته شده، به‌خودی‌خود بسیار خوب است. خوشبختانه این مخلوطِ حاصل واقعاً خوب از آب درآمد، چیزی که به تجربهٔ من خیلی کم پیش می‌آید. کمیک‌های والریان بستر بسیار مناسبی برای علمی‌تخیلی‌های دیدنی با موجودات عجیب و مناظر چشم‌نوازند. اگر به ترکیب آن با سبک لوک بسون فکر کنید، نتیجه باید فوق‌العاده باشد. این بی‌تردید یک فیلم به‌سبک لوک بسون است: پر از اکشن، مناظری تماشایی و مقدار زیادی عجیب و غریب — خلاصه چیزهایی که من دوست دارم. داستانِ قاطی‌پاتی شده خیلی بد نیست؛ البته پیش‌بینی‌پذیر است، حتی اگر دقیقاً از کمیک‌ها پیروی نکند، اما در جمع‌کردن اکشن و جلوه‌های ویژه کار منظمی انجام می‌دهد و در نهایت اکشن و جلوه‌ها دلیل اصلی تماشای فیلم‌اند. باید بگویم اکثر شخصیت‌ها نسبتاً خوب اجرا شده‌اند. ظاهراً اجرای دو شخصیت اصلی از سوی بسیاری مورد انتقاد قرار گرفته، که تا حدودی قابل‌فهم است، اما نمی‌توانم از توصیهٔ خودداری کنم: واقعاً کتاب‌های کمیک را بخوانید! بله، این کمیک فرانسوی است و احتمالاً کمتر کسی خارج از فرانسه (یا حداقل خارج از اروپا) آن را خوانده، من هم از معدود خوانندگانم. در هر حال والریان و لائورلین قرار است کمی عجیب، شوخ و بچگانه باشند و به‌نظرم بازی‌ها تا حدی با این برداشت از شخصیت‌ها همخوانی دارد. شاید باید از لوک بسون تشکر کرد که اجازه نداده شخصیت‌ها شبیه نمونه‌های کلیشه‌ای هالیوودی شوند. بعضی قسمت‌های کمیک واقعی را کم دارم؛ مثلاً نقش حیوانِ دگردیسی‌دهنده در کمیک برجسته‌تر بود و سه فروشندهٔ اطلاعات در کتاب تصویری حرفه‌ای‌تر به‌نظر می‌رسیدند. همچنین تغییراتی که در داستانِ «موه» داده‌اند برایم تأسف‌آور بود چون نقش‌شان در کمیک تأثیرگذارتر بود. با این حال بیشتر قطعاتی که از کمیک‌های مختلف برداشته و با هم ترکیب شده‌اند، حداقل از نظر بصری وفادارانه بازسازی شده‌اند و برای من نتیجه واقعاً خوب از آب درآمده. خلاصه اینکه برای من این فیلم یک جشنوارهٔ علمی-تخیلی سرگرم‌کننده، تماشایی و پر از اکشن بود؛ یک فیلمِ معمولِ لوک بسون — و این تعریف را به‌نحو مثبت می‌گویم. از این فیلم خیلی خوشم آمد. کمی مرا به آواتار و جان کارتر یادآوری می‌کند. نمی‌فهمم چرا این فیلم در سینماهای استرالیا نمایش داده نشد. با این بودجهٔ بالا تماشای آن در سینمای سه‌بعدی ارزشش را داشت. امتیازم: ۱۰ از ۱۰ یک تجربهٔ گیج‌کننده اما تا حدی دل‌انگیز از عبور در انواع و اقسام تخیلات علمی‌-تخیلی. بازیگری خوب نبود و گاه روایت هم کم‌وبیش بی‌سلسله‌مرتب، با این حال میل عجیبی دارم دوباره ببینمش. سرگرمی‌ای بی‌خطر و جذاب است، شبیه تجربهٔ اولیهٔ جنگ ستارگان (هرچند دیداری‌تر و از نظر روایت کمتر منسجم). نمی‌توانم دربارهٔ این فیلم نظر یک‌دست بدهم. نکات خوب واقعاً عالی‌اند: فکر می‌کنم طراحی محیط‌ها از بهترین‌هایی است که در هر فیلم علمی‌تخیلی دیده‌ام. سبک لوک بسون شفاف است و جلوه‌های بصری و ویژه همراه با این فضاها تماشای فیلم را فوق‌العاده می‌کند. قصه و اکشن هم پشتیبانی قابل‌قبولی ارائه می‌دهند. اما نکات بد واقعاً افتضاح‌اند. انتخاب دین دِهان برای نقش اصلی یکی از بدترین اشتباهات بازیگری‌ای است که دیده‌ام. او در نقش باورپذیر نیست و هیچ شباهتی به شخصیت منبع ندارد. کارا دلوین تا حدی موفق است اما این دو برای ایفای نقش‌هایشان تقلا می‌کنند و هیچ شیمی‌ای بین‌شان نیست. حتی کلاایو و اتان هم در بهترین وضعیت‌شان نیستند، و ریحانا یکی از بهترین اجراها را دارد. دیالوگ‌های بسیار بد هم کمکی نکرده‌اند. با وجود تعداد زیاد بازیگران و نویسندگان خوب، این دو اشتباه بزرگ نباید رخ می‌دادند. متأسفانه این اشتباه‌ها فیلمی را که می‌توانست یک جواهر علمی‌تخیلی باشد به نزدیکی میانگینی دردناک تبدیل کرده‌اند. دنیای عالی، اکشن عالی، انتخاب غلط در بازیگری. دین دِهان صدایی شبیه نوجوانی دارد که سعی می‌کند شبیه بزرگ‌ترها حرف بزند؛ مثل پسری که با کارت پدر برای سفارش فیلم‌های نامناسب از ویدئوتک تماس می‌گیرد. او آن پسرهٔ پررو و آزاردهنده‌ای نیست که اعصاب کارا را به‌هم بریزد و وارد قلبش شود. آن نقش مناسب رَین گاسلینگ، کریس اِوانز یا کریس پرت بود، اما احتمالاً برنامهٔ کاری آن‌ها پر بوده است. از آنجا که بخش زیادی از فیلم وابسته به گفتگوهای تند و شوخ بین کارا و دین است، می‌بینید کارا تلاش می‌کند و صحنه‌های زیادی را نجات می‌دهد، اما در کل کار نمی‌کند. واقعاً حیف است. علاوه بر این، او جذابیت و کاریزمای قهرمانانه‌ای را که برای باورپذیری لازم است ندارد. پس از بخش‌های خوب لذت ببرید (جهان‌سازی، صحنه‌های اکشن و اجرای ریحانا) و سعی کنید از بخش‌های بد عبور کنید.